Royal Straight Flush

Ég sat að spilum um daginn, og fékk Royal Straight Flush, sem er hæsta höndin í póker. Þetta er tía-gosi-drottning-kóngur-ás í sama lit. Ég fékk í laufi. Ég held að það sé frekar ósennilegt að maður sem spilar frekar sjaldan fái þessa hönd oftar en einu sinni á ævinni. Það súra er að ég var ekki að spila póker heldur ólsen-ólsen.

Líbýski fáninn

Í fréttaflutningi frá Líbýu undanfarið hafa mótmælendur oft sést veifa þverröndóttum fánum rauð-svart-grænum að lit og með hálfmána og stjörnu í hvítu í svörtu röndinni. Það er skiljanlegt að þeir noti þennan fána, þetta er fáni líbýska konungsríkisins, sem var í notkun frá 1951-1969. Líbýska fánanum hefur hins vegar verið breytt, og algrænn fáni verið notaður síðan 1977, eini einliti þjóðfáni heims. Í myndartexta með frétt á RÚV.is í gær er gamli fáninn kallaður "Líbíski fáninn". Mundu menn fallast á að gamli íslenski hvítblái fáninn væri kallaður "íslenski fáninn"?

Kjararáð og kjarasamningar

Kjararáð hækkar laun dómara. Mér finnst viðbrögð Gylfa Arnbjörnssonar skrítin. Ég hefði tekið því fagnandi að kjararáð gæfi svona tóninn fyrir kjarasamninga almennt. Hvað sem dómurum líður, þá hefðu flestir félagar í ASÍ nefnilega gott af því að fá launahækkun, og það hefði þar með gott af því að Gylfi Arnbjörnsson áttaði sig á því. Og hinn mikli verkalýðssinni Steingrímur J. Sigfússon segir að ákvörðunin sé ekki fordæmisgefandi. Bull. Auðvitað er hún fordæmisgefandi. Verkalýðssinnar mundu nota hana sem fordæmi til að krefjast almennra launahækkana, en í höndum krata og annarra hægrimanna er hún bara annars konar fordæmi: Fordæmi um að sumir eigi bara betra skilið en aðrir.

Happadagurinn mikli

Í haust var ég einu sinni sem oftar í vinnunni, og það kom stund þar sem lítið var að gera. Til að drepa tímann greip ég spilastokk og lagði kapal. Gamla góða sjöspila-kapalinn sem allir þekkja. Í fyrsta sinn sem ég lagði hann gekk hann upp. Líka í annað skiptið. Og þriðja, fjórða og fimmta skiptið líka. Fimm sinnum í röð. Ég þurfti ekki meira til að átta mig á því að þetta var happadagur. Þannig að þegar ég kom heim fór ég út í sjoppu og keypti miða í Lottóinu og í Víkingalottóinu líka, sannfærður um að ég mundi vinna þann stóra. Ég fylgdist svo spenntur með drættinum. Og getið bara hvað: Ég vann ekki neitt. Hvaða lærdóm má draga af þessari sögu?

126 ára

Í fréttum Sjónvarpsins var fjallað um tvær konur, aðra frá Kúbu og hina frá Azerbaídsjan, sem eru báðar 126 ára að sögn, og hafa skilríki (ömmu sinnar?) til að sanna það. Þessi frá Azerbaídsjan, verð eǵ að segja, er ern eftir aldri. Hún lítur ekki út fyrir að vera deginum eldri en 110 ára.

Eldey tveggja ára

Eldey átti tveggja ára afmæli á dögunum. Við höfðum ákveðið með löngum fyrirvara að halda smábarna-ball af því tilefni. Í desember fékk hún æði fyrir Múmínálfa-teiknimyndum, sem enn stendur. Þannig að okkur þótti eðlilegt að reyna að hafa Múmínálfa-þema. Fundum hvergi glös, diska né servíettur með Múmínálfunum -- en ákváðum hins vegar að hafa köku sem yrði einhver persóna úr teiknimyndunum. Spurðum afmælisbarnið hver það ætti að vera. Hún vildi hafa Múmínmömmu. Þannig að Múmínmamma var það. Ég efast um að Múmínmamma sé vinsælasta persónan hjá mörgum börnum. En hún er svo sem vel að því komin.

Orð númer tvö

Bragi sonur minn er orðinn níu mánaða og ég dáist að því hvað færni hans eykst hratt. Hann stóð í fyrsta sinn óstuddur í gær, stutta stund. Og fyrir nokkrum dögum sagði hann orð númer tvö. Fyrsta orðið var hið fyrirsjáanlega "mamma". Annað orðið? Jú: Kisa. Ekki pabbi, heldur kisa. Eftir áhugamálunum að dæma býst ég eins við því að þriðja orðið verði "Eldey".

Meira um lærdóminn af Mark Kennedy

Eggin.is birtir síðari hluta greinar Þórarins Hjartarsonar: Dæmið Mark Kennedy: II. Útsendarar og ofurróttækni

Mark Kennedy, útsendarar og ofurróttækni

Þórarinn Hjartarson skrifar áhugaverða grein á Eggin.is: Dæmið Mark Kennedy: I. Útsendarar og ofurróttækni; -- annar hluti birtist eftir helgi.

Niðurskurður strætó er hneyksli

Ég er hneykslaður á því að menn ætli að sitja fast við sinn keip í því að skera niður strætó. Í strætó er svo gott sem ekkert eftir til að skera niður, annað en sjálf þjónustan. Nokkrir tugir milljóna munu sparast á rekstri strætó með því að hætta að aka klukkutíma fyrr á kvöldin, byrja tveim tímum seinna á laugardögum og hætta að keyra leiðir 2 og 5 um kvöld og helgar. Nokkrir tugir milljóna. Á sama tíma munu flestir vinnustaðir vaktavinnufólks þurfa að borga leigubíla þegar strætó gengur ekki. Útgjaldaaukning Landspítalans eins verður þannig margfalt meiri en sparnaðurinn hjá strætó.

Hvaða rugl er þetta eiginlega? Það er eins og menn fatti ekki að það er trikk við strætó, eins og reyndar sitthvað annað í grunnþjónustu samfélagsins. Trikkið við strætó er þetta: Það kostar peninga að reka hann, en það sparar ennþá meiri peninga annars staðar.

Rúv segir borgarstjórnarmeirihlutann hafa bókað að "að hagræðingarkrafa til Strætó sé ekki meiri en í annarri viðkvæmri þjónustu, s.s. leikskólum og grunnskólum." Fyrir utan að það er ekki hagræðing heldur þjónustuskerðing sem um ræðir, þá segir þessi lína mér að það ætti þá líka að þyrma annarri viðkvæmri þjónustu.

Við skulum ekki gleyma því, að á sama tíma og borgin er að skerða grunnþjónustu, þá á hún tekjustofna sem hún nýtir ekki til fulls. Það er ábyrgðarhlutur.

Nímenningar fyrir dómi

Nímenningamálið er skandall. Það hefði aldrei átt að fara svona langt. Það hefði aldrei einu sinni átt að gefa út ákæru. Sakargiftir vafasamar, sumar beinlínis fáránlegar. Ef þau verða dæmd mun íslenska réttarkerfið með því fella dóm yfir sjálfu sér.

Lyfjarisi lýtur í lægra haldi

Hrafn Malmquist skrifar um alþjóðlega lyfjafyrirtækið GlaxoSmithKline á Eggina:

Lyfjarisi lýtur í lægra haldi

Wikileaks og hótanir

Ef Visa, MasterCard og PayPal endurskoða ekki Wikileaks-bannið fyrir helgi, þá er ég hættur að skipta við þessi fyrirtæki, að minnsta kosti þangað til þau endurskoða það. Ég hvet aðra jarðarbúa til þess sama.

Lífsreynsla dagsins

Ég var að skera mig á skorsteini. Ætli nokkur hafi lent í því á undan mér?

Óþarfur fornleifauppgröftur í Vonarstræti 12

Nú þegar gamla Vonarstræti 12 hefur verið flutt um set, stendur til að grafa eftir fornleifum í gamla húsgrunninum áður en annað verður gert við hann. Ég efast um að nokkuð finnist.

Þegar Skúli Thoroddsen sýslumaður ákvað að byggja húsið, sem til skamms tíma stóð að Vonarstræti 12, þá keypti hann fyrst lóðina af langalangafa mínum, Indriða Einarssyni, sem bjó í Tjarnargötu 3c, við hliðina. Það hús hefur líka verið flutt, og stendur í dag á horni Garðastrætis og Grjótagötu (sunnanmegin).

Ég man ekki með vissu hvar ég heyrði það, en einhver sagði mér hvernig lóðin Vonarstæti 12 varð til. Já, varð til. Þarna er mér sagt að hafi verið dálítil vík norður úr Reykjavíkurtjörn frameftir nítjándu öld. Indriði langalangafi hafi svo haft það fyrir sið að aka einum hjólbörum af mold í víkina á hverjum degi, sér til heilsubótar. Og þegar víkin var á endanum orðin full af jarðvegi, þá seldi hann Skúla hana og Skúli byggði húsið.

Þannig að ég spái því að það finnist ekki annað í húsgrunninum en jarðvegurinn sem Indriði ók í hann, og þar undir gamall tjarnarbotn.

En það er kannski best að maður fullyrði sem minnst út frá munnmælasögum.

Verð á gulli, og góðum og vondum pennum

Gullverðið fór upp í 1423 dali únsan í dag, sem er enn eitt heimsmetið. Hvað segir það okkur? Jú: Kreppan er ekki í rénun. Ónei.
-- -- -- --
Ég fór í dag í Eymundsson og Mál og menningu til að leita mér að sæmilega góðum skriffærum. Nánar tiltekið var ég að leita að einnota svörtu kúlutússi með hæfilega miklu blekflæði til þess að strikið gráni hvorki, né það komi klessur. Í hvorri búð fann ég eina gerð af pennum sem mér fannst passa mér, þótt úrvalið sé mikið á báðum stöðum. Í Eymundsson kostuðu sumir af þessum pennum -- ég er að tala um einnota penna -- vel á annað þúsund, en voru samt ekki nógu góðir. Sá sem ég var ánægðastur með í Eymundsson kostaði undir 150 kr. stykkið. Kræst, hvað vandlátur pennakaupandi þarf að hafa fyrir því að finna almennilega penna.

Vísa um ólíkan kvikmyndasmekk

Kona mín og ég höfum ólíkan kvikmyndasmekk. Hennar er fjölbreyttari, en minn er sérhæfðari. Sjálfum finnst mér minn betri, en það er víst smekksatriði.

Ef Rósa um myndir þenkir, þá
þung mín heyrist stuna:
Horfa vil ég aðeins á
Apaplánetuna.

Landspítali: 40 ára gömul tæki

Í fréttum Sjónvarps í kvöld var sagt að Landspítali ætti um 12.000 "tæki" og þau elstu væru orðin 40 ára gömul. Hvað er "tæki" í þessu samhengi? Hrærivél? Og er ég einn um að hafa saknað þess að sjá þetta 40 ára gamla tæki?

Kjarasamningar lausir frá og með deginum í dag

Enginn veit hvað samninganefndir verkalýðshreyfingarinnar og launagreiðenda munu sitja lengi að samningaviðræðum áður en samið verður. Mitt félag, SFR, semur við samninganefnd ríkisins, og þar sem opinberir starfsmenn eru ekki í samfloti í samningunum, mun samninganefnd ríkisins líklega þurfa að semja við um 60 mismunandi félög. Einhvern tíma getur það nú tekið, þykist ég vita.

Launagreiðendur, hvort sem það eru ríkið, sveitarfélögin eða Samtök atvinnulífsins, segja nú eins og alltaf að ekki sé hægt að hækka laun. Gott ef kjarabætur mundu ekki bara setja allt á annan endann. Auk þess vilja launagreiðendur gera langan samning -- þriggja ára, minnir mig að SA hafi sagt. Ég yrði hissa ef nokkur einasti maður yrði raunverulega ánægður með samningana sem munu á endanum koma út úr þessu. Ég yrði þó enn meira hissa ef almennt launafólk tæki upp á því að fara að taka þátt, sem þó er forsenda fyrir öllum sigrum verkalýðsins.

Dræm kosningaþátttaka

Það eru ekki svo margar vikur síðan ég varð fyrst var við það að núgildandi stjórnarskrá Íslands ætti sér aðdáendur. Þessir aðdáendur, varðhundar pólitískrar stöðnunar í landinu, keppast nú við að klappa hver öðrum á bakið í bloggum og víðar. Þeir segja að arfaslök kosningaþátttaka á laugardaginn var sýni að landsmenn séu barasta þrælánægðir með stjórnarskrána eins og hún er.

Þvílíkt bull. Ég hygg að núgildandi stjórnarskrá eigi sér ekki svo marga aðdáendur. Hins vegar held ég að dræm kosningaþátttaka skýrist einfaldlega af því að fólk búist ekki við svo góðum árangri af stjórnlagaþinginu að því finnist margra klukkutíma undirbúningsvinna borga sig. Nú undirbjó ég mig vel sjálfur, og kaus, en hins vegar eru væntingar mínar til þingsins afar jarðbundnar. Það var reyndar þess vegna sem ég ákvað að bjóða mig ekki fram sjálfur.

Það er ekki stjórnarskráin sem segir til um hvernig þjóðfélagið er rekið og ég held að flestir átti sig ágætlega á því. Það eru nefnilega til mörg dæmi um lönd þar sem góð stjórnarskrá hefur ekki komið í veg fyrir alvarlega misbresti í stjórnarfari. Það má nefna Bandaríkin, Indland og Sovétríkin sem dæmi.

Lóðið er nefnilega að góðar stjórnarskrár valda ekki sjálfar breytingum, heldur festa þær í sessi eftir að þær eru þegar orðnar, oft í byltingu.

Slíka stjórnarskrá fyrir Ísland hlakka ég til að sjá, en ég býst ekki við henni út úr stjórnlagaþinginu, hvernig svo sem það verður mannað.