Fangabúðirnar í Garðastræti

Fyrr á árinu bloggaði ég um útþenslustefnu kínverska drekans í Þingeyjarsýslu. Þeir kalla það ekki herstöð, en skarpskyggnir Íslendingar vita að útlendingar eru varhugaverðir og kalla herstöðvar sínar jafnan tilbeiðsluhús, glæsihótel eða þá norðurljósaathugunarstöðvar. (Það er hins vegar allt í lagi með herstöðvar sem eru bara kallaðar herstöðvar, að áliti skarpskyggnra Íslendinga, sbr. þá sem var á Miðnesheiði.) Ekki skil ég ábyrgðarleysi Framsóknarflokksins, að aðhafast ekki meðan gula hættan hreiðrar um sig í Reykjadalnum.

En hvað um það, ég ætlaði ekki að skrifa um herstöðina í Reykjadal, heldur fangabúðir í Garðstræti, Reykjavík. Og þá meina ég ekki húsaþyrpinguna í garði rússneska sendiráðsins.

Næst þegar þið gangið Garðastræti í Reykjavík, athugið þá Garðastræti 41, þar sem kínverska sendiráðið hefur Efnahags- og viðskiptaskrifstofu. Þar má ganga niður að spennistöð sem er milli Garðastrætis 41 og 43 og kíkja norður og niður yfir vegginn: þar sést stór tennisvöllur, umlukinn hárri, mannheldri girðingu. Ef þið eigið ekki leið hjá getið þið séð þetta á Borgarvefsjá, þar sem skuggarnir sýna glöggt stærð mannvirkisins. Hvað er þetta eiginlega? Hefur einhver séð Kínverja í tennis þarna? Ég bara spyr.

Ég er með kenningu. Kínverjana vantaði fangabúðir, ef Njarðvíkurskóli stæði ekki til reiðu næst þegar Falun Gong kæmu til landsins. Og þá kemur öfuga verkfræðin: Hvernig réttlæta menn það að byggja fangabúðir inni í Reykjavík, og það á Garðastætinu, þessari meinleysislegu götu?

Menn láta nágrannana auðvitað fara fram á það. Og maður fær þá til þess með því að slá nokkra tennisbolta í gegn um rúður á gróðurhúsi þeirra (sem sést ekki á loftmynd fyrir laufþekju).

Þannig að Kínverjarnir byrjuðu á tennisvellinum.

Nú, granninn kvartar eins og sjá mátti fyrir, sendiráðið lofar að leysa málið -- og byggja 5 metra háa fangabúðagirðingu í kring um tennisvöllinn. Ég fylgdist með í rauntíma og fannst skrítið að breyta gamla bílastæði Síldarútvegsnefndar í tennisvöll -- en það meikaði meiri sens þegar 5m há girðing bættist við.

Byggingarfulltrúi hefði aldrei samþykkt hana ef nágranninn hefði ekki beðið um þetta. Í girðingunni er svo hægt að geyma a.m.k. 200 manns, við þröngan kost. Lögregluyfirvöld geta ekkert gert þar sem Vínarsáttmálinn undanskilur sendiráð og -lóðir lögum og rétti gestgjafalandsins. Þannig að þarna eru fangabúðirnar, faldar sjónum ókunnugra milli krónmikilla trjáa Suðurgötu og Garðastrætis, og bíða eftir kínverskum stjórnarandstæðingum.

(Völlurinn er þarna í alvörunni og girðingin mikla var reist eftir á, en best er að taka fram að kenningin um tilganginn er frá mér komin og ekki annað en tilgáta sem gengur grunsamlega vel upp.)

Varað við pyntingaskýrslu

Í Bandaríkjunum óttast menn að útgáfa skýrslu um pyntingar bandarísku leyniþjónustunnar í Miðausturlöndum muni leiða af sér ofbeldisfull mótmæli. Vara þess vegna við að hún verði gefin út. Einhver mundi draga aðrar ályktanir. Hvernig væri að hætta að pynta fólk?

Vill Katrín Jakobsdóttir viðskiptaþvinganir??

Þetta er skrítin frétt. Er ég að misskilja eitthvað, er fréttamaður ríkisútvarpsins að hafa rangt eftir eða er Katrín Jakobsdóttir komin út í móa? Vill KJ að Rússar beiti Íslendinga viðskiptaþvingunum?

Hvað eru geiturnar margar?

Samkvæmt þessari frétt ríkisútvarpsins eru um 400 íslenskar geitur mögulega í hættu, eða um fjórðungur af stofni sem telur um 900 dýr.

Hver andskotinn! Ég var á máladeild, en ég er nokkuð viss um að þarna er rangt farið með eitthvað -- og einhver hefði átt að koma auga á það en gerði ekki.

Að skeina sig á litlu lambi

Á umbúðum Lambi-klósettpappírs er mynd af litlu, ljúfu lambi. Og á umbúðum Andrex-klósettpappírs er mynd af ómótstæðilega sætum hvolpi. Sem vekur hugrenningartengsl um mýkt og þægindi -- sem fylgja því væntanlega að skeina sig á þessum mjúku dýrum.
Jæja, ósmekklegt gæti dýraverndunarsinnum þótt þetta, en ég sá nokkuð nýtt í gær. Tvennt meira að segja. Búðin Kiwi á Vesterbro Torv hér í Århus selur íkorna-klósettpappír. Hvað er yndislegra til að skeina sig á heldur en íkorni? Kannski næsta tegund: álfta-klósettpappír. Hvernig í andskotanum skeinir maður sig á álft?

Lespíur og múslimir

Rosalega er fólk trúverðugt sem þykist hafa vit á einhverju sem það er á móti, og kann ekki að stafsetja orðið: lespía, múslimur, moskva, femenistar, komonisti, manrétnidi.

Eða eins og kerlingin sagði, "sko, ég er enginn rasmismi, en..."

Skrítið mat á skrítnum sendiherraskipunum

RÚV greinir frá skipun Geirs Haarde og Árna Þórs Sigurðssonar sem sendiherra. Nú getur vel verið að það sé röng aðferð að skipa frv. stjórnmálamenn sendiherra (látum það liggja milli hluta), en það er út af fyrir sig ágætt að Árni skipti um starfsvettvang. Skrítnara finnst mér mat Katrínar Jakobsdóttur, sem segir að það sé „kannski fyrst og fremst sérstakt í ljósi þess að Geir á auðvitað í máli við íslensk stjórnvöld fyrir Mannréttindadómstólnum.“ Eru það allir meinbugirnir sem Katrín sér á því að Geir verði sendiherra Íslands!?
(Ef einhver skilur ekki hvað ég meina, þá var Geir einn höfuðpaurinn í stóra Hruns-málinu fyrir nokkrum árum.)

Hættu að ljúga, Hanna Birna

Hanna Birna situr við sinn keip. Hvaða hag ætti hún að hafa af þessu máli? Hún ætti að spyrja hann að því, aðstoðarmanninn sem fannst það góð hugmynd að leka þessu þarna skjali. Hins vegar þætti mér gaman að vita hvaða hag hún hefur af að ljúga um málið. Tony Omos "var eftirlýstur af lögreglu á þessum tímapunkti" segir Hanna. Það er löngu komið fram að það er lygi. Af hverju lýgur hún? Og hverju öðru lýgur hún þá? Ef hún átti einhvern tímann von um að koma út úr þessu máli með hreint mannorð, þá er sú von úti og það fyrir löngu. Því lengur sem hún dregur afsögnina óumflýjanlegu, þess sársaukafyllri verður hún fyrir hana sjálfa. Verði henni að góðu.

Benjamin Netanyahu er vitfirringur. RÚV hefur það eftir honum að

"Hernaðaraðgerðum verði haldið áfram þar til öryggi íbúa Ísraelsríkis væri tryggt."

Hvernig tryggja fjöldamorð á Gazaströnd "öryggi íbúa Ísraelsríkis"? Hvernig? Ætlar hann að láta drepa alla, eða hvað?

Hanna Birna búin

Það er aulalegt þegar stjórnmálamenn þekkja ekki sinn vitjunartíma heldur hanga á ráðherrastólnum eins og hundur á roði og kunna ekki að skammast sín heldur halda að þeir geti bara beðið þangað til demban gengur yfir. En demban sem núna stendur á Hönnu Birnu er ekki eitthvað sem gengur bara yfir. Ef hún hefði haft vit á að víkja strax tímabundið á meðan málið væri rannsakað, þá hefði hún hugsanlega átt afturkvæmt. Úr því sem komið er, er það of seint. Því lengur sem hún dregur hið óumflýjanlega, þess erfiðara verður það og pínlegra. Hún er búin.

Hanna Birna, segðu af þér

Mig dreymdi í nótt að Hanna Birna hefði sagt af sér.
Það var ágætur draumur.
Hún ætti endilega að láta verða af því.

Enginn er verri þótt hann sé múlatti

Ég sé ekki hvað er neikvætt við að kalla Barack Obama múlatta. Ekki að það skipti neinu máli að hann sé það, en ég sé ekki hvaða máli það skiptir að segja að hann sé það. Og ef Davíð Oddsson er á móti múlöttum, þá er það spes, þar sem hann mun sjálfur vera afkomandi hins fræga múlatta á Djúpavogi.

Skýrsla fagráðs kaþólsku kirkjunnar

Á Vísir.is segir frá því að "Lögmaður eins af fórnarlömbunum í Landakotsmálinu ætlar að höfða mál á hendur kaþólsku kirkjunni fái umbjóðandi hans ekki afrit af þeim hluta skýrslu fagráðs kirkjunnar er varðar hann." Þar er einnig haft eftir kirkjunni
 að "skýrsla fagráðs kaþólsku kirkjunnar á Íslandi sé ætluð til innri nota fyrir stjórn kirkjunnar en ekki til almennrar dreifingar. Á þeim grundvelli hafi stjórn kaþólsku kirkjunnar ákveðið að verða ekki við beiðni um að fá sendan almenna hluta skýrslunnar."

Ég verð að segja að mér þykir þetta skrítið og hljómar eins og geðþóttaákvörðun. Vegna þess að ég á eintak af skýrslunni. Prentað eintak sem ég fékk hjá kaþólsku kirkjunni.

Ég gekk í Landakotsskóla fjóra vetur, man mjög vel eftir séra Georg og Margréti Müller og skrifaði síðbúin minningarorð um MM fyrir nokkrum árum, um það leyti sem þessi umræða um skötuhjúin var að koma upp á yfirborðið. Rannsóknarnefnd kaþólsku kirkjunnar hafði samband við mig og bað mig að koma og segja frá. Það gerði ég. Og m.a. vegna þess, og persónulegra kynna mína af þessu óþverrapari, vildi ég gjarnan sjá skýrsluna.

Þannig að ég hafði samband við kaþólsku kirkjuna, nánar tiltekið Hjálmar Blöndal, lögmann hennar, og bað um eintak. Hann sagði að það væru til nokkur eintök og að ég mætti alveg fá eitt þeirra. Fékk ég það daginn eftir, las það dagana eftir það og síðan hefur soðið á mér af reiði í hvert sinn sem mér verður hugsað til hennar.

Ég ætla ekki að fara út í hvað mér væri skapi næst að gera, en það var semsagt ekki prinsippmál kirkjunnar að halda þessari skýrslu frá sjónum almennings -- altént ekki þegar hún var nýútkomin árið 2012. Já, og svo er hún líka á netinu.

Framsókn kjáir við Kölska

Datt þessi í hug áðan:

Framsókn skúrkum leggur lið,
leikur sér að eldinum,
Framsókn kjáir Kölska við
með kleprana í feldinum.

Lesið annars borgarmálastefnuskrá Alþýðufylkingarinnar: Sósíalismi í einu sveitarfélagi og ef þið búið í Reykjavík, setjið x við R á morgun.

Framboðslisti og borgarmálastefnuskrá xR

Skoðið borgarmálastefnuskrá Alþýðufylkingarinnar, hún er sú róttækasta og sú sem sker sig mest úr í félagslegum lausnum á verkefnum borgarinnar:

Sósíalismi í einu sveitarfélagi

Og sjáið líka framboðslistann okkar:

Framboðslisti Alþýðufylkingarinnar í Reykjavík 2014

Velferð er vinna: xR

Ég vek athygli á grein um stefnu Alþýðufylkingarinnar í velferðarmálum:

Alþýðufylkingin: Velferð er vinna - x-R

XR: Stelum Frelsisstyttunni

Eða... ekki styttunni sjálfri, heldur stefnunni sem er greypt í fótstall hennar. Lesið grein um stefnu Alþýðufylkingarinnar í mannréttindamálum:

Gefið mér ykkar þreyttu, fátæku og kúguðu sem þrá að draga andann frjálsir

...og Reykvíkingar, munið að setja x við R á sunnudaginn!

Alþýðufylkingin fyrir skaðaminnkun fyrir fíkla

Ég vek athygli á því að flokkurinn minn, Alþýðufylkingin, samþykkti á dögunum ályktun til stuðnings skaðaminnkunar-þingsályktun Pírata:

Ályktun um skaðaminnkunarstefnu í eiturlyfjamálum

Auðvitað á að leyfa mosku

Það er ljóta ruglið sem Framsókn hefur komið sér í með þessum örvitalegu athugasemdum um moskuna. Glæsilegur oddviti sem þeir hafa valið sér og vonandi trampast þessa flokksafskræmi núna niður í flór sögunnar í eitt skipti fyrir öll.

 

Auðvitað á að leyfa íslenskum múslimum að byggja sér mosku, það eru bara þeirra réttindi. Ef menn ímynda sér að þar verði skipulögð hryðjuverk eða leyniskyttur verði uppi í mínarettunni, þá þurfa menn að leita sér hjálpar. Kommon!

 

Nú ætla ég hvorki að taka upp hanskann fyrir íslam per se né önnur trúarbrögð -- en er það ekki eftirtektarvert, að þegar sjálfmiðaðir vesturlandabúar gagnrýna t.d. illa meðferð á konum í íslömskum samfélögum -- þ.e.a.s. gagnrýna karlrembu og kynbundið ofbeldi -- þá beina þeir spjótunum að íslam en hvorki að karlrembunni sem slíkri né ofbeldinu sem slíku. Kjarni þessara viðhorfa, það sem umræðan snýst um, er ekki mannréttindi heldur óttinn við hina.

Ef íhaldssöm viðhorf eða herská menning eru vandamálið, þá á ekki að gera einhver trúarbrögð að sökudólgi -- en ef maður færi eftir því, lægi beinast við að gagnrýna í leiðinni íhaldssöm viðhorf og karlrembu á heimaslóðunum í leiðinni, ásamt herskárri menningu og kynbundnu ofbeldi. Ætli það sé það sem menn óttast?

XR: Höldum í Reykjavíkurflugvöll

Það er ekki af hugsjón einni saman sem Alþýðufylkingin styður að Reykjavíkurflugvöllur verði áfram í Vatnsmýrinni; aðalástæðan er sú praktíska: Hann er þarna, það er ekki fundinn annar staður og þar sem það þarf að vera flugvöllur í Reykjavík, þá er tja.. í það minnsta ópraktískt að ætla að flytja hann. Lesið nánar:

Alþýðufylkingin vill hafa flugvöllinn - x-R

Og ekki gleyma að kjósa R-lista Alþýðufylkingar á sunnudaginn, þið sem hafið kosningarétt í Reykjavík. Um önnur stefnumál okkar má lesa í borgarmálastefnuskránni: 

Sósíalismi í einu sveitarfélagi

Ósjálfbær borgarsamfélög, fundur á miðvikukvöld

Ég vek athygli á þessum fundi næsta miðvikukvöld: 

Ólafur R Dýrmundsson með framsögu á fundi Alþýðufylkingarinnar um umhverfismál

Alþýðufylkingin boðar til fundar um umhverfismál, byggðamál og fæðuöryggi miðvikudaginn 16. apríl kl. 20 í Friðarhúsi Njálsgötu 87.

Gestur fundarins og framsögumaður er Ólafur Dýrmundsson ráðunautur. Hann nefnir erindi sitt "Ósjálfbær borgarsamfélög í fjötrum markaðsvæðingar nýfrjálshyggjunnar - Hugleiðingar og ábendingar varðandi Reykjavík.

Á eftir erindi hans verða umræður um umhverfismál í víðum skilningi.

Kaffi á könnunni.

Sjá þetta og fleira á heimasíðu Alþýðufylkingarinnar -- þar má sérstaklega benda á borgarmálastefnuskrána: Sósíalismi í einu sveitarfélagi.

Sósíalismi í einu sveitarfélagi

Ekki er úr vegi að vekja athygli á því að Alþýðufylkingin hyggur á framboð í sveitarstjórnarkosningunum í vor, að minnsta kosti í Reykjavík. Sjá nánar: Þorvaldur Þorvaldsson leiðir lista Alþýðufylkingarinnar í Reykjavík -- borgarmálastefnuskráin okkar er ekki af verri endanum og ber titilinn Sósíalismi í einu sveitarfélagi.

Vorvísa

Við fluttum í vetur á hlýrri slóðir, til Århus í Evrópusambandinu. Hér grasið vægast sagt grænna en á Íslandi og það fæst Emmentaler-ostur í kjörbúðinni í hverfinu okkar. Ekki nóg með það, heldur setja menn niður kartöflur í mars og taka þær upp um það leyti sem Íslendingar setja sínar niður. Hér brumar hvert tré og við höfum getað borðað úti í garði í góða veðrinu. Þannig að ég setti saman vísu um daginn -- fyrir svona tíu dögum síðan:

Vönd er skipting veðurfars,

varla brosir nokkur.

Þó almennt sé nú miður mars

var maí í dag hjá okkur.

Katrín Jakobsdóttir á fundi Alþýðufylkingarinnar

Alþýðufylkingin boðar til opins fundar um framtíðarsýn vinstrimanna miðvikudaginn 30. október kl. 20 í MÍR-salnum Hverfisgötu 105.

Framsögu hafa Katrín Jakobsdóttir formaður VG og Þorvaldur Þorvaldsson formaður Alþýðufylkingarinnar.

Hvaða samfélagsbreytingar á vinstra fólk að setja á dagskrá?

Hvernig getur vinstra fókk sett varanlegt mark á samfélagið?

Hver eru sóknarfæri vinstra fólks á Íslandi í dag?

Þetta eru nokkrar af þeim spurningum sem ætla má að beri a góma á fundinum.

Eftir framsöguræður verða almennar umræður en fundinum lýkur kl. 22.

Heitt á könnunni og allir velkomnir.

• Alþýðufylkingin

Stolt og rísandi vinstristefna

Inga Sigrún Atladóttir skrifar afsökunarbeiðni vegna þess sem miður hefur farið hjá Vinstri-grænum á kjörtímabilinu. Margt er gott í þessum pistli og sumt stendur mér það nærri, sem fyrrverandi félaga í VG, að mér þykir rétt að bregðast við. Inga segir t.d. réttilega að talsmenn vinstristefnu virðist hafa misst sjálfstraustið eftir langvarandi áróður hægriaflanna. Það er út af fyrir sig rétt – en það sem verra er, þá hafa þeir líka bæði misst áttanna, og traustið á fólkinu.

Sá sem hefur skýra vinstrisinnaða sýn, sér að höfuðmeinsemdir þjóðfélagsins hverfast meira og minna í kring um þá staðreynd að hér ræður fámenn yfirstétt ríkjum og arðrænir hina. Í öðru lagi að eina aflið sem getur staðið gegn valdi auðstéttarinnar er samtakamáttur fólksins – og þá því aðeins að hann sé skipulagður og honum sé beint gegn forréttindum valdastéttarinnar. Þessi skilningur einkennir ekki stefnu eða forystu Vinstri-grænna, fremur en annarra krataflokka, hvorki fyrir né eftir formannaskiptin.

Það er ekki nema eðlilegt að forysta flokks, sem stendur í stappi en skilur hvorki hvaða markmiðum hún ætti að berjast fyrir, né með hvaða tækjum, missi sjálfstraustið.

Einhver kynni að spyrja hvað sé þá eiginlega eftir?

Nokkuð annað en þvæld síð-endurskoðunarstefna, í bland við þá speki Tryggva Þórhallssonar* að allt sé betra en íhaldið?

VG hefur sýnt stefnu sína í verki. Það er stefnan um að laga sig að kröfum Samfylkingarinnar, þó það kosti ESB-aðild. Laga sig að kröfum Alþjóðagjaldeyrissjóðsins. Laga sig að kröfum fjármálaauðvaldsins og endurreisa gálgana. Laga sig að kröfum kvótaauðvaldsins og fresta afnámi kvótakerfisins þangað til það kemst í öruggt skjól næstu hægristjórnar. Boða sæstreng til Evrópu. Banna verkfall og ríghalda í punginn í kjarasamningum við opinbera starfsmenn. Stefna sem hlýtur að valda vinstrimönnum bæði vonbrigðum og álitshnekki.

Í afsökunarpistli Ingu Sigrúnar nefnir hún að það hafi „ekki verið byggt upp fjármálakerfi á grunni sameignar í anda vinstrimanna“ – það eru orð að sönnu. Ég man ekki á hve mörgum flokksráðsfundum voru fluttar ályktunartillögur, m.a. af mér sjálfum og Þorvaldi Þorvaldssyni, um félagsvæðingu fjármálakerfisins, og ýmist felldar jafnharðan eða vísað frá – að ógleymdum báðum landsfundunum sem ég sat, og mörgum fundum sem ég sat ekki. Ástæðan blasir auðvitað við: Flokkurinn er bara hægrisinnaðri heldur en hann vill sjálfur kannast við, því miður. En verkin tala sínu máli og fáir sem láta plata sig aftur.

Einhver spurði áðan hvað væri eftir. Vinstristefnan er eftir, þótt VG hafi yfirgefið hana.

Kallið mig spámann, en ég bar aldrei miklar vonir til ríkisstjórnarinnar sem nú er að fara frá. Að vísu nógu miklar til að verða dálítið vonsvikinn – en aðallega nógu litlar til að segja bless við flokkinn í tæka tíð til að stofna nýjan, í félagi við fleiri vinstrimenn sem vilja ekki bara kalla sig vinstrimenn heldur fylgja og stunda vinstristefnu.

Alþýðufylkingin er komin fram á sjónarsviðið, komin til að vera og er opin fyrir hverjum þeim sem eru sammála stuttri og skýrri stefnuskrá okkar: Við stöndum fyrir fullveldi, jöfnuð og fyrir félagsvæðingu fjármálakerfisins og annarra innviða samfélagsins. Vinstrimenn eru boðnir sérstaklega velkomnir, til að taka loksins þátt í uppbyggingu flokks sem er á forsendum vinstrimanna og í anda vinstrimanna.

* Mishermi leiðrétt 21. júlí 2013.

Félagsvæðing fjármálastarfseminnar

Nýlegt erindi Þorvalds Þorvaldssonar, Félagsvæðing fjármálastarfseminnar, birtist á vefsíðu Alþýðufylkingarinnar í gær. Ég mæli með því að lesa það, það skýrir vel hvað átt er við með hugmyndinni, hvað felst í henni og hvað hún ætti að leiða af sér.

Hvað er þessi félagsvæðing sem allir eru að tala um?

Þorvaldur Þorvaldsson, formaður Alþýðufylkingarinnar og oddviti í Reykjavíkurkjördæmi norður, heldur framsögu um félagsvæðingu í kvöld, þriðjukvöldið 9. apríl kl. 20:00, í kosningamiðstöð Alþýðufylkingarinnar að Hverfisgötu 82: Hvað er félagsvæðing? Út á hvað gengur hún? Af hverju er hún lykillinn að farsælli efnahagsstefnu fyrir Ísland? Hver græðir á henni og hver tapar á henni? Þessum spurningum og fleirum verður svarað í framsögunni.
Einnig má benda fólki á að lesa Félagsvæðingu fjármálastarfseminnar.

Svona minnkum við vægi verðtryggingarinnar

Verðtrygging væri ekki vandamál ef það væru ekki vextir og verðbólga. Vaxta- eða gróðakrafa kapítalísks fjármálakerfis er aðalástæðan fyrir verðbólgunni. Alþýðufylkingin vill félagsvæða fjármálakerfið, reka það sem opinbera þjónustu við fólk og fyrirtæki, sem er ekki rekin í gróðaskyni heldur beinlínis með það markmið að veita hagstæða fjármálaþjónustu. Þorvaldur Þorvaldsson, formaður Alþýðufylkingarinnar, hélt erindi sem tekur vel á þessu: Félagsvæðing fjármálastarfseminnar. Um félagsvæðingu almennt segir í stefnuskránni okkar:

Alþýðufylkingin berst fyrir jöfnuði. Til þess er nauðsynleg umfangsmikil félagsvæðing í hagkerfinu. Með félagsvæðingu er ekki aðeins átt við ríkisrekstur eða annað félagslegt eignarhald heldur verði markmið rekstrarins annað og víðtækara en bókhaldslegur hagnaður: Hagur almennings og samfélagsins í heild verði í öndvegi, viðkomandi starfsemi lúti lýðræðislegum ákvörðunum og stefnumörkun og enginn geti haft hana sér að féþúfu.

Auk þess:

Lykilatriði er að öll fjármálastarfsemi verði félagslega rekin svo hún hætti að soga til sín stóran hluta verðmæta úr hagkerfinu til ágóða fyrir fámennan minnihluta. Þannig skapast mikið svigrúm til að reisa myndarlega velferðarkerfið við og styrkja alla innviði samfélagsins. Einnig skapast með því færi á að verðmætin skili sér til þeirra sem skapa þau með vinnu sinni, og þannig til samfélagsins. Með því að létta vaxtaklafa af vöruverði og húsnæðisskuldum almennings má bæta lífskjörin og stytta vinnutíma.

Lesið nánar um þetta og fleira í stefnuskrá Alþýðufylkingarinnar. 
Fréttastofa Ríkisútvarpsins fjallar í dag um ýmis stefnumál Vinstri-grænna. Í fréttinni segir meðal annars þetta:

Katrín segir [þurfa] að skoða verðtrygginguna og hvernig hægt sé að draga úr hennar vægi. Þetta verði hins vegar ekki gert nema að hér verði rekin aðhaldssöm stefna í ríkisfjármálum og mjög skýr stefna í efnahagsmálum. Hún segir það framtíðarstefnumið að hér verði ekki verðtrygging. Það ríki hins vegar ekki nægur stöðugleiki í efnahagsmálum í dag til að hægt sé að afnema verðtryggingu í einum vettvangi. Hún segir flokkana nokkuð sammála um þetta atriði.

Ég er nokkurn veginn sammála því sem Katrín segir. Vil þó bæta við: Auðvaldið hefur aldrei og mun aldrei stuðla að stöðugleika í efnahagsmálum. Óstöðugleiki er innbyggður í það. Það er hannað til þess að safna saman auði, og þegar gróðinn minnkar verður kreppa. Ef fólk vill út úr kreppunni, og út úr óstöðugleikanum, þarf að minnka vægi auðvaldsins. Þá er hægt af alvöru að minnka vægi verðtryggingarinnar, og svo afnema hana þegar vægi hennar hefur minnkað. Ég er sammála aðhaldi -- í efnahagsmálum almennt, í þeim skilningi að ég vil spara samfélaginu hinn ofboðslega kostnað af gróðadrifnu fjármálakerfi. Það hlýtur, fjandakornið, að vera hægt að eignast heimili án þess að þurfa að borga þrefalt verð. Krónuna ber að sama brunni; vandi íslensku krónunnar er að fjármálakerfið stelur annarri hverri krónu af okkur.

Það er augljóst að hér í landinu þarf að vera skýr stefna í efnahagsmálum. Samfylkingin hefur það forskot á aðra flokka, að hafa nokkuð skýra stefnu, sem snýst að miklu leyti um aðild að Evrópusambandinu, með öllu sem því tilheyrir. Ég er ósammála þeirri stefnu, en ég veit ekki til að neinn annar af gömlu flokkunum hafi alvöru efnahagsstefnu. En einn af nýju flokkunum hefur hana. Það er flokkurinn minn, Alþýðufylkingin. Lesið stefnuskrána okkar (óttist ekki, hún er stutt), þar kemur fram skýr og skorinorð stefna: Félagsvæðing, í einu orði sagt. Hún felur í sér að við þurfum að verja fullveldið af mikilli festu, efla innviði samfélagsins og lýðræðið (meðal annars efnahagslegt lýðræði) og setja fjármálaöflum miklar skorður.

Fullveldissinnaður vinstriflokkur

Alþýðufylkingin tekur eindregna afstöðu gegn ESB-aðild og þegar við tölum um andstöðu þýðir það ekki að greiða atkvæði með aðildarumsókn eða álykta um að vilja ljúka viðræðum (eins og sumir). Það þýðir að við viljum slíta viðræðunum. Stefnuskráin okkar er skýr og afdráttarlaus um þetta og auk þess leggjum við frekari áherslu á mikilvægi málsins með sérstakri ályktun um ESB, sem framhaldsstofnfundurinn okkar samþykkti á dögunum.

Tvískinnungshátturinn afhjúpar tækifærisstefnuna

Katrín Jakobsdóttir "Unir niðurstöðunni um ESB" -- "VG vill ljúka ESB-viðræðum", greinir Moggi frá.

Það þarf forhertan haus til að sjá ekki þversögnina í því að "telja hagsmunum Íslands betur borgið utan Evrópusambandsins" en vilja samt halda áfram aðlögunar- og samningaferlinu. Ég hefði getað kyngt ýmsum málamiðlunum sem VG hafa gert fyrir ríkisstjórnarsamstarfið, en að samþykkja ESB-umsókn er eitt af því sem ég get ekki sætt mig við. Sá sem vill ekki ganga í sambandið sækir hvorki um aðild að því, né samþykkir umsókn um aðild að því, né kýs flokk sem gerir það. Það er svo einfalt.

Alþýðufylkingin er eini vinstriflokkur á Íslandi sem er fortakslaust á móti ESB-aðild.Stefnuskrá hennar tekur af öll tvímæli um það og framhaldsstofnfundur okkar um síðustu helgi lagði enn frekari áherslu á andstöðuna í Ályktun um Evrópusambandið.

Alþýðufylkingin er flokkur sem vinstrisinnaðir fullveldissinnar geta fylkt sér um og stutt án þess að vera með óbragð í munninum.

"Stefnt að félagshyggjustjórn"

Landsfundur VG vildi ekki útiloka stjórnarsamstarf með Sjálfstæðisflokknum eftir kosningar, eins og UVG lögðu til, en samþykkti þess í stað ódýrt orðalag um að "stefnt" skyldi "að félagshyggjustjórn". Þá geta þau varla ætlast til þess að Samfylkingin útiloki samstarf við Sjálfstæðisflokkinn heldur.

Steingrími bolað burt

Þann 13. febrúar síðastliðinn greindi Sandkorn í DV frá því að mjög væri þrýst á Steingrím J. Sigfússon að víkja sem formaður VG, til þess að minnka skaðann í komandi kosningum. Fram kom að jafnframt væri þrýst á Katrínu Jakobsdóttur að gefa kost á sér í hans stað, en hún hefði tekið dræmt í það.
Þann 14. febrúar reyndi Steingrímur að bera sig vel í viðtali við fréttastofu Ríkisútvarpsins: „Ég hef ekkert annað gefið í skyn en það standi til. Ég er formaður og var kosinn á landsfundi 2011 og ég veit ekki til þess að ég hafi gefið mönnum tilefni til vangaveltna um neitt annað.“

Þann 15. febrúar fjallaði DV aftur um að reynt væri að fá Steingrím til að víkja og Katrínu til að taka sæti hans.
Þann 16. febrúar tilkynnir Steingrímur loks að hann muni ekki gefa kost á sér til endurkjörs. Auðvitað sagðist hann ekki vera að bregðast við minnkandi fylgi í skoðanakönnunum – hverjum hefði nú getað dottið það í hug? – en hann trúði því samt að ákvörðun hans yrði til góðs fyrir flokkinn. Ansi er ég hræddur um að það sé of seint í rassinn gripið. Og auðvitað sagði hann, eins og hann hefur svo oft orðað það áður, að hann hefði nú aldrei ætlað að verða eilífur augnakarl í þessum stóli. Þvert á móti þætti honum vera kominn tími fyrir kynslóðaskipti.

Lesið restina af greininni Steingrími bolað úr: Pólitísk eftirmæli á Eggin.is.

Varnarlínur vegna ESB-viðræðna

Í síðasta tölublaði Blaðs stéttarfélaganna (sem SFR og St.Rv. gefa út) birtist grein eftir mig, sem nú er einnig komin á Eggina: Varnarlínur vegna ESB-viðræðna.

Viðtal við Þorvald á Smugunni

Ég vek athygli á viðtali við Þorvald, sem er nýbirt á Smugunni: Alþýðufylkingin ætlar að sækja um listabókstaf -- stefnt að framboði á landsvísu.

Lesið líka stefnuskrá Alþýðufylkingarinnar.

Alþýðufylkingin kynnir sig

Alþýðufylkingin, sem stofnuð var síðastliðinn laugardag, er komin með bloggsíðu, þar sem má lesa stofnályktun og ályktun stofnfundar, auk laga og stefnuskrár. Stefnuskráin verður reyndar ekki fullfrágengin fyrr en á framhaldsstofnfundi í febrúar.
Setjið ykkur í samband ef þið hafið áhuga: althydufylkingin@gmail.com

Nánar um Gamla sáttmála og Nýja sáttmála

Á gamlársdag bloggaði ég um 750 ára afmæli Gamla sáttmála og stakk í leiðinni upp á að ESB-samningur yrði kallaður Nýi sáttmáli. Agli Helgasyni þótti uppástungan "hálf sorgleg" en Páli Vilhjálmssyni virtist lítast betur á hana.

Nú var þessi bloggfærsla stutt og ekki til þess fallin að fara djúpt í saumana, en henni var ekki ætlað slengja bara fram einhverju smellnu slagorði. Ég meina það, að ESB-samningurinn ætti að heita Nýi sáttmáli. Og nú er ég búinn að skrifa grein þar sem ég útskýri það nánar. Gjörið svo vel:

Gamli sáttmáli, Nýi sáttmáli og valkostur fyrir alþýðuna

Tækifærissinnum hegnt

Vinstri-grænum hegnist fyrir tækifærisstefnuna. Vinstrisinnað fólk vill kjósa stjórnmálaflokka með vinstrisinnaða stefnu. Flokkur sem þykist vera andvígur ESB-aðild, en styður samt umsókn, glatar trausti sem er ekki svo árennilegt að endurheimta. Hvað þá þegar sami flokkur er búinn að sitja og standa eins og Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn býður. Eða hefur barist á hæl og hnakka fyrir því að koma IceSave-skuldum á íslenska ríkið. Eða endurreist fjármálakerfi kapítalismans. Eða sett stefnuna á aukna erlenda fjárfestingu.

Áramótavísa

Þessi orti sig sjálf áðan:

Lítil átti áramót,
ekki fyndið skaupið,
lítið snæddi og lítil bót
að lítið fékk í staupið.

Áramótaávarp forsetans

Í gærkvöldi horfði ég á síðasta áramótaávarp Hu Jintao, fráfarandi forseta Kína. Hann kvað árið 2013 verða mikilvægt ár í efnahagsuppbyggingu Kína, ásamt því að merkilegra frétta væri að vænta af átjánda landsþingi Kommúnistaflokksins. Loks óskaði hann heimsbyggðinni friðar og velsædar, auk góðrar heilsu, á nýja árinu.
Svona, svo því sé haldið til haga.

Gamli sáttmáli 750 ára

Það rann upp fyrir mér nýlega að á árinu sem er við það að klárast, væru liðin 750 ár frá því Gamli sáttmáli var gerður. Það er kannski orðið of seint að halda upp á afmælið úr því sem komið er, en hefði varla verið óeðlilegt í sjáfu sér. Gamli sáttmáli var eins konar ESB-aðild síns tíma. Íslenska höfðingjastéttin var að rífa landið á hol í innbyrðis erjum og menn sættust að lokum á að beygja sig undir erlent yfirvald til að fara með æðstu málefni landsins, og Noregskonungur var þá nærtækastur.

Mér finnst næg líkindi með Sturlungaöld og Gamla sáttmála, og seinustu árum lýðveldistímans og ESB-aðild, til þess að mér þætti eðlilegt að ESB-sinnar héldu upp á þetta stórafmæli með pompi og prakt.

Og í leiðinni getur samningur um ESB-aðild Íslands heitið: Nýi sáttmáli.

Alltaf talað fyrir friði

"Ísland hefur ávallt talað fyrir friði í Mið-Austurlöndum" (RÚV í gær)

Góður þessi!

Það er ekki sama, fjöldamorð og fjöldamorð

Það hafa ekki margir séð ástæðu til að skrifa um fjöldamorðin í Bani Walid. Hvað þá til þess að mótmæla þeim. En félagi Jón Karl lætur ekki sitt eftir liggja. Lesið grein hans, Bani Walid opinberar hræsni “alþjóðasamfélagsins” og “friðarsinna”.

Slök útkoma íhaldsins í þjóðaratkvæðagreiðslunni

Bjarni Benediktsson og föruneyti hans hafa gert mikið úr því að kosningaþátttakan hafi verið slök í þjóðaratkvæðagreiðslunni um síðustu helgi og að þau 66,9% sem sögðu já við fyrstu spurningunni séu í raun bara helmingur þeirrar tölu, þar sem helmingur kjósenda hafi setið heima og séu þar af leiðandi andvíg nýju stjórnarskránni. En hvað boðaði Bjarni sjálfur? Ekki hjásetu, hann boðaði að fólk ætti að mæta á kjörstað og segja nei. Það gerðu 33,1% þeirra sem kusu. Eða með öðrum orðum, hálft sautjánda prósent landsmanna. Ef það er hlutfallið sem fylgir Bjarna að málum, þá er eitthvað að þokast í rétta átt í þessu landi.

Ég verð að segja að tölurnar um kirkjuna eru ekki bara vonbrigði, heldur koma þær á óvart, enda á skjön við það trend undanfarinna ára að um það bil tveir þriðju hlutar landsmanna vilji aðskilja ríki og kirkju. Hins vegar þekki ég bæði fólk sem er trúlaust og skilaði auðu í þeirri spurningu, og fólk sem vill aðskilnað, misskildi spurninguna og merkti við "já" þegar það meinti "nei". Það hljóta að vera fleiri. Kannski skekkti það niðurstöðuna að spurningin hafi verið gölluð. Eða kannski að kirkjan hafi gengið í gegn um "rebranding" með nýjum biskupi og snaraukið viðskiptavildina í einum hvelli.

Ég og Zippo-kveikjarinn minn

Ég byrjaði að ganga með Zippo-kveikjara áður en ég byrjaði að reykja. Þeir eru ekki bara svalir, heldur gætu þeir líka hugsanlega stöðvað byssukúlu sem væri skotið að manni.

Nú, þegar ég hafði reykt pípu um hríð, fékk ég mér pípu-Zippó. Eldhólfið er lokað að ofan en opið á hliðunum, þannig að maður geti lagt hann láréttan ofan á pípuna og sogið logann ofan í tóbakið. Eldurinn hefur vitanlega ekki alveg eins gott skjól og í venjulegum Zippó, en feykinóg samt, enda þarf meiri gust til að slökkva bensínloga.

Jæja, veikleikinn við pípuzippóinn er að lokið ofan á eldhólfinu er laust, eða, réttara sagt, það er klemmt ofan í hólfið, og ekki beinlínis fast við neitt. Það er kannski ekki hægt að kalla það hönnunargalla, þar sem það þarf að vera hægt að losa það af ef þarf að skipta um kveik -- en það er engu að síður veikleiki á annars pottþéttu tæki.

Ég var í teiti um daginn, þar sem félagi minn missti zippóinn góða úr höndunum, lokið datt af eldhólfinu og niður á milli borða í palli úti í garði, þar sem það hefði kostað verulega mikið umstang að ná því upp aftur. Sökudólgurinn tók strax að sér að redda málunum og fór með kveikjarann í umboðið, en þessi lok voru ekki til á lager þar. Þeir voru hins vegar allir af vilja gerðir -- enda ævilöng ábyrgð á Zippókveikjurum -- og sendu kveikjarann alla leið til Þýskalands, þar sem nýtt lok var sett á hann. Í leiðinni var þolinmóðurinn í hjörunum hertur, skipt um bómullarinnvolsið og alltsaman fægt upp og var eins og nýtt þegar ég fékk hann til baka, miklu fyrr en ég átti von á. Auk þess fékk ég heilan brúsa af kveikjarabensíni í kaupbæti, og umboðið ku vera komið með svona lok, eins og mig vantaði, á lager, þannig að næsti kúnni með sama erindi fái jafnvel ennþá greiðari afgreiðslu.

Þetta kalla ég þjónustu. Það eru til ýmsar ástæður fyrir því að reykja tóbak -- misgóðar auðvitað -- en að hafa ástæðu til að ganga með zippókveikjara á sér, það er tvímælalaust ein af betri ástæðunum.

Hommanýlendan í Hálsaskógi

Það þarf ekki skyggnigáfu til að átta sig á því, hvers vegna það eru eintómir strákar í Dýrunum í Hálsaskógi, ekki frekar en í Strumpalandi.

Vísa um Guðmund og Róbert

Ég orti þessa um daginn, í vikunni þegar Róbert Marshall gekk til liðs við Guðmund Steingrímsson á Alþingi:

Að hann hrósi sigri senn
síst ég tel, né inni
fái Gvendur marga menn
með Marshallaðstoðinni.

Evran svínvirkar -- í alvörunni

Í sumar las ég alveg dúndurgóða grein um evruna, eftir kanadíska rannsóknarblaðamanninn Greg Palast. Svo góða, að ég bað um og fékk leyfi til að þýða hana og birta á Egginni. Lesið hana:

Evran er mjög árangursrík – án gríns

Umræður um nýju stjórnarskrána

Það er kominn ágætur umræðuvefur um nýju stjórnarskrána: http://stjornarskra.yrpri.org/

Lenín um Evrópusambandið

Lesið grein Leníns á Egginni: Slagorðið um Bandaríki Evrópu.

Fundur á morgun um framtíð íslenskrar vinstrihreyfingar

Það er best að ítreka þetta fundarboð:

Rauður vettvangur boðar til fundar í Iðnó laugardaginn 6. október kl. 13. Framsögumenn verða Andrés Magnússon geðlæknir, Guðbergur Egill Eyjólfsson bóndi og háskólanemi, Sigurlaug Gunnlaugsdóttir sagnfræðingur og Þorvaldur Þorvaldsson trésmiður.

Nú þegar æ fleiri vinstrimenn þykjast sviknir af stefnu núverandi ríkisstjórnar vaknar umræðan um þörf fyrir nýjan, trúverðugan vinstriflokk fyrir næstu kosningar. Á vinstrisinnuð ríkisstjórn að bjarga einkareknum bönkum og viðhalda aðstöðu þeirra til að féfletta almenning, eða að taka fjármálastofnanir í þjónustu fólksins? Á vinstrisinnuð ríkisstjórn að binda íslenskt samfélag á klafa evrópsks auðvalds til frambúðar, eða styrkja fullveldið þjóðinni til hagsbóta? Á vinstrisinnuð ríkisstjórn að auka ítök auðvaldsins á auðlindum lands og sjávar, eða efla félagsleg yfirráð þjóðarinnar yfir þeim? Þessar og fleiri spurningar þurfa vinstrimenn að ræða af alvöru og finna niðurstöðunni farveg við hæfi.

Framtíð íslenskrar vinstrihreyfingar

Rauður vettvangur boðar til fundar í Iðnó laugardaginn 6. október kl. 13. Framsögumenn verða Andrés Magnússon geðlæknir, Guðbergur Egill Eyjólfsson bóndi og háskólanemi, Sigurlaug Gunnlaugsdóttir sagnfræðingur og Þorvaldur Þorvaldsson trésmiður.

Nú þegar æ fleiri vinstrimenn þykjast sviknir af stefnu núverandi ríkisstjórnar vaknar umræðan um þörf fyrir nýjan, trúverðugan vinstriflokk fyrir næstu kosningar. Á vinstrisinnuð ríkisstjórn að bjarga einkareknum bönkum og viðhalda aðstöðu þeirra til að féfletta almenning, eða að taka fjármálastofnanir í þjónustu fólksins? Á vinstrisinnuð ríkisstjórn að binda íslenskt samfélag á klafa evrópsks auðvalds til frambúðar, eða styrkja fullveldið þjóðinni til hagsbóta? Á vinstrisinnuð ríkisstjórn að auka ítök auðvaldsins á auðlindum lands og sjávar, eða efla félagsleg yfirráð þjóðarinnar yfir þeim? Þessar og fleiri spurningar þurfa vinstrimenn að ræða af alvöru og finna niðurstöðunni farveg við hæfi.

Skiptir kirkjuspurningin ekki máli?

Í kosningunni 20. október er ekki spurt hvort fólk vilji hafa þjóðkirkju eða ekki, en það er spurt hvort fólk vilji hafa þjóðkirkjuákvæði í stjórnarskrá eða ekki. Kirkjunnar menn skrifa sumir, þessa dagana, um að spurningin sé þess vegna ekki svo merkileg. En þeir ætla nú samt að kjósa að hafa ákvæðið kyrrt. En ef spurningin er svona ómerkileg, þá ættu þeir (með sömu rökum) varla að amast við því heldur, að fólk hafni ákvæðinu.
Stjórnarskráin ætti auðvitað að áskilja fullt trúfrelsi fyrir alla, að trú sé einkamál hvers og eins og að ríkið skipti sé ekki af henni. En það er ekki kosið um það, bara hvort eigi að vera þjóðkirkjuákvæði í stjórnarskránni. Ef menn vilja yfirhöfuð hafa þjóðkirkju, þá duga venjuleg lög alveg til þess. Eða, duga þau ekki fyrir flestar aðrar stofnanir ríkisins?
Stjórnarskrárákvæðið, eins og það er nú, er ákveðin hindrun í veginum fyrir aðskilnaði (þó tekið sé fram að "þessu megi breyta með lögum"). Það er fráleitt að hafa ákvæðið áfram "nokkra áratugi í viðbót" eins og einhver stakk upp á. Frestur er á illu bestur. Kirkjan verður látin róa, það er bara tímaspursmál, og auðvitað vill hún draga það eins og hægt er, að verða tekin af spenanum.

Við sama heygarðshornið

Ríkisútvarpið greinir frá því að Ahmadinejad Íransforseti sé "við sama heygarðshornið" og hóti Ísraelum öllu illu. Fjölmiðlar éta það upp hver eftir öðrum að hann boði tortímingu Ísraels, og má skilja af orðunum að hann meini eitt rosalegt blóðbað, fjöldamorð á gyðingum. Þessi dólgur.
Þegar ég les svona frétt, er ég feginn að hafa lesið greinar eins og þessa. Tilfellið er að orð Ahmadinejads hafa aftur og aftur -- og aftur og aftur og aftur -- verið slitin úr samhengi. Fólk á tilverurétt, ríki ekki. Rasismi, aðskilnaðarstefna og hernám eiga ekki rétt á sér og pólitísk mannvirki sem byggjast á þessum eða öðrum mannréttindabrotum ekki heldur. Lesið greinina, hún skýrir þetta vel.
Áróður er ekki eitthvað sem hvarf af sjónarsviðinu þegar Kalda stríðinu lauk. Íran er eitt af næstu skotmörkum heimsvaldastefnunnar, og aðal hótanirnar hafa verið af hálfu Ísraels í garð Írans. Gleymum því ekki, að Ísrael er eina kjarnorkuveldið í þessum heimshluta, og hefur Bandaríkin á bak við sig. Stór hluti af stríðinu gegn Íran er áróðursstríð, þar sem Ahmadinejad er stillt upp eins og blóðþyrstu villidýri, orð hans tekin úr samhengi og undirliggjandi merkingin að þessum brjálæðingi verði að koma frá völdum með góðu eða illu.
Ég efast um að höfundur fréttarinnar, sem ég vísaði á í upphafi, hafi hlustað á ræðuna og skilji persnesku. Líklegra er að fréttin sé bara þýdd. Hrá og gagnrýnislaust.
Ekki það, að ég skil ekki persnesku heldur, og hef ekki lesið þessa ræðu. En miðað við afbakaðan fréttaflutninginn hingað til -- og miðað við frétt IRNA af þessari ræðu -- þá efast ég um að þarna sé sanngjörn umfjöllun á ferðinni.

Besta snjóskófla í heimi

Ég er farinn að hlakka til fyrstu snjókomunnar. Fyrstu 30 ár ævi minnar fannst mér svona tiltölulega leiðinlegt að moka heimreiðina, en lét mig hafa það. Í fyrravor fékk ég hins vegar í bakið -- og það er alls ekki gaman að vera bakveik hengilmæna þegar þarf að moka snjó. Þannig að ég fór í Brynju fyrir tæpu ári og hafði einfalda ósk: Ég vildi fá hina fullkomnu snjóskóflu. Karlinn hélt nú það, rétti mér eina alveg rosalega, með löngu og miklu skafti og svona sköfuhaus. Við venjulega snjókomu er ég núna svona 10-15 sekúndur að moka heimreiðina hjá mér, en uppundir hálfa mínútu ef snjórinn er mjög mikill. Ef ég moka líka innkeyrsluna bætist önnur hálf mínúta við. Og ekki nóg með það, heldur er líka rosalega skemmtilegt að moka með henni. Þannig að ég segi við snjóinn eins og Hallgrímur við dauðann: Kom þú sæll nær þú vilt.

Eigin peningastefna

Seðlabankastjóri er sleginn yfir vondri reynslu af eigin stefnu Íslendinga í peningamálum undanfarinn áratug. Ekki skal ég þræta fyrir það. En lexían er ekki að það sé slæmt að hafa eigin peningastefnu, heldur að það sé slæmt að hafa slæma peningastefnu. Árinni kennir illur ræðari.

Ég vil líka fá 20% launahækkun

Maður skyldi ætla að velferðarráðherra með sómakennd mundi ekki hækka laun forstjóra Landspítalans um 20%, og ætlast á sama tíma til þess að spítalinn haldi að öðru leyti áfram að herða sultarólina. Nú ku vera svo mikil þörf fyrir hjúkrunarfræðinga í Noregi, að allir íslenskir hjúkrunarfræðingar gætu fengið vinnu þar, og á hærri launum en hér. Samkvæmt því ætti Guðbjartur að hækka launin þeirra líka um 20%.
Það fer betur á því að Björn skeri upp heldur en að hann skeri niður.

Tonn af rusli ... þau eru nú víða

Áhugafólk um að Hafnarfjarðarhraun þjóni ekki sem sorphaugur, hefur tínt óhemjumagn af rusli í Hafnarfjarðarhrauni, og er það vel. Ég fór í Heiðmörk í gær, ætlaði að fara í berjamó en hefði betur ætlað í ruslamó. Þar er allt fullt af andskotans drasli, hvar sem maður kemur. Sígarettustubbar, tómar dósir, fjúkandi plast og pappadrasl. Aldeilis paradísin.

Andstaðan við ESB-andstöðuna

Spurning: Hvað kallar maður fólk sem segist vera á móti aðild Íslands að ESB (eða eins og það orðar það sjálft svo varfærnislega, að „telja hagsmunum Íslands betur borgið utan ESB“) en kýs samt með aðildarumsókn? Kýs með umsókn eða styður hana? Það eru til ýmis kjarnmikil nöfn á það, en í minni heimasveit heitir það að vera tækifærissinni.

Tækifærissinni hefur það höfuðmarkmið að komast til valda. Völdin eru ekki verkfæri, heldur eru þau sjálft markmiðið. Að við höfum völdin til þess að hinir hafi þau ekki. Við höfum okkar skoðanir, en erum tilbúin að semja um þær í staðinn fyrir völd.

Það er aumkvunarverð afstaða að þykjast vera á móti aðild, styðja samt umsóknina og aðildarferlið, og hatast svo út í ESB-andstæðinga sem beita sér í alvörunni gegn umsókninni og aðildarferlinu.

Í október í hittifyrra skrifaði Árni Þór Sigurðsson eina svona grein, „Evrópuvakt í gíslingu öfgahægrimanna“. Honum finnst Styrmir Gunnarsson og Björn Bjarnason vera svo miklir delar að það sé vont að þeir séu áhrifamiklir í andófshreyfingunni gegn ESB. Ég skrifaði athugasemd sem einhverra hluta vegna hvarf af Smugu-vefnum (einskær tilviljun, er ég viss um) en þökk sé Evrópuvaktinni (!) getið þið ennþá lesið hana. Árni getur trútt um talað, hvernig ESB-andstæðingar eigi að haga baráttu sinni. Ef þeir greiddu allir atkvæði eins og hann gerði sjálfur, þann dimma dag 16. júlí 2009, þá þyrfti Evrópusambandið ekki stuðningsmenn á Íslandi.

Nú höggva Elías og Huginn í sama knérunn í annarri svona grein á Smugunni: Teboðshreyfing á Íslandi? Þeir standast það ekki að hnýta í þá VG-félaga sem meina það þegar þeir segjast vera á móti ESB-aðild, og reyna sama ódýra bragðið og Árni Þór, að spyrða þá saman við öfgahægriöfl og stilla þeim upp sem leiksoppum þeirra. Við skulum átta okkur á einu: Þótt ESB-sinnar séu tiltölulega einsleitur hópur, þá eru ESB-andstæðingar það ekki. Ég hef mínar góðu og vinstrisinnuðu ástæður fyrir að vera í alvörunni á móti ESB-aðild. Hægri-andstæðingar hafa annars konar ástæður. Niðurstaðan er samt sú sama: Nei við ESB. Í máli eins og þessu þurfa menn, sem eru ósammála um flest annað, að kyngja annarri misklíð og snúa bökum saman fyrir sameiginlegan málstað í einsmálssamtökum eins og Heimssýn. Ef Árni, Elías og Huginn meina það sem þeir segja, þá verður það ekki skilið öðruvísi en að þeir vilji að ESB-andstæðingar séu sundraðir. Dragi nú hver sem vill sínar ályktanir af því.

Við þessa herramenn – og alla aðra sem eru ESB-andstæðingar í hjartanu en eru svo pragmatískir að þeir hegða sér þveröfugt – vil ég segja og spyrja: Ef þið viljið ekki að öfgahægriöfl ráði ESB-andstöðuhreyfingunni, af hverju eftirlátið þið þeim þá sviðið? Af hverju látið þið ekki til ykkar taka og leggið vinstriandstöðunni lið? Eruð þið kannski meira á móti ESB-andstöðu heldur en ESB-aðild?

Enn eitt álverið?

Þegar VG settist í ríkisstjórn, hafði ég jarðbundnar væntingar, en ég leyfði mér að halda að það yrði í það minnsta bundinn endir á stóriðjustefnuna. En Century Aluminium ætlar að ræsa álver í Helguvík 2015. Eins og spámaðurinn sagði í ágústtesunum: Sá sem vill stöðva stóriðjustefnu lætur hvorki álversframkvæmdir í Helguvík halda áfram óáreittar né kýs flokk sem gerir það.

Ég er genginn úr VG

Ég hef sagt skilið við Vinstrihreyfinguna – grænt framboð og hætti um leið í stjórn VG í Reykjavík og öllum öðrum trúnaðarstörfum fyrir flokkinn. Ástæðan er megn óánægja með störf og stefnu flokksins í ríkisstjórn, ásamt því að ég tel fullreynt að gera þær breytingar sem nauðsynlegar væru til að ég gæti átt samleið með flokknum.

Stjórnarsáttmálinn vissi á illt frá upphafi, þar sem flokksforystan lét undan í öllum aðalatriðum og fékk lítið í staðinn, og það við aðstæður sem fáir aðrir en smáborgaralegir tækifærissinnar í vinstrigæru hefðu getað gert. Fyrir tækifærissinna eru völd ekki verkfæri til að ná pólitísku markmiði, heldur eru völdin markmiðið sjálft. Sleikjuskapur við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn sæmir ekki vinstrisinnaðri ríkisstjórn fullvalda ríkis, en er eðlileg hegðun fyrir smáborgaralega sýndarvinstristjórn sem er hvort sem er tilbúin til að selja fullveldið fyrir baunadisk. Úrræðaleysi í skuldamálum heimilanna sýnir glöggt að fjármálaauðvaldið hefur hér tögl og hagldir. Umsóknin um aðild að Evrópusambandinu var líka löðrungur sem erfitt verður að gleyma.

Ég segi skilið við VG vegna þess að ég er sósíalisti og VG er því miður ekki sósíalískur flokkur, heldur kratískur. Íslenskir kratar hafa undanfarin ár haft fordæmalaust tækifæri til að sýna hvað í þeim býr – eða, réttara sagt, að í þeim býr hvorki vilji né geta til að ganga gegn auðvaldsskipulaginu.

Ísland sárvantar sósíalískan flokk. Hann mun aldrei fæðast upp úr vopnahlésályktunum eða skilyrðislausri samstöðu með krötum og tækifærissinnum. Hið nýja verkefni er því að safna liði og stofna þennan flokk.

Cheney ekki lengur hjartalaus

Það var kominn tími til að Dick Cheney fengi hjarta. Þá vantar bara að einhver græði í hann samvisku og siðferðiskennd. Verst að það er ekki hægt að laga sakaskrá með skurðaðgerð, annars veitti honum ekki af því.

Ódýr hugsjón

Það er auðvelt fyrir Bandaríkjaforseta að tala fjálglega um eyðingu kjarnorkuvopna þegar hann er að tala um kjarnorkuvopnin sem hinir eiga. Hvernig væri að byrja á því að eyða megninu af sínum eigin kjarnorkuvopnum, og segja Bretum, Frökkum og Ísraelum að gera hið sama?

Hólavallakirkjugarður

Það væru nú ýkjur að segja að Reykjavík væri eitt samansafn af uppáhaldsstöðum, þótt það hvarfli stundum að mér. Á gönguferðum, sem eru oftast um eldri hluta borgarinnar, rek ég sífellt augun í staði sem mér finnst athyglisverðir eða hrífandi á einhvern yfirlætislausan hátt. Það er viss nautn að finna litla gullmola sem eru utan alfaraleiðar, margir vita ekki um og mörgum fyndist örugglega ekkert merkilegir þótt þeir vissu um þá. Það er engin kúnst að finna þá, það er nóg að horfa í kring um sig, taka eftir smáatriðunum og hafa gaman af þeim. Þúsund litlir vitnisburðir um hagleik, hugvit, sögu eða smekk, sem oft eru ætlaðir til heimabrúks en allir geta notið, sem á annað borð taka eftir þeim milli húsanna eða undir þakskeggjunum.

Mér dettur því margt í hug þegar ég er inntur eftir uppáhalds staðnum, enda er uppáhaldið síbreytilegt eins og flest í tilverunni. Það er samt einn staður sem trónir á toppnum og mér þætti gaman að sjá stað sem gæti keppt við hann. Þessi staður er hvorki lítill, leyndur né fáfarinn, og hann er svo sem ekkert frumlegur heldur. Hann heitir Hólavallakirkjugarður. Hann er almenningseign, fullur af sögu og framliðnum ættingjum og vinum. Sögu hans má finna á netinu eða bókasafninu, en ég ætla að segja af hverju ég held upp á hann.

Ég flutti á Hólatorg við norðurhlið kirkjugarðsins þegar ég var á fimmta ári, bjó þar í tuttugu ár og hafði garðinn fyrir útsýni, leikvöll og skjól. Ég man það eins og það hafi gerst í gær, þegar ég ákvað að láta varnaðarorð foreldra minna sem vind um eyru þjóta og fara og kanna þennan mikla garð sjálfur. Ég hef líklega verið fimm ára. Ég skaust óséður burt frá barnapíunni, og beint inn um hliðið á norð-vesturhorni garðsins. Rangalar myrkviðanna voru fljótir að gleypa mig og þar sem ég reikaði smeykur undir laufkrónunum, einn í heiminum og mál að pissa, fann mig geðstirður en miskunnsamur útigangsmaður, sem hjálpaði mér heim.

Með þessa lexíu í farteskinu – að ekki skal fara svo langt að maður rati ekki til baka – gat garðurinn opnast mér hæfilega hratt, með öllum þeim gæðum sem hann hefur að bjóða. Ber þar fyrst að nefna óviðjafnanlegt leiksvæði. Ég held að ég hafi aldrei reynt þar feluleik, enda væri það óðs manns æði. Garðurinn er hins vegar eins og hannaður fyrir eltingaleiki og hvers kyns ærsl. Alla vega í augum tíu ára drengs. Ég er nú vel upp alinn, og vinir mínir flestir líka, svo við pössuðum auðvitað að stíga ekki á leiðin þótt hamagangurinn væri mikill.

Þótt ég yxi upp úr skessuleikjum bernskunnar, fann ég mér ný not fyrir kirkjugarðinn. Þar er alltaf næði og þegar veðrið er gott er kjörið að leggjast á mjúkan blett og lesa, til dæmis fyrir próf. Þangað lá leiðin líka oft þegar ég var að byrja að reykja. Og auðvitað er stór skógarlundur með stígum og bekkjum líka kjörinn fyrir tilhugalíf, og reyndar líka fyrir rifrildi. Hvort sem það er sólskin eða þrumuveður.

Ég skil ekki af hverju sumir tengja kirkjugarða við dauðann. Fyrir mér eru þeir fullir af lífi: Þar ægir saman trjám og öðrum gróðri, örugglega hundruðum tegunda, og mér skilst að veggurinn umhverfis garðinn sé heimili fleiri mosategunda en nokkur annar staður á landinu. Svo vex þarna sveppur sem ku vera sjaldgæfur – fýluböllur heitir sá, og get ég vottað að það er réttnefni.

Við áttum kött sem Pamína hét, stælta bæði og djúpspaka. Hún eignaði sér að minnsta kosti fjórðung af kirkjugarðinum þegar hún var upp á sitt besta. Grá-hvítskjöldótt, með hvíta týru í rófubroddi, tvírifað aftan vinstra og svart leðurhálsband með göddum. Þessi ógnvaldur kirkjugarðsins lét engan eiga neitt inni hjá sér, síst af öllu fuglana.

Það er sagt að kirkjugarðarnir séu fullir af ómissandi fólki, og segja má að í stórum og gömlum garði liggi heilu þjóðfélögin. Móðurættin mín hefur búið lengi í Reykjavík og því eru margir ættingjar mínir grafnir í Hólavallagarði: Stóri bróðir minn, langafi og langamma, langalangafar og langalangaömmur og fleiri. Þegar amma mín var aðeins léttari í spori, fórum við stundum tvö saman með blóm í kirkjugarðinn, eða kerti eftir atvikum, en í seinni tíð geri ég þetta stundum einn.

Sá sem hefur gaman af að rölta um og líta í kring um sig, verður seint þreyttur á Hólavallakirkjugarði. Þessi vin í hjarta borgarinnar geymir óendanlega fróðleiksmola og maður sér alltaf eitthvað nýtt, hvort sem það er í gróðrinum eða höggvið í steinana. Það ættu öll börn að fá að njóta þeirra lífsgæða að alast upp með gamlan og gróinn kirkjugarð í hlaðvarpanum.

Vésteinn Valgarðsson

Þessi grein birtist í Reykjavík vikublaði í maí 2011. Ég birti hana hér ef ske kynni að einhver hefði gaman af því.

Fjölnisvegur í Þingholtunum?

Fréttastofa Ríkisútvarpsins:

"Glæsihýsi í Þingholtunum ... á Fjölnisvegi 11"

Nei, Fjölnisvegur er ekki í Þingholtunum.
Fasteignasalar ættu að setja sér reglur um hvar þeir segja að hús séu.

Lundinn í útrýmingarhættu

ÁTVR setur spurningamerki við sölu á íslensku neftóbaki um leið og það tekur (tímabundið?) fyrir sölu á Lunda og Skugga, grófkornóttu tóbaki sem er aðeins rakara en það íslenska, þótt standi "neftóbak" á miðanum. Kommon, kemur það einhverjum við í hvaða líkamsop fólk treður tóbaki sem það er búið að kaupa?

Hleranir ekki hættar?

Mér hefur ekki verið tilkynnt um að það sé hætt að hlera símann minn. Það þýðir væntanlega að það sé ennþá verið að hlera mig.

(Vísir: Tugum tilkynnt um hleranir.)

Einkaeign ríkis og borgar??

Bílakjallarinn undir Hörpunni er í "einkaeign ríkis og borgar", segir í frétt RÚV frá gærkvöldi. Hvað í ósköpunum er "einkaeign ríkis og borgar"?

Passið ykkur nú

Ég vara hér með leiðtoga ríkisstjórnarinnar og stjórnarflokkanna við því, að bola Jóni Bjarnasyni burt úr embætti landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherra. Ekki vegna þess að hann sé hafinn yfir gagnrýni, heldur vegna þess að það er ekki tilefni til svo afdrifaríkra ráðstafana. Afdrifaríkra segi ég, því það er lýðum ljóst hvað býr í raun að baki og hvað er í húfi: Jón stendur á sínu í einu brýnasta hagsmunamáli þjóðarinnar, sem er andstaðan við aðild að Evrópusambandinu, og uppsker (skiljanlega) fyrir vikið smán og fæð samruna-harðlínuafla og tækifærissinna. En staðfesta Jóns í þessari nýju sjálfstæðisbaráttu er ekki eina ástæðan fyrir því að ég styð setu hans á ráðherrastóli. Ætli forysta ríkisstjórnarinnar hafi hugsað afleiðingar þess til enda, ef honum verður vikið burt? Ætli brotthvarf hans sé svo mikilvægt, að það megi leggja hvað sem er að veði? Það er ekki bara eining og heill ríkisstjórnarinnar sem ég hef í huga, heldur líka eining og heill Vinstri-grænna, þar með talið fylgið.

Evrópusambandsmálið hefur verið flokknum þungbært, og fyrir því eru góðar ástæður. Margt það fólk sem kaus VG í þeirri trú (á tryggð forystunnar við stefnuskrána) að þá væri ESB-aðild úr augsýn, telur sig illa svikið og mun ekki láta hafa sig að fífli aftur. Að ógleymdu öllu því ærlega fólki, sem hvatti aðra til að kjósa VG og hét staðfestu flokksins í ESB-málinu en hefur verið gert ómerkt orða sinna. Þeir þingmenn VG sem kusu með ESB-umsókninni unnu málstað þjóðfrelsisins, og um leið trúverðugleika flokksins, mikið tjón. Þeim væri nær að taka sér staðfestu Jóns Bjarnasonar til fyrirmyndar. Sá sem vill ekki að Ísland gangi í ESB, styður ekki umsókn um það.

Hvort sem fólki er annt um líf ríkisstjórnarinnar, sjálfstæði þjóðarinnar eða gæfu VG sem flokks, þá er öruggara að Jón sé áfram ráðherra heldur en að hann sé það ekki.

Vinur er sá er til vamms segir: Passið ykkur nú, og leggið ekki meira undir en þið megið við að tapa.

Þessi grein birtist áður á Smugunni 2. desember síðastliðinn.

Markmið og skipulag

Soffía Sigurðardóttir bloggar á Smugunni:

Markmið og skipulag skila árangri. Óánægja og upplausn skila líka árangri, – til þeirra sem hafa markmið og skipulag! Íslensk alþýða er óskipulög um þessar mundir, en það er auðvaldið ekki.

Þetta eru orð að sönnu og þetta er það sem að undanförnu hefur mest háð baráttu alþýðunnar, sem nú þarf að fara að vaxa upp úr skuldbindinga- og skipulagsfælni og alhæfandi fordæmingu á allri pólitík og pólitískum stefnum.

Sjafnargata er ekki í Þingholtunum

Þann dag sem einhver fer að hlýða mínum skipunum, mun ég leggja bann við því að fasteignasalar auglýsi eignir þannig að þær séu í Þingholtunum þegar þær eru það ekki. Dæmi: Grettisgata er ekki í Þingholtunum. Ekki Lindargata heldur og ekki Barónsstígur heldur. Og öfugt við það sem segir í auglýsingu í fasteignablaði Fréttablaðsins í dag, þá er Sjafnargata sko ekki í Þingholtunum!

Noam Chomsky

Ég var heima hjá mér lasinn í gær og komst því ekki á fyrirlestur Noams Chomsky. Gaman hefði verið að sjá eitthvað af honum í Sjónvarpinu. Honum var fléttað örstutt inn í frétt um ellefta september. Og ekki virðist Kastljósinu hafa tekist að fá hann í viðtal. Og ekki minnist Fréttablaðið að hann hafi komið hingað. Hvernig er það, er það ekki fréttnæmt að áhrifamesti stjórnmálagagnrýnandi í heimi troðfylli Háskólabíó?

Fréttablaðið um 11. september

Árásirnar 11. september eru atburður sem er aldeilis ástæða til að fjalla rækilega um nú þegar tíu ár eru liðin frá þeim. Yfirborðsleg umfjöllun Fréttablaðsins stendur ekki undir því. Ætli blaðamaðurinn hafi aldrei heyrt af öllum þeim efasemdum um opinberu söguna sem hafa geisað frá því rykið settist? Það eru margar samsæriskenningar í gangi. Nokkrar geta gengið upp og geta því verið trúverðugar. Fleiri eru ótrúverðugar, þar á meðal opinbera samsæriskenningin, sem er of götótt til að ganga upp.

Svo ég taki bara nokkur dæmi af blaðsíðu 24 í Fréttablaðinu í dag: (1) Ég hef efasemdir um að það hafi verið flugvél sem flaug á Pentagon. Ætli þetta sé ekki mest vaktaða hús í heimi? Af hverju er ekki til mynd sem sýnir að þetta sé flugvél? (2) Ég hef líka efasemdir um að farþegar í vél 93 hafi fengið upplýsingar í gegn um GSM-síma. GSM-símar ná nefnilega ekki sambandi um borð í flugvél á flugi. Ég hef margprófað að hafa kveikt á símanum í flugvél. Hann nær ekki sambandi, ekki einu sinni yfir London eða Kaupmannahöfn. (3) Hvers vegna hrundi WTC7?

Allt pukrið er í meira lagi tortryggilegt. Auk þess sem bæði aðdragandi og eftirmál eru mjög tortryggileg, ef maður veltir því fyrir sér hver hagnist á þessu.

Range Rover-æðið

Mér finnst Range Rover ekki einu sinni flottir bílar.

Sælir eru ríkir: Vísa

Arnaldur Bárðarson lýsir því á forsíðu Fréttablaðsins í dag (og á Vísi) hvað það sé miklu betra að vera prestur í Noregi. Þar er hann víst á tvöfalt hærri launum en hér, bílalánið sanngjarnt og síðast en ekki síst miklu minna að gera í vinnunni, færra fólk með sorgarsögur. Mér finnst þetta skondin lesning, í ljósi atvinnugóðmennis-ímyndarinnar sem prestarnir reyna að skapa sér.

Flýja prestar skulda sker,
skapa glæstan frama.
Gleðjast flestir eða er
aðeins næstum sama.

Uppskeruhátíð Grasagarðsins 27. ágúst

Ég hlakka til að fara á uppskeruhátíð Grasagarðsins í Laugardal laugardaginn 27. ágúst næstkomandi, kl. 13. Ég er meira að segja að hugsa um að mæta snemma, jafnvel taka snúning í Húsdýragarðinum áður er uppskeruhátíðin hefst. Tvímælalaust áhugaverðarsti atburður dagsins.

Karlmenn = nauðgarar?

Ég sé/heyri það stundum í umræðunni um kynferðisofbeldi, að karlar þurfi að hætta að nauðga. Í frétt RÚV af yfirstandandi Nei-átaki er vitnað í rannsókn sem segir að 13% kvenna verði fyrir nauðgunum eða tilraunum til nauðgana, sem er hrikaleg tala. En síðan er dæminu stundum snúið við. Í viðtali í DV í dag rifjar Halla Gunnarsdóttir upp hitafund í VG, þar sem hafði verið sagt að 10-20% karla væru nauðgarar, eins og maður heyrir stundum sagt.

En ætli það sé svo? Ætli sé óhætt að draga þá ályktun, að fyrst 13% kvenna verða fyrir kynferðisofbeldi, þá fremji þarafleiðandi 13% karla kynferðisofbeldi? Að hver nauðgari nauðgi semsagt bara einni konu? Ég hefði haldið að maður sem á annað borð nauðgar, geri það oftar en einu sinni. Og meðalfjöldi nauðgana á geranda þarf ekki að vera hár til þess að heildarfjöldinn fari niður í lítið brot af þessum 13%.

Ég kannast ekki við að nauðganir séu viðurkennd hegðun meðal karla, en ég kannast við að vinahópar hafi útskúfað nauðgurum. Yfirlýsingar um að karlar séu nauðgarar eiga heima í sama flokki og yfirlýsingar um að blökkumenn séu eiturlyfjasjúklingar. Það er varla hægt að taka því öðruvísi en sem móðgun. Allavega er það umræðunni ekki til framdráttar. Því að hvað kallar maður karlmann sem nauðgar? Karlmann? Nei, maður kallar hann nauðgara.

Margrét Müller, síðbúin minningarorð

Eftir að ég kláraði Ísaksskóla vorið 1989, fór ég í Landakotsskóla. Hann hafði gott orð á sér og var auk þess næsti skóli við heimili mitt. Ég þurfti bara að fara yfir eina götu, hina rólegu Hávallagötu, og var þá sama og kominn. Ég var í Landakoti frá níu ára til tólf ára, fjóra vetur.

Þar var Margrét Müller, versti kennari sem ég hef á ævi minni haft. Meira en það, hún var langverst. Næstversti kennarinn hafði ekki tærnar þar sem hún hafði hælana. Hún var ósanngjörn, illgjörn, grimm, einstaklega fráhrindandi manneskja sem var gjörsamlega vanhæf til að sinna börnum. Hún hafði svo mörg sígild einkenni stereótýpískrar gribbu, að ef hún hefði verið persóna í leikriti eða skáldsögu hefðu gagnrýnendur sagt að höfundurinn væri að ýkja, svona væri enginn í alvörunni. Hún var fædd og uppalin í Þriðja ríkinu, talaði með sterkum þýskum hreim og bjó meira að segja í turni. Ég held að það hafi enginn saknað hennar þegar hún drap sig fyrir nokkrum árum, í það minnsta ekki ég. Ég hefði ekki óskað mínum versta óvini að vera nemandi hennar. Hún virðist ekki hafa meikað lífið eftir að séra Georg var dáinn, át risaskammt af pillum, stökk út úr turninum og lenti á stéttinni fyrir framan aðaldyrnar, um það bil tíu metrum fyrir neðan, um það leyti sem börnin voru að koma í skólann um morguninn.

Ég var nemandi Margrétar í fjóra vetur, frá níu ára til tólf ára aldurs. Ég var ekki sérstaklega berskjaldað barn, bjó í hverfinu, átti stabíla fjölskyldu og hafði þokkalegt atgervi. Hún tók mig ekki sérstaklega fyrir umfram önnur börn. Það átti víst enginn sjö dagana sæla sem hún kenndi, en hún tók sum börn fyrir, einkum þau sem áttu á einhvern hátt erfitt uppdráttar félagslega. Það voru ekki þagnir eða svipir sem hún notaði mest, heldur illmælgi, háð, ósvífni og rógur. Hún hikaði ekki við að niðurlægja okkur fyrir framan allan bekkinn. Ég held að hún hafi ekki farið neitt verr með mig, persónulega, heldur en önnur börn, en ég fór ekki varhluta af henni.

Það eru tuttugu ár liðin, og það hefur fennt yfir ýmislegt, en mér er til dæmis minnisstætt þegar ég skrifaði stíl, á að giska tíu ára gamall, færði henni og hún fussaði (með sínum þýska hreim) að þetta væri bull og drasl. Hún reif síðan stílinn minn í tætlur og grýtti honum í ruslafötuna, fyrir framan allan bekkinn, og skipaði mér að skrifa nýjan stíl, sem ég gerði. Síðar um daginn hitti ég vin minn, sem var í næsta árgangi á eftir. Hún hafði kennt þeim í næstu kennslustund og viti menn, dregið þá upp stílinn minn, sem hún hafði tekið aftur upp úr ruslinu í frímínútunum og límt saman með límbandi. Tilgangurinn var að sýna hinum bekknum hvað ég hefði skrifað ööömurlegan stíl.

Margrét sagði sama bekk – árgangnum sem var ári yngri en ég – að hún „gæti ekki kúkað“ og væri með „rassgat úr plasti“. Hún hefur væntanlega meint að hún væri með stómíu, en við vissum ekki hvað það var og fylltum upp í með ímyndunaraflinu. Mér finnst það einhvern veginn ekki við hæfi að segja níu eða tíu ára börnum svona. Nú, einu sinni þegar ég var veikur heima, greip hún tækifærið og ásakaði tvo bekkjarbræður mína (ranglega) um að vera alltaf að fara heim til mín „og tæma ísskápinn“. Einn félaga, sem hafði verið veikur, ásakaði hún um að hafa verið að ljúga því. Einu sinni saumaði bekkjarbróðir minn handavinnuverkefni sitt fast við buxurnar sínar. Hún engdist um af hlátri yfir því hvað hann væri heimskur, fyrir framan allan bekkinn. Ég man líka þegar hún sagði okkur að Hitler hefði ekki verið slæmur maður, hann hefði endurreist Þýskaland, meðal annars útrýmt atvinnuleysi og lagt hraðbrautir.

Ég hef einu sinni á ævinni farið í verkfall. Það var ekki þegar ég var orðinn fullorðinn og verkalýðssinni, heldur var ég ellefu ára. Þá var mér svo nóg boðið af skólanum að ég neitaði bara að fara. Mórallinn í bekknum var vondur, mikil stríðni, mikið einelti, en ekkert vó jafn þungt og Margrét Müller. Þannig að ég neitaði bara að fara í skólann. Ég gat verið mjög ákveðinn, og foreldrar mínir reyndu ekki að pína mig í skólann, svo ég var heima í viku. Þá kom sr. Georg skólastjóri einn daginn heim til mín og við „sættumst“, og svo mætti ég daginn eftir í skólann.

Ég held að við höfum verið 25 í bekknum í 9 ára bekk, en vorum ekki fleiri en 15 sem kláruðum 12 ára bekk. Um helmingurinn hafði hætt en nokkrir bæst við. Þeir sem hættu fóru margir í Melaskóla eða Vesturbæjarskóla – ástæðan var s.s. oft ekki búferlaflutningar. Þeir sem byrjuðu entust mislengi. Sumir voru að flýja einelti annars staðar og Landakotsskóli var ekki rétti staðurinn fyrir þá að byrja nýtt líf, heldur ormagryfja.

Landakotsskóli mátti eiga það að hafa bólusett mig fyrir kristindómi, með einstaklega óaðlaðandi nálgun sem var haldið að okkur.

Ég sá það glöggt, eins og allir nemendur Landakotsskóla, að þar var alls konar óviðeigandi tal og hegðun gagnvart börnum. Það var ekki bara andlegt ofbeldi. Ég man t.d. vel eftir því líka að hún bað okkur börnin um að gramsa í eldhússkápunum heima hjá okkur og vita hvort við fyndum nokkur eldhúsáhöld sem væru ekki í miklu brúki. Við gætum þá bara fært henni þau, hún gæti notað þau, og það væri meira að segja allt í lagi ef þau væru ekki í lagi. Hún gerði okkur út til að stela brauðristum af foreldrum okkar!

Já, alls konar óviðeigandi hegðun var daglegt brauð. En uppljóstrunin í Fréttatímanum sl. föstudag kom mér samt verulega á óvart. Mig óraði aldrei fyrir því að kynferðisglæpir gegn börnum hefðu verið í þessu líka. Þau Margrét og sr. Georg virkuðu á mig sem ströng, íhaldssöm og gamaldags, en það hafði satt að segja aldrei hvarflað að mér að þau væru öfuguggar. Ég hafði ekki hugmynd um það, en eftir á að hyggja man ég eftir ýmsu „smávegis“ sem gat bent í þessa átt og hefði kannski átt að hringja bjöllum hjá einhverjum, t.d. að Margrét hjálpaði börnum stundum óeðlilega mikið við að baða sig í sumarbúðunum Riftúni.

Það var nett áfall að átta mig á að flest sem ég kann í skrift, reikningi, kristinfræði, handavinnu og matargerð, lærði ég af tveim barnaníðingum. Barnaníðingum segi ég, vegna þess að mér dettur ekki í hug að efast um frásagnirnar. Þær koma auk þess svo seint fram – þar sem þessi eftirminnilegu skötuhjú eru svo heppin að vera dauð og málin hvort sem er flest fyrnd – að þær geta varla verið hefnd. Það eiga örugglega eftir að koma fram fleiri frásagnir. En réttlætið hefur tvær hliðar, það er ekki bara að sá seki fái makleg málagjöld, heldur líka að fórnarlambið fái hlut sinn réttan. Ég á eftir að sjá kaþólsku kirkjuna gera hreint fyrir sínum dyrum í þessu máli.

Að myrða morðingja og slappur 1. maí

Að það sé hægt að skjóta einhvern jafngildir því ekki að það sé rétt að skjóta einhvern. Það gildir bæði um hvítabirni og Ósama bin Laden. Morð er morð. Að því sögðu, þá trúi ég fáu sem kemur frá her eða leyniþjónustu Bandaríkjanna, og veit ekkert hvað gerðist í Abbotabad þarna um daginn. Ég veit hvorki hvort Ósama bin Laden er lifandi eða dauður né hvort hann hefur nokkurn tímann komið til Abbotabad. Og þið hin vitið það ekki heldur. Það eina sem ég veit er að Ósama hóf hryðjuverkaferil sinn sem handbendi Bandaríkjanna, og að flest illvirki sem hafa verið eignuð honum hafa komið sér vel fyrir valdamikla þorpara í Bandaríkjunum.
~~~ ~~~ ~~~
Síðastliðinn fyrsti maí var sá slappasti sem ég hef tekið þátt í. Hann sýndi glögglega fram á þá gjá sem er milli verkalýðsforystunnar og verkalýðsins. Verkalýðsforystunni finnst ástæðulaust að verkalýðurinn taki annan þátt í hreyfingunni heldur en að mæta á 1. maí, og verkalýðurinn vantreystir verkalýðsforystunni, fyrirlítur hana jafnvel, en reynir ekki að breyta henni til hins betra heldur tekur bara ekki þátt. Skínandi dæmi um þetta er nýleg formannskosning í stærsta verkalýðsfélagi landsins.
Þetta er mjög miður. Verkalýðshreyfingin er eitt það dýrmætasta sem við eigum og það á ekki að henda henni í ruslið, heldur standa vörð um hana út á við og taka til í henni inn á við. Skvetta ekki burtu barninu með baðvatninu. Ég skil svo sem vel að það sé púað á ræðumann ASÍ, eins illa og ASÍ hefur staðið sig undanfarnar kynslóðir, en ég get ekki samþykkt að það sé reynt að hleypa upp fundum verkalýðshreyfingarinnar. Hvort sem fólki líkar betur eða verr, þá jafngildir árás á verkalýðshreyfinguna árás á verkalýðinn.

„Víðsýni“ eða bara venjuleg tækifærismennska?

Steingrímur J. Sigfússon kallar eftir „víðsýnni“ umræðu um Evrópusambandið og frábiður sér þröngsýni á borð við þjóðrembu, sérgæsku og einangrunarsjónarmið. Nú ætla ég hvorki að taka upp hanskann fyrir þjóðrembu né sérgæsku, né fara að túlka hvað „einangrun“ þýðir – en hann vill heldur ekki að við séum að draga einhverjar ályktanir af útreiðinni sem ESB veitir Írum, Grikkjum og Portúgölum. Hann um það.

Það fer um mig hrollur þegar Steingrímur talar um að „ljúka verkinu“ – þegar „verkið“ er endurreisn auðvaldsins. Það skýtur skökku við, að þykjast gagnrýna „markaðsvæðingar- og stórfyrirtækjahagsmuni Evrópuveldanna“ – þegar maður hefur sjálfur einkavætt bankana upp á nýtt, látið Magma-málið ganga sinn gang og sóað milljörðum í Sjóvá, svo fátt eitt sé nefnt. Það gremst sumum að verkin sækist seint hjá ríkisstjórninni – en í mörgum stórmálunum mættu þau alveg sækjast seinna mín vegna. Aðlögunin að ESB er ágætt dæmi um mál sem má dragast sem mest. Helst niður á hafsbotn.

Í minni heimasveit var það kallað tækifærismennska, að segja eitt og gera annað. Og þegar menn tala í eina átt þegar þeir eru í stjórnarandstöðu, hegða sér í hina áttina þegar þeir fá völd, og réttlæta allt saman með tali um „raunsæi“ og „ábyrgð“, þá hljómar það ekki eins og raunsæi eða ábyrgð í mínum eyrum, heldur einföld, gamaldags tækifærismennska. Að gefa sig út fyrir að vera andstæðingur ESB-aðildar en (a) greiða atkvæði með umsókn, (b) þykjast ekki vita hvað aðild felur í sér og (c) tala gegn öðrum ESB-andstæðingum – hvað er það annað en tækifærismennska? Ætlast maður sem gaf eftir eitt mikilvægasta vígið í baráttunni gegn ESB-aðild, til þess að sér verði treyst fyrir forystu í úrslitaorrustunni? Þegar Steingrímur kórónar þennan pistil með kokhraustum viðvörunum gegn því að „sundra röðum samherja“ – er þá nema von að maður spyrji, hverjir það eru sem eru samherjar í þessari baráttu?

Hleypum ekki erlendu glæpahyski inn í landið

Þegar erlendir glæpamenn koma til landsins skiptir miklu að viðeigandi ráðstafanir séu gerðar til að taka á móti þeim. Nú þyrfti að rýma til í Njarðvíkurskóla, því "sendinefnd" einhverra stærstu glæpasamtaka heims er væntanleg í kvöld. Þessum óaldaseggjum á að taka á móti með tveim hrútshornum:

Glæpasjóðsins sendinefnd
sæmum gjafavöru:
Ætti að verða endursend
öll í fiðri og tjöru.

Skynsamlegir fjárfestingarkostir

Þegar maður kaupir fyrstu röðina í lottóinu eða fyrsta miðann í happdrættinu, þá aukast vinningslíkurnar úr því að vera engar, upp í að verða dálitlar. Hlutfallslega er það óendanlega mikil aukning á vinningslíkum. Þess vegna er fyrsti röðin/miðinn besta fjárfestingin, og allt umfram það er peningasóun í samanburði.
~~~ ~~~ ~~~
Eins og ég hef nefnt áður er gangverð á gulli sennilega einfaldasti mælikvarðinn á horfurnar í efnahagsmálum heimsins. Það sló heimsmet nýlega og hefur bara farið hækkandi síðan. Það er tæpast til betri fjárfesting, ef undan er skilin ein röð í lottóinu.

Vantraust á stjórnarandstöðuna

Ég get ekki sagt að ég treysti ríkisstjórninni, nema þá með neikvæðum formerkjum. En í svipinn er ekkert skárra stjórnarmynstur í sjónmáli, þannig að ef ég væri alþingismaður mundi ég hiklaust verja ríkisstjórnina vantrausti. Það væri eiginlega meiri ástæða til að samþykkja vantraust á stjórnarandstöðuna. Eiginlega væri ástæða til að gera byltingu gegn henni, ef það væri hægt. Vantraust á stjórnmálamenn er mjög mikið og mjög stór hluti kjósenda sem segist ekki vera ánægður með neinn flokk. Það getur hver sem er túlkað það eins og hann vill, en ég ætla að leyfa mér að túlka það þannig að það séu ekki stjórnmál sem slík, heldur borgaraleg stjórnmál sem hefur þrotið erindið.

Kosningasigur Besta flokksins sl. vor var harkalegt öskur á breytingar, sem verða ekki framkvæmdar með borgaralegum aðferðum. Besti flokkurinn hefur rekið sig á þann sama vegg og allir hinir flokkarnir. Borgaraleg stjórnmál eru komin að endimörkunum; vandamálin sem við stöndum frammi fyrir verða ekki leyst öðruvísi en með stéttabaráttu. Það þýðir að borgaralegu stjórnmálaflokkarnir eru beinlínis ófærir um að leysa málin. Ég túlka hina útbreiddu óánægju með öðrum orðum þannig, að hér sé orðið til pláss fyrir flokk sem er reiðubúinn til að leggja til atlögu við auðvaldsskipulagið.

Afskiptasemi Samtaka atvinnulífsins

Það er hrein móðgun við opinbera starfsmenn, þegar Samtök atvinnulífsins setja fram kröfur um að laun þeirra séu ekki hækkuð eða að lífeyriskjör þeirra verði skert. Kannski að BSRB-félögin ættu bara að semja beint við SA? Meðvirkni Alþýðusambands Íslands, að taka undir kröfur SA eða láta það afskiptalaust að þau blandi þeim inn í viðræðurnar, er varla hægt að kalla annað en firn mikil, svo ég taki ekki dýpra í árinni. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn, vinur litla mannsins, krefur ríkið um að halda útgjöldum í lágmarki, en það þýðir ekki síst að sýna hörku í kjaraviðræðum. Fyrir mánuði sagði Steingrímur J. Sigfússon að eigendastefna ríkisins fæli í sér "hófsemd í launamálum". Hann sagði það um bankana, en það þarf ekki sterk gleraugu til að sjá að hið sama gildir um annað starfsfólk og ríkisins.

Hver er "réttkjörinn" forseti Fílabeinsstrandar?

Hver fjölmiðillinn étur upp eftir öðrum að í forsetakosningunum á Fílabeinsströndinni hafi illvirkinn Gbagbo tapað, en mótframbjóðandinn Ouattara, frv. starfsmaður AGS með meiru, verið "réttkjörinn". Ja, ég er ekki svo viss. Hvað ef hagsmunir heimsvaldasinna hafa, aldrei þessu vant, eitthvað með málið að gera? Lesið þessa grein á WSWS eða þessa grein í Lalkar til að fá nasaþef af öðru sjónarmiði. Það skyldi þó aldrei vera.

Ríkisstjórnin og IceSave, tvennt ólíkt

Ég heyri víða fólks segja að margir hafi kosið "nei" í gær til þess að lýsa vanþóknun sinni á ríkisstjórninni. Ekki efa ég að það hafi haft sín áhrif. En af einhverjum ástæðum hef ég ekki heyrt hina hliðina nærri því eins oft: Að fólk hafi kosið "já" til þess að styðja ríkisstjórnina. Ég er ekki í vafa um að það hefur líka haft sín áhrif. Að minnsta kosti þekki ég fólk sem ég veit að nálgaðist þetta þannig. Það er auðvitað ómögulegt að meta stærð þessara hópa, þótt það væri fróðlegt.

Ég hef ekki nennt að fylgjast með allri þessari endalausu umræðu um IceSave-málið nýlega. Mér finnst lítið interressant að velta fyrir mér málalenginum samningsgreinum, spádómum um vexti eða túlkun á lögum, sem annar hver maður virðist vera orðinn sérfræðingur í. Kjarni málsins er miklu einfaldari en ætla mætti af umræðunni: Ranglátar skuldir á ekki að borga. Og ranglátum lögum eða dómum á heldur ekki að hlýða. Það er bara ekki siðlegt að taka þátt í ranglæti.

Afstaðan til IceSave á ekki að mótast af afstöðunni til ríkisstjórnarinnar, og því síður af afstöðunni til stjórnarandstöðunnar, hvað þá ritstjóra Morgunblaðsins. Ég er í sjálfu sér á móti öllum borgaralegum ríkisstjórnum, en á meðan enginn skárri valkostur er í sjónmáli sé ég ekki ástæðu til að fella þessa og sjá svo bara hvað gerist. Það þarf bara að taka málefnin fyrir hvert fyrir sig. Ferill núverandi ríkisstjórnar hefur í aðalatriðum ekki verið glæsilegur og hvert málið rekið annað sem ber að berjast gegn á hæl og hnakka.

Sýnið mér félagslega framsækna stefnu í efnahagsmálum, húsnæðismálum, velferðarmálum o.s.frv. og ég skal styðja hana. Haldið áfram að sýna auðvaldinu auðsveipni, og ég skal leggja steina í götu ykkar.

Ábyrgðin á auðvaldinu

Í eðlilegum skilningi orðsins "ábyrgð" bera bankamenn fyrst og fremst sjálfir beina ábyrgð á gjörðum sínum. Stjórnmálamenn og eftirlitsstofnanir bera líka sína ábyrgð, fyrir að búa í haginn fyrir bankamennina, ýmist með verkum sínum eða vanrækslu. En hvað með almenning? Ber almenningur ábyrgð? Já og nei: Ekki beina, en á sinn hátt óbeina. Óbeina ábyrgðin sem allt venjulegt fólk ber, er sú að hafa ekki látið sig varða að hagkerfið væri vitskert og með innbyggða siðblindu. Það er að segja, að hafa ekki fyrir löngu tekið málin í sínar hendur með því að gera byltingu og byggja upp réttlátt og skynsamlegt þjóðfélag. Jæja, segjum að við berum öll þessa (óbeinu) ábyrgð á atburðarás síðastliðinna ára. Hvað ber þá að gera núna? Það er kjarni málsins: Það á ekki að halda áfram meðvirkninni við kröfur óseðjandi auðvalds, heldur sýna þá ábyrgð að afleggja loksins auðvaldsskipulagið og skipuleggja þjóðfélagið upp á nýtt. Það væri ábyrgt. Annað er ekki ábyrgt.

Að kyssa vöndinn

Þegar ósanngjarnir og pedagógískt vitlausir foreldrar flengdu börn sín í gamla daga, létu þeir þau stundum kyssa á vöndinn á eftir, til þess að hámarka niðurlæginguna. Í mínum augum er já-atkvæði í IceSave-kosningunni sambærilegt. Að samþykkja ranglætið er að kyssa vöndinn. Fari það svo á endanum, að þessar ranglátu skuldir verði ekki umflúnar, þá skal það aldrei verða með mínu samþykki.

Ályktun Rauðs vettvangs um IceSave

Íslenskur almenningur stofnaði ekki til IceSave-skulda og á ekki að borga þær. Fjármálaauðvaldið getur átt sínar skuldir sjálft. Almenningur á Íslandi og almenningur í Bretlandi og Hollandi ætti að berjast sameiginlega gegn sameiginlegum óvinum sínum í bönkum, ríkisstjórnum og öðrum valdastofnunum heimsvaldasinnaðs fjármagns. Höfnum IceSave í þjóðaratkvæðagreiðslunni 9. apríl!

Fyrirsögn dagsins?

Já, ætli RÚV eigi ekki fyrirsögn dagsins: 10 hnökkum stolið á Selfossi.

Vísa um skammtímastefnu í efnahagsmálum

Fjármálaauðvaldsins taktu tjón
-- annars trylltur múgur mun ná þér --
og farðu og troddu því, feiti þjón,
upp í fjárlagagatið á þér.

Tileinkað þeim sem vilja þjóðnýta bankahrunið.

Aðalfundur SFR

Fyrir utan að flestar mínar tillögur voru felldar eins og venjulega, þá var samt ekki dónalegt á aðalfundi SFR á þriðjudaginn.

Ofnotkun á mótmælum

Lesið grein Jóns Karls á Egginni: Ofnotkun á mótmælum

Tíu ár á Kleppi

Í dag eru tíu ár síðan ég hóf störf á Kleppi. Aldeilis tímamót, hm?

Parísarkommúnunnar minnst

Af því tilefni, að í dag eru 140 ár frá formlegri stofnun Parísarkommúnunnar, skrifaði ég grein um hana fyrir Eggina. Lesið hana: Parísarkommúnan 140 ára.

Hvernig er heilsan? Þekki ég...?

Fyrir fáeinum dögum gekk ég nokkuð stóran hring um miðbæinn, sinnti nokkrum erindum og ók barnavagninum á undan mér. Í þessum göngutúr, sem stóð varla lengur en rúman klukkutíma, sá ég hvorki meira né minna en fimm sinnum eitthvert fólk sem mér fannst í fljótu bragði sem ég þekkti. Einu sinni þóttist ég sjá frv. samstarfskonu, einu sinni frv. stjórnarmeðlim í Félaginu Ísland-Palestína, einu sinni gamla bekkjarsystur og ég man ekki hver hin tvö áttu að vera. Ég sá svo á svipnum á öllum fimm að þau þekktu mig ekki, og voru heldur ekki þau sem mér þótti fyrst. Einkennilegt, verð ég að segja. Nú ... ég veit ekki nógu mikið um mannsheilann til að vita hvort það er til einhver ákveðin heilastöð sem geymir tilfinninguna "ah, þarna er einhver sem ég þekki" -- en ef sú heilastöð er til, þá datt mér helst í hug að það hefði orðið eitthvert skammhlaup í henni. Sú tilgáta styrkist líka af því að fjórum sinnum þennan sama dag byrjaði fólk samtal við mig á orðunum "hvernig er heilsan?" -- sem er svo sem ekki sjaldgæf kveðja, en sannarlega óvanalegt að heyra hana fjórum sinnum sama daginn.

Royal Straight Flush

Ég sat að spilum um daginn, og fékk Royal Straight Flush, sem er hæsta höndin í póker. Þetta er tía-gosi-drottning-kóngur-ás í sama lit. Ég fékk í laufi. Ég held að það sé frekar ósennilegt að maður sem spilar frekar sjaldan fái þessa hönd oftar en einu sinni á ævinni. Það súra er að ég var ekki að spila póker heldur ólsen-ólsen.

Líbýski fáninn

Í fréttaflutningi frá Líbýu undanfarið hafa mótmælendur oft sést veifa þverröndóttum fánum rauð-svart-grænum að lit og með hálfmána og stjörnu í hvítu í svörtu röndinni. Það er skiljanlegt að þeir noti þennan fána, þetta er fáni líbýska konungsríkisins, sem var í notkun frá 1951-1969. Líbýska fánanum hefur hins vegar verið breytt, og algrænn fáni verið notaður síðan 1977, eini einliti þjóðfáni heims. Í myndartexta með frétt á RÚV.is í gær er gamli fáninn kallaður "Líbíski fáninn". Mundu menn fallast á að gamli íslenski hvítblái fáninn væri kallaður "íslenski fáninn"?

Kjararáð og kjarasamningar

Kjararáð hækkar laun dómara. Mér finnst viðbrögð Gylfa Arnbjörnssonar skrítin. Ég hefði tekið því fagnandi að kjararáð gæfi svona tóninn fyrir kjarasamninga almennt. Hvað sem dómurum líður, þá hefðu flestir félagar í ASÍ nefnilega gott af því að fá launahækkun, og það hefði þar með gott af því að Gylfi Arnbjörnsson áttaði sig á því. Og hinn mikli verkalýðssinni Steingrímur J. Sigfússon segir að ákvörðunin sé ekki fordæmisgefandi. Bull. Auðvitað er hún fordæmisgefandi. Verkalýðssinnar mundu nota hana sem fordæmi til að krefjast almennra launahækkana, en í höndum krata og annarra hægrimanna er hún bara annars konar fordæmi: Fordæmi um að sumir eigi bara betra skilið en aðrir.

Happadagurinn mikli

Í haust var ég einu sinni sem oftar í vinnunni, og það kom stund þar sem lítið var að gera. Til að drepa tímann greip ég spilastokk og lagði kapal. Gamla góða sjöspila-kapalinn sem allir þekkja. Í fyrsta sinn sem ég lagði hann gekk hann upp. Líka í annað skiptið. Og þriðja, fjórða og fimmta skiptið líka. Fimm sinnum í röð. Ég þurfti ekki meira til að átta mig á því að þetta var happadagur. Þannig að þegar ég kom heim fór ég út í sjoppu og keypti miða í Lottóinu og í Víkingalottóinu líka, sannfærður um að ég mundi vinna þann stóra. Ég fylgdist svo spenntur með drættinum. Og getið bara hvað: Ég vann ekki neitt. Hvaða lærdóm má draga af þessari sögu?

126 ára

Í fréttum Sjónvarpsins var fjallað um tvær konur, aðra frá Kúbu og hina frá Azerbaídsjan, sem eru báðar 126 ára að sögn, og hafa skilríki (ömmu sinnar?) til að sanna það. Þessi frá Azerbaídsjan, verð eǵ að segja, er ern eftir aldri. Hún lítur ekki út fyrir að vera deginum eldri en 110 ára.