Alcan álítur Hafnfirðinga vera hórur

Alcan álítur að það sé hægt að kaupa Hafnfirðinga. Tónleikar með Björgvin Halldórssyni, konfektkassi og nú síðast geisladiskur. Getur verið að Hafnfirðingar séu svo ginnkeyptir að þeir láti bjóða sér þetta? Gefa þeim geisladisk og hvetja þá svo til að taka málefnalega afstöðu, einmitt það! Svona gjöf er ekki ætluð til þess að hvetja fólk til málefnaleika, heldur þveröfugt. Gjöf af þessu tagi plantar þakklæti í fólk, tilfinningunni um að þeir eigi eitthvað inni hja manni. Þetta er ekki einu sinni pent útfært. Kosningar um stækkunina eru fyrir dyrum, þvert á vilja álrisans sem vill bara að stjórnvaldið ákveði þetta, eins og venjan er í þessu mjög svo lýðræðislega landi. En ef pöbullinn á að fá að skemma þetta fyrir þeim, þá er best að kaupa hann bara, er það ekki? Kaupa pöbulinn eins og hóru, brauð og leikar, það er það sem þetta vill.
Þetta múv segir náttúrlega mest um hvaða álit Alcan hefur á Hafnfirðingum.

Málefni líðandi stundar

Ég held að í seinni tíð hafi ég tjáð mig eitthvað minna um ýmis málefni líðandi stundar en ég var kannski vanur, ef ég man rétt. Kompásmálið sem allir eru að tala um er til dæmis hít sem ég nenni ekki einu sinni að þykjast hafa einhverju í að bæta. Af hverju ætti ég að gera það? Af hverju ætti ég að segja það sem allir eru að segja, að ég er sammála öllum sem ég hef séð tjá sig um það? Ég veit ekki hvað er satt og hvað er logið í málinu. Ég hef ímugust á því að hjálparstarf sé rekið á trúarlegum grundvelli -- skil auðvitað vel að menn geri það -- en lít svo á að það eigi að koma til móts við t.d. þörf fyrir úrræði fyrir fíkla á samfélagslegum jafnréttisgrundvelli -- og það þarf að vera sekúlar, annars er jafnréttið í hættu.

Svo það komi fram: Jólin fara ekkert sérstaklega í taugarnar á mér nú á efri árum, ég sé ekki að Árni Johnsen hafi bætt ráð sitt hætishót, Eyþór Arnalds hefur sýnt að hann er efnilegur stjórnmálamaður ef satt er sem sýnist, að hann kunni ekki að skammast sín heldur. Færeyskir kynvillingar eiga mína samúð alla, en ég fann ekki hjá mér sérstaka þörf fyrir að tilkynna að ég samgleddist þeim yfir löngu tímabærri réttarbót. Ég held í fljótu bragði að tvöföldun Hellisheiðarvegar sé peningasóun, að 2+1 leið væri lógískt fyrsta skref og að menn hljóti að geta ekið nógu varlega til að drepa sig ekki.

Ég held ég hafi tjáð mig nógu mikið um nógu margt til þess að ekkert af ofangreindu þurfi að koma neinum á óvart, af þeim sem lesa þetta blogg eða þekkja mig að öðru leyti. Hvers vegna ætti ég þá að vera að segja þeim það? Hvers vegna að eyða tímanum í að vélrita texta sem 3000 bloggarar eru búnir að vélrita á undan mér? Og hver mundi nenna að lesa þetta blogg ef það innihéldi ekki annað en vísanir í önnur blogg?

En hafið ekki áhyggjur, einhverjum gæti virst þetta hljóma eins og formáli að tilkynningu um blogghlé, en sú er ekki raunin. Þið losnið ekki við mig alveg strax. Nema ég detti niður dauður eða gleymi af einhverjum ástæðum hvernig maður vélritar. Þetta á sér skýringar, sem ég ætla að vélrita frekar en að fara strax að sofa eins og skynsemin býður næturverðinum í síðdeginu.

Eggin.is er verkefni sem ég tel í alla staði verðugt tíma míns. Ég held að ég hafi skrifað meira þar en hér upp á síðkastið. Vantrú hefur líka fengið sinn skerf, og svo er ég snúinn aftur á Töfluna eftir rólegt tímabil. Þar við bætist skólinn og svo ýmislegt fleira. Þetta eru samt smærri skýringarnar. Aðalskýringin er þessi: Ég er ekki eins spenntur og ég var fyrir því að velta mér upp úr dægurmálum. Pólitík á hug minn allan, en ég held að ég líti í seinni tíð minna í hornin sem hinir eru að líta í. Annars vegar er þeoría mér mjög hugleikin, hins vegar eitt og annað mál sem ekki fær mikla athygli, sbr. ítarlega umfjöllun mína um Nepal á tímabili.

Jæja, þá vitið þið það, þið sem voruð að velta þessu fyrir ykkur. Ég er farinn í háttinn.

Kæri Einar...

Ég er að hugsa um að senda Einari K. Guðfinnssyni, sjávarútvegsráðherra, tölvupóst sem mundi byrja á þessa leið:

Kæri Einar,
ég er ósammála flestu sem stendur á heimasíðu þinni, þar á meðal aldri þínum.

Eini maður á Íslandi

Guðjón Arnar hlýtur að vera eini maður á Íslandi sem kveikir ekki á því hvað fólk er að bendla brottrekstur Margrétar við Jón og Magnús. Ég meina, varla er hann svo óheiðarlegur að hann þykist ekki skilja þetta. Hver heldur hann líka að trúi því að Margrét þurfi hjálp við að hætta sem framkvæmdastjóri ef það er fyrir hana sjálfa gert? Ef rasistar eru ekki búnir að hædjakka Frjálslynda flokknum með beinum hætti, þá eru þeir búnir að því með óbeinum. Það er erfitt fyrir lítinn flokk að venja sig af spena þegar hann er einu sinni kominn á bragðið af þjóðernis-lýðskrumi. Jón Magnússon er köttur í sekk.

Mér var farið að finnast linkasafnið mitt dálítið tómlegt, svo ég bætti nokkrum linkum við.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég hef látið lesendur bíða eftir Norður-Kóreugreininni sem ég lofaði hér um daginn, og enn verður nokkur bið á. Gefið samt ekki upp vonina!
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Jóhann Björnsson skrifaði um Kaupum-ekkert-daginn í gærmorgun.

Ég var að rekast á vefrit sem ekki hefur starfað lengi, Nýkrata. Virðist nú í fljótu bragði vera enn ein uppsuðan af gamaldags kratisma, sem ég hef aldrei gefið mikið fyrir. Sé ég þó ástæðu til að vísa á tvær greinar: Fordómalaus dómsmálaráðherra og Eins og jörðin hafi gleypt Illuga.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Talandi um krata: Íhaldsmenn allra flokka geta étið það hver upp eftir öðrum að sósíalistar séu óraunsæir, sósíalismi sé gamaldags og að bylting séu draumórar -- en að ímynda sér að auðvaldshagkerfið sé nútímalegt eða að það sé hægt að "temja" það og beita því fyrir plóg almennrar velferðar -- það kalla ég óraunsæja draumóra!

Uppreisn á Tonga og hugleiðing út frá henni

Naumast eru það fréttirnar [I, II] frá eyríkinu Tonga: Uppreisn sem hefur kostað 8 manns lífið þegar þetta er ritað. Í september dó gamli kóngurinn eftir 41 ár á valdastóli og ráðgjafanefnd lagði til að "lýðræðislegar umbætur" yrðu gerðar. Svo ákvað stjórnin að fresta þeim. Íbúar höfuðborgarinnar Núkúalófa fara út á göturnar, brjóta rúður, velta bílum og allt er í hers höndum.

Ástralía og Nýja Sjáland búa sig undir íhlutun ef ríkisstjórnin fer þess á leit. Að senda hermenn og lögreglu. Til hvers? Jú: Til að tryggja valdastéttina í sessi í þessari hjálendu sinni. Tonga, eins og fleiri eyríki Kyrrahafsins, er tæpast sjálfstæð nema að nafninu til. Þegar íbúunum er nóg boðið og gera uppsteyt þá er hvíti maðurinn fljótur á vettvang með byssurnar sínar.

Hins vegar er þetta lærdómsríkt. Ef Tonga, með sína rúmlega 114.000 íbúa, logar í uppreisn, hvers vegna ætti Ísland þá ekki að geta gert það? Hver hefur heyrt um uppreisn á Íslandi fyrr? Enginn. En hver hefur heyrt um uppreisn á Tonga fyrr?

Það væri auðvitað fánýtt að reyna uppreisn á Íslandi. Fyrir nokkrum öldum síðan lagði heiðursmaður (hver var það aftur, Diðrik frá Minden?) Ísland undir sig með 6 hermönnum. Það þyrfti varla mikið meira í dag, held ég. Eða hvað? Í öllu falli, þá væri uppreisn á Íslandi eins og að gera uppreisn í fiskabúri. Erlent heimsveldi getur komið fram vilja sínum við okkur pólitísku dvergana þegar því dettur það í hug.

Það þýðir að okkar bylting mun ekki fara fram á Austurvelli heldur í Washington.

Það væri gaman að heyra hvað aðrir hafa um þetta að segja.

9. nóvember, Gúttóslagurinn

Í dag eru 74 ár frá sigri verkamanna í Gúttóslagnum. Fyrir þá sem ekki muna, var kreppan mikla í algleymingi á haustdögum 1932, og bæjarstjórn íhaldsins ákvað að fækka störfum í atvinnubótavinnu og lækka auk þess launin -- hjá sveltandi mönnum. Mannfjölda dreif að Gúttó, húsinu þar sem bæjarstjórn fundaði og stóð fyrir aftan Alþingishúsið, til að skora á bæjarstjórn að láta þetta ógæfuverk ógert. Lögreglulið með kylfur réðst á mannfjöldann. Í stað þess að tvístrast tóku verkamenn á móti, og eftir snörp átök lá meirihluti lögreglunnar óvígur. Bæjarstjórnin sá sitt óvænna og hætti við kjaraskerðinguna.
Að þessum sigri unnum blasti sú spurning við íslenskum byltingarsinnum hvort ætti að láta kné fylgja kviði og gera byltingu. Niðurstaðan varð sú að reyna það ekki, enda væri ekki byltingarástand í landinu; ekki forsendur til byltingar. Eftir slaginn sló valdstjórnin mjög í klárinn, og kom m.a. upp ríkislögreglu. Varnarsigur örvæntingarfullra verkamanna varð átylla til að stórauka valdstjórnina í landinu, tilhneiging sem gætti um öll Vesturlönd.

Вся власть советам!

Ég fór mikinn á ritvellinum í nótt, svo að eftir mig liggja tvær greinar á Egginni:
89 ár frá rússnesku byltingunni og
Hvaða stefnu eiga Íslendingar að taka í innflytjendamálum?

Ég held að auðvaldsríkisstjórn sé í eðli sínu ófær um að hafa framsækna og góða innflytjendastefnu. Hún lifir hú einu sinni á því að það sé mannamunur í þjóðfélaginu, hún deilir og drottnar.

Ég vil annars óska öllum byltingarsinnum til hamingju með daginn.

Skæruliðafréttir

Zapatistas í Chiapas búa sig undir að veita andspyrnumönnum í Oaxaca virkan stuðning með því að loka þjóðvegum og leggja drög að allsherjarverkfalli í Mexíkó 20. nóvember nk. "Enginn heiðvirður maður getur setið þegjandi hjá, án þess að aðhafast, á meðan fólkið, einkum innfætt, er myrt, barið og fangelsað" segir í yfirlýsingu frá EZLN og Subcommandante Marcos.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Naxalbari-skæruliðar í Andra Pradesh-héraði á Indlandi gera tilraunaskot með eldflaugar til þess að beita í baráttunni gegn yfirvöldum. Það er greinilegt að þeir eru alvarlegur þyrnir í síðu yfirvalda, því yfirvöld heita því að gera allt sem í þeirra valdi stendur til að brjóta þá á bak aftur.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Nepalskir embættismenn segjast hafa náð samkomulagi við maóista um hvernig vopnum Hers fólksins verður ráðstafað meðan bráðabirgðastjórnin situr. Önnur stórfrétt frá Nepal: Prachanda formaður maóista hyggst ávarpa fjöldafund á föstudaginn kemur, 10. nóvember. Það verður í fyrsta skipti í 25 ár sem hann kemur fram og ávarpar fund. Já, nú langar mig sko til Nepal!

Formáli að skrifum um Norður-Kóreu

Á næstu dögum ætla ég mér að skrifa nánar um Norður-Kóreu.
Ég heyri sjaldan annað um Norður-Kóreu í vestrænum fjölmiðlum en illa dulbúin simpansaöskur um hvað Kim Jong-il sé klikkaður. Velkist einhver í vafa um að það er massíft áróðursstríð í gangi gegn Norður-Kóreu? Allavega, það er slagsíða og það hallar alvarlega á Kim og félaga. Áætlunarbúskapur og samhyggjulegt þjóðskipulag eru nefnilega eitur í beinum hins alþjóðlega auðvalds.
Allavega, ég hef það á tilfinningunni að einhverjir hafi aðrar hugmyndir um mínar hugmyndir um Norður-Kóreu en ég hef sjálfur. Það er að segja, ég held að einhverjir sem lesa bloggið mitt kunni að misskilja mig. Ég hef frekar dregið taum Norður-Kóreu hingað til, í aðra röndina vegna þess að ég er með ofnæmi fyrir pólitískri slagsíðu gegn löndum sem dirfast að standa gegn bandarískri (og annarri) heimsvaldastefnu, og í aðra röndina af einlægri samúð með kóresku þjóðinni.
Það er auðvelt fyrir okkur, pattaraleg dekurrassgöt á Íslandi, að gleyma Kóreustríðinu (öðru nafni Frelsisstríði föðurlandsins). Ég get hins vegar lofað ykkur því að við hefðum engu gleymt ef 2,5 milljónir Íslendinga hefðu farist í stríði fyrir 50 árum.
Meira um þetta fljótlega, hef ekki tíma til að skrifa meira að sinni...
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Fyrir þá sem þyrstir í lesefni, þá er hins vegar grein eftir mig á Vantrú í dag: Er í lagi að vera á móti hvalveiðum? En kristni?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Aukinheldur er ný grein eftir Jón Karl Stefánsson á Egginni, Örbirgð þjóðanna heitir hún. Hún er ansi hreint góð, drullist til að lesa hana.

Norður-Kórea gerir kjarnorkutilraun

Rússar fordæma Norður-Kóreustjórn fyrir vel heppnaða kjarnorkutilraun sína. Tala um að Norður-Kórea „hundsi einróma vilja alþjóðasamfélagsins“. Heyr á endemi! Rússar tala út um afturendann á sér. Það er auðvelt fyrir þá að rífa sig yfir því að fleiri vilji koma sér upp fælingarmætti, þeir hafa verið með kjarnorkuvopn áratugum saman. Sama með Bandaríkjastjórn, Kínastjórn og aðrar ríkisstjórnir sem ráða yfir kjarnorkuvopnum. Ríkisstjórn sem ræður sjálf yfir kjarnorkuvopnum hefur engan rétt til að æsa sig yfir því að Norður-Kórea vilji komast í hópinn. Engan rétt. Norður-Kórea hefur sama rétt til að verja hendur sínar og hvaða annað land sem er.
Og hvað viðvíkur „einróma vilja alþjóðasamfélagsins“ þá er hann ekki til. Almennur vilji alþjóðasamfélagsins er hins vegar til og hann er sá að Kóreustríðið verði ekki endurtekið. Öruggasta leiðin til þess að fyrirbyggja að það gerist er að Norður-Kórea sé ekki framar skotspónn fyrir heimsvaldasinna. Það fokkar enginn í þeim sem á kjarnorkusprengjur, sjáiði til. Þegar Kórea getur varið sig, þá er líka útséð um þreifingar bandarísku heimsvaldastefnunnar um frekari áhrif á Kóreuskaga.
Ég er ekki hrifinn af kjarnorkuvopnum né, ef út í það er farið, öðrum vígatólum. Hins vegar ber ég kennsl á rétt landa til að verja íbúa sína. Þegar eitt land er höfuðsetið af heimsvaldasinnum, hvað á það þá að gera? Hvað á Kim Jong-il að gera? Halda áfram að vera peð í valdatafli stórveldanna, halda áfram að láta Kínverja nota Kóreu fyrir tromp eða jafnvel að þeir fórni henni í einhverjum samningum? Nei, Kórea á ekki að vera leiksoppur neins. Hún ætti hvorki að vera háð Kínverjum né neinum öðrum um öryggi. Sá sem er háður öðru ríki um öryggi getur eins sleppt því að kalla sjálfan sig sjálfstæðan. Hvaða þjóðfrelsi er það, sem þrífst í skjóli erlends valds?
Já, það er leitt að til þessa hafi komið. Ég get hins vegar ekki með nokkru móti áfellst Kóreumenn. Hvernig á ríkisstjórn Norður-Kóreu að segja íbúum landsins að annað Kóreustríð sé hugsanlegt? Svarið er einfalt: Hún getur það ekki. Það er fullkomlega skiljanlegt að þjóð sem hefur einu sinni gengið í gegn um Kóreustríð geri allt -- ég endurtek: allt -- til þess að fyrirbyggja að það endurtaki sig. Það er leitt að Kóreumenn hafi neyðst til að ganga þetta langt, en um leið viss léttir yfir því að óvissan sé ekki lengur fyrir hendi.
Norður-Kórea ræður yfir kjarnorkuvopnum og nú skulu heimsvaldasinnar bara reyna að hræða hana.

Kjarnorkutilraunir í N-Kóreu gætu haft slæm áhrif á valdajafnvægi í NA-Asíu að sögn utanríkisráðherra Suður-Kóreu og Norður-Kóreumönnum verði gerð grein fyrir afleiðingum kjarnorkutilraunar, krefst forseti Suður-Kóreu. Er þetta grín eða hvað? Vefst það fyrir einhverjum hvað kjarnorkutilraun DPRK mundi breyta miklu? Breytingin yrði sú að enginn mundi framar dirfast að fokka í Norður-Kóreumönnum. Það fokkar nefnilega enginn í þeim sem á kjarnorkusprengjur. Hvað eiga Norður-Kóreumenn að gera, bugta sig og beygja fyrir heimsvaldastefnu Bandaríkjanna og bjóða vestrænum auðjöfrum að koma í heimsókn og slægja landið?

Norður-Kórea og kjarnorkuflaugar frelsisins

Norður-Kóreumenn tala um að gera kjarnorkutilraunir og heimsvaldaríkjunum verður um og ó [1]. Ríki sem eiga sjálf kjarnorkusprengjur hafa nákvæmlega enga siðferðislega stöðu til að banna öðrum ríkjum að eiga kjarnorkusprengjur. Síst af öllum litlum og fátækjum ríkjum sem reyna í heiðarlegri örvæntingu að verjast ásælni heimsvaldaríkjanna! Hvað á Norður-Kórea að gera? Opna bara hliðin og gerast enn ein þrælakista Asíu fyrir vestrænt heimsvaldaauðmagn? Ef Frakkar vilja ekki að Norður-Kórea komi sér upp kjarnorkuvopnum, þá geta þeir gjört svo vel að ábyrgjast öryggi Norður-Kóreu. Ef þeir gera það ekki, og enginn annar gerir það, þá hefur heldur enginn rétt til að segja Norður-Kóreumönnum að gera það ekki sjálfir!

Af klerkum og öðrum í Sómalíu

Þegar er talað um harðlínuklerka er lesandanum ætlað að skilja að þar séu vafasamir menn á ferð. Ekki efast ég um að það sem sómalskir klerkar standa fyrir sé afturhaldssamt og stangist á við hugmyndir Vesturlandabúa um mannréttindi eða lýðræði. Hins vegar held ég að það sé verið að mála skrattann á vegginn, mögulega til að undirbúa jarðveginn fyrir hernaðaríhlutun Eþíópíumanna, bæði vegna eigin hagsmuna eþíópísku ríkisstjórnarinnar og sem leppa vestrænnar heimsvaldastefnu.
Þótt klerkaveldi sé arfaslæmt í sjálfu sér, þá væri það, held ég, skárri kostur en annar tveggja, áframhaldandi borgarastríð eða stríð milli Eþíópíumanna og sómalskrar andspyrnu. Það væri ekki sérlega beysinn kostur heldur, ef hin svokallaða bráðabirgðastjórn Sómalíu -- svokallaða segi ég því hún er næstum valdalaus í reynd -- sækti í sig veðrið, enda er hún líka leppur, bara fyrir önnur öfl. Í stöðunni væri því alls ekki afleitt að klerkarnir næðu undir sig landinu öllu, kannski að Puntlandi og Sómalílandi undanskildu, kæmu á röð og reglu og hæfu einhverja uppbyggingu á innviðum þess.
Pólitískur íslamismi er eins og aðrar pólitískar birtingarmyndir trúar. Þótt þær lofi öllu fögru og sveipi sig stundum byltingarsinnuðu orðfari, þá leiða þær í pólitískar gönur, blindgötur. Þær skila ekki af sér þeim ávexti sem þær lofa. Af þessum ástæðum þætti mér hvorki örvæntingarefni ef talibanar næðu aftur völdum í Afghanistan (í stað borgarastríðs eða erlendrar hersetu) eða klerkarnir í Sómalíu (í stað borgarastríðs eða erlendrar hersetu).
Ef þjóðfrelsi er tryggt, þá hafa menn frekar grundvöll til að byggja næsta pólitíska framfaraskref á. Í klerkaveldi kemur fyrr eða síðar að því að almenningur fær nóg af klerkunum og steypir þeim aftur. Það liggur í augum uppi að slík bylting er ólíklega á klerklegum forsendum. Hins vegar er hugsanlegt að hún sé á sósíalískum forsendum. Hún mundi beinast gegn innlendri valdastétt, þ.e.a.s. nærtækasta og skeinuhættasta óvininum.
Íran og Afghanistan hafa nú þegar á að skipa skæruliðum maóista og annarra kommúnista. Slík sveit gæti gagnast Sómalíu vel. Miðað við að sósíalismi virðist eiga erfitt uppdráttar í Sómalíu sem stendur, þá virðast objektífar aðstæður ekki vera hagstæðar. Ein aðalástæðan fyrir því hlýtur að vera ættbálkahyggjan (e. tribalism) sem er ríkjandi ídentítets-hugsun meðal Sómala. Klerkaveldi gæti unnið gegn ættbálkahyggju, og það mundi líklega sýna Sómölum að óvinirnir væru ekki almenningur í hinum ættbálkunum, heldur valdastéttin, sem klýfur ættbálkana. Klerkaveldi gæti tæpast þrifist án stuðnings ættbálkahöfðingjanna, svo að þeir yrðu líkast til samsekir í augum þeirra sem sæju hvernig í pottinn væri búið. Þeir gætu að vísu snúið baki við klerkunum þegar færi að halla undan fæti hjá þeim, og þannig bjargað eigin skinni, a.m.k. að einhverju leyti.
Því meiri völd sem klerkarnir öðlast, þess minni orka fer í innbyrðis átök meðal almennings í landinu. Það held ég. Þannig að það fer ekki um mig skelfingarhrollur þegar ég les fréttir um vonda harðlínumenn, hvorki í Sómalíu né í öðrum löndum þar sem pólitískur íslam er áberandi.

Um íslam II, taktík og strategía fyrir andstæðinga heimsvaldastefnunnar

Í allri umræðu um fjandskap milli Vesturlanda og heimshlutans sem gjarnan er kenndur við íslam, þá er ákveðin þversögn sem mér finnst sýra allt. Það er þversögnin um íslam. Sumir hafa illan bifur á íbúum heimshlutans sem gjarnan er kenndur við íslam og beina spjótum sínum m.a. að íslam og hvað íslam sé villimannleg trú. Á meðan eru hinir, sem hafa meiri samúð með íbúum nefnda heimshluta, sem ítrekað falla í þá gryfju að bera í bætifláka fyrir íslam. Er íslam aðaldeiluefnið?

NEI!

Í fyrsta lagi vil ég að það komi fram að íslam er í mínum augum jafn mikil staðleysa og önnur trúarbrögð og þar sem ég tel að trúarbrögð séu bjánaleg og komi illu til leiðar, þá er ég ekki minna á móti íslam en öðrum trúarbrögðum. Íslam er síst skárri en kristni, gyðingdómur, hindúismi, búddatrú eða aðrar ranghugmyndir sem milljónir manna hampa sem einhverju hrikalega merkilegu.

Það er stundum talað um að íslam séu trúarbrögð friðar og eitthvað slíkt. Það tel ég vera blaður. Kristni eru ekki trúarbrögð friðar heldur, svo það komi fram, þótt hún komist kannski ögn nær því en íslam. Það fer um mig þegar ég heyri fólk tala um hvað íslam séu falleg trúarbrögð. Ég hef séð fallega skreyttar moskur og fagurlega skrautskrifaða bænatexta – það er fallegt – en trúarbrögðin sem þetta snýst í kring um eru það ekki, að mínu hógværa mati. Sandkornið þarf ekki að vera fallegt þótt perlan sé það. "Love the sinner, hate the sin" segja krysslingar. Ég get verið á móti trúarbrögðum þótt mér þyki vænt um þann sem er svo óheppinn að aðhyllast þau. Geta trúarbrögðin verið aukaatriði þegar þau skipa stóran sess í ídentíteti fólk í átökum? Já og nei – sameiginlegt ídentítet skiptir vitanlega miklu í baráttu á borð við baráttuna gegn vestrænni heimsvaldastefnu. Íslam er að því leyti óheppilegt sameiningartákn, að í fyrsta lagi eru minnihlutahópar sem búa innan um múslima sem eru fyrir vikið ekki með í samfylkingunni, í í öðru lagi er erfitt að mynda bandalög við Vesturlandabúa sem hafa annars samúð með málstaðnum, ef íslam er sameiningargrundvöllurinn.

Það er mikið reynt að stilla Vesturlöndum og íslam upp sem andstæðum. Sú skipting er bull og vitleysa, afturhaldssöm og afvegaleiðandi. Hún er samt ekki alveg út í bláinn: Vesturlönd eru langstærsta og frekasta blokk heimsvaldasinnaðra ríkja, og olíuauðurinn er það sem helst er bitist um, en hann er, sem kunnugt er, að mjög miklu leyti á svæðum byggðum múslimum. Hinar sönnu andstæður fara hins vegareftir stéttalínum: Annars vegar er yfirstétt Vesturlanda og leppar hennar, yfirstétt arabalandanna og annarra landa sem verða fyrir barðinu á heimsvaldastefnunni. Hins vegar er vinnandi fólk, bæði á Vesturlöndum og í löndunum sem eru vitlausu megin við vestrænu heimsvaldastefnuna.

Yfirstéttirnar hafa vit á að standa saman. Stéttarvitundin liggur í augum uppi fyrir þeim. Hvar er hún hjá okkur sem stöndum á móti? Hún er til, en hún þarf að sækja ærlega í sig veðrið ef hún á að ná einhverjum árangri að heitið geti.Af taktískum ástæðum þykir mér það kolrangt að ráðast harkalega á íslam, eins og Jótlandspósturinn og páfinn hafa gert. Ég ítreka, af taktískum ástæðum. Sem slík eru trúarbrögð gagnrýni verð, sama hver eiga í hlut. En vegna þess að almenn séð sæta lönd, byggð múslimum, ásælni af hálfu ríkisstjórna landa sem eru ekki byggð múslimum, þá þykir mér rétt að beina skeytunum annað, gegn sameiginlegum andstæðingi. Með öðrum orðum: Vestræna heimsvaldastefnan er skotspónninn sem athyglin ætti að beinast að.

Misskiljið mig ekki, þetta er alls ekki einfalt. Pólitísk ítök múslimaklerka beina þjóðfrelsisbaráttunni í afturhaldssaman farveg. Lög sharía búa konum kröpp kjör. Það má spyrja hvaða mál sé brýnast, þjóðfrelsisbarátta, barátta fyrir sekúlar samfélagi, barátta fyrir kvenfrelsi eða barátta fyrir einhverju öðru. Baráttan sem ætti að vera efst á baugi að mínu mati er vitanlega barátta fyrir lýðræði og sósíalisma. Meðan hún er ekki á dagskrá þarf hins vegar að taka afstöðu til hinna málanna, þótt þau séu takmarkaðri að eigindlegu umfangi. Þar mundi ég setja baráttuna fyrir þjóðfrelsi í fyrsta sæti. Það er líka í henni sem við Vesturlandabúar getum lagt mest af mörkum með því að setja þrýsting á ríkisstjórnir hér heima fyrir.

Segjum að vinnandi stéttir landanna, sem gjarnan eru kennd við íslam, setji þjóðfrelsisbaráttuna á oddinn og vinni þá baráttu. Þegar ytri óvinum sleppir hljóta sjónir að beinast að innri óvinum. Þá leiðir af sjálfu sér að óréttlæti heima fyrir er næsta mál á dagskrá, hvort sem það er kvenfrelsi, sekúlarísering eða lýðræði og sósíalismi.

Að lokum vil ég ítreka að ef menn hafa á annað borð samúð með andófinu gegn heimsvaldasinnaðri ásælni Vesturveldanna, þá ættu menn ekki að falla í þá gryfju að láta umræuna snúast um íslam. Íslam er góður skotspónn fyrir vestræna afturhaldsseggi og slæmur málstaður fyrir framsækið þenkjandi Vesturlandabúa. Framsækið þenkjandi Vesturlandabúar ættu að beina umræðunni frá íslam og að heimsvaldastefnunni, stríðsrekstrinum, olíuhagsmununum og ruddaskapnum sem valdastéttin gerir sig seka um í Írak, Palestínu, Saúdi-Arabíu og öðrum löndum sem gjarnan eru kennd við íslam.

Þótt maður sé alfarið andvígur trúarbrögðum -- og materíalísk heimssýn sé kjölfesta í strategíunni -- þá er það sannkallaður dogmatismi að ríghalda svo í harða andúð að maður verði ósveigjanlegur og geti ekki hagað seglum eftir vindi. Við ættum, af taktískum ástæðum, ekki að beina spjótum okkar að íslam eða því sem heimamönnum er kært. Það er fólkið sem byggir umræddan heimshluta sem við ættum að samsama okkur við. Málstaður okkar ætti að vera réttindi þess – eins og okkar – til að lifa með frelsi og reisn.

Íran, Ungverjaland, íslam o.fl.

Ahmadinejad virðist hafa gert merka ferð til New York. Hvers vegna ættu Íranir ekki að rannsaka kjarnorku? Hafa Bandaríkjamenn ekki gert það? Bush endurtekur enn eina ferðina að Sýrland og Hezbollah séu leppar Írans. Hvað með það ef Hezbollah er leppur Írans? Er Ísrael ekki leppur Bandaríkjanna? Gilda ekki sömu reglurnar? (Auðvitað ekki: Þumalputtareglan er að sá sterkari má, sá veikari þarf að hlýða.)
Andskotans þvættingur. "Land mitt vill frið" segir Bush. Auðvitað, almenningur vill frið, og ráðamenn vilja að ÍRanir og aðrir sem eru óþekkir hætti þessu karpi og gefist upp án mótspyrnu. "Við viljum frekar diplómatíska lausn" segir Bush. Auðvitað, frekar að semja um skilyrðislausa uppgjöf heldur en að þurfa að knýja hana fram með vopnavaldi. Eftir situr að auðvitað vill Bandaríkjastjórn helst þau átök, þar sem hún hefur mest forskot.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Gyurcsany forsætisráðherra Ungverjalands hlýtur að vera eitthvað mesta fífl í forsætisráðherrastól í Evrópu, og er þó hörð samkeppni um þann eftirsótta titil. Maður skyldi ætla að (a) ef menn ætla að beita svikum og prettum til að ná sínu fram í pólitík, þá væru þeir nógu klókir til að láta ekki hafa neitt ftir sér og (b) ef menn verða uppvísir að lygum, hroka og öðru sem fólki finnst almenn neikvætt, þá ættu þeir að hætta strax, frekar en að snúa hnífnum í sárinu.
Það er ekki laust við að mér verði hugsað til fólksins sem ég þekki í Ungverjalandi.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er svei mér margt að ske í Thaílandi.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Sem nýr nágranni Hallgrímskirkju tek ég undir umkvartanir Hnakkusar vegna óhljóðanna í klukkunum. Reyndar tek ég undir megnið af restinni líka. Ætli sé hægt að kæra Hallgrímskirkju fyrir hljóðmengun? Ég bý hálfan kílómetra frá, en samt er þetta mér til ama. Mikið hlýtur að vera gaman að búa nær.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í því samhengi rifjast annað upp. Ætli það hafi svo mikið sem einn einasti íslamski hryðjuverkamaður framið sjálfsmorðsárás til þess að komast til himna þar sem hans bíði herdeild af hreinum meyjum? Ég leyfi mér að efast um það. Það sem ég held að reki menn til herskárra verka, þar á meðal sjálfsmorðsárása, eru aðrar hvatir en handanheimagredda. Tal um himnaríki er bara myndlíking til að segja að guð kunni að meta það ef einhver fórnar sér fyrir málstaðinn. Er nokkuð óeðlilegt við slíka myndlíkingu? Ég meina, fyrirfinnst hún ekki í flestum trúarbrögðum? Og í hreyfingum um tiltekinn málstað, eru píslarvottar ekki hvarvetna lofaðir og dáðir? Dást menn ekki að heilögum Stefáni, sem leið píslarvætti fyrir sannfæringu sína? Dá menn ekki Giordano Bruno, Che Guevara eða Samson?

Það er gömul saga og ný að trúarbrögð og aðrir málstaðir umbuna fólki fyrir að vera reiðubúið að undirgangast píslarvætti, og mér finnst það vera evrósentrískt og hrokafullt viðhorf að gera múslimum upp frumstæðari hvatir en "okkar" mönnum sem eru í tölu píslarvotta.

Sjálfsmorðsárásir eða aðrar herskáar aðferðir eru svo allt annar handleggur. Ég er ekkert hrifinn af þeim, en þær eru ekkert verri heldur en loftárás. Munurinn liggur í því að sprengjuflugmaðurinn þarf ekki að horfast í augu við skotmörk sín og stofnar sjálfum sér ekki í mikla hættu. Að því leytinu er það ótrúlegur tvískinnungur að fordæma sjálfsmorðsárásarmenn en líta á sprengjuflugmenn sem eitthvað annað en morðingja, í besta falli firrt handbendi kaldrifjaðra stjórnmálamanna. Sheikh Ahmed Yassin, andlegur leiðtogi Hamas-samtakanna, sem var myrtur ekki alls fyrir löngu, orðaði það líklega best þegar hann sagði að sjálfsmorðssprengjan væri F-16 sprengjuþota fátæka mannsins. Það er ekkert flóknara en það.
En það er grundvallarmunur -- eðlismunur -- á ofbeldi kúgarans og ofbeldi sem hinn kúgaði grípur til í örvæntingu. Það er ekki hægt að setja samasemmerki milli þess að bandaríski eða ísraelski herinn drepi 10 manns, eða að palestínskir eða íraskir andspyrnumenn geri það. Það eru gerólíkar aðstæður sem etja manni út í ofbeldi, eftir því hvort menn eru að berjast fyrir hagsmunum elítunnar heima hjá sér, eða fyrir því að þjóð manns fái að ráða sér sjálf.

Meira um það á morgun.

„frændur okkar í heimskautsslöndunum unaðslegu“ -- frábærlega orðað. Ég vona að ég komist á þetta spjall um inúíta á mánudaginn.

Áfram um 9/11 og fleira

Jón Karl leggur orð í belg [1, 2] í athugasemdum við þarsíðustu færslu. Jón segist ekki hafa neina kenningu um 9/11. Sama segi ég. Ég hef efasemdir, en ég get ekki sagt að ég hafi neina kenningu. Hvaða forsendur hef ég svosem til að byggja kenningu á? Það eru ýmsar tilgátur um atburði þessa dags, og hin opinbera er ekki ein af þeim trúverðugri að mínu hógværa mati. Það sem ég get byggt á er hið pólitíska umhverfi fyrir og eftir 9/11 og það, saman við hvað bandarísk stjórnvöld eru lítið traustvekjandi, er mér meira en nóg til að efast um að atburðarásin hafi verið eins og fjölmiðlar lýsa henni.
Hvort það voru sprengjur eða ekki, hvort það fór flugvél í Pentagon eða ekki, ég veit ekki svarið. Það má vel ræða það fram og aftur, vonandi leiðir það að vitrænni niðurstöðu. Ég hef sjálfur sveiflast milli mögulegra svara -- og ég játa það fúslega -- en í rauninni eru þetta tæknilegir díteilar sem er ástæðulaust að telja að einhver spilaborg standi og falli með. Það sem er hins vegar hvorki tæknilegur díteill né spekúlasjón er hið pólitíska umhverfi fyrir og eftir 9/11, þörfin sem bandarísk stjórnvöld höfðu fyrir átyllu til að skerða mannréttindi, auka valdstjórn og réttlæta árásarstríð. Það er aðalatriðið -- og þegar við bætist að Bandaríkjastjórn hefur augljóslega gerst sek um vítaverða yfirhylmingu (og það er engin „kenning“), þá sé ég ekki ástæðu til að trúa orði sem frá henni kemur um þetta mál.
Jón Karl segir enn fremur: „Það gengur heldur ekki að vera eilíft að nota skítkast á þá sem þykir skýringarnar eitthvað misjafnar. Ég er hundleiður á þessu "samsæriskenninga" bulli. ... Þeim sem líður betur geta sossum notað einhver fúkyrði yfir þá sem dirfast að efa hinn heilaga sannleik býst ég við.“ Ég tek undir þetta: Skítkast þjónar engu vitrænu. Ef frásögn af atburði er komin á helgistall af hálfu stjórnvalda, þá er ástæða til tortryggni. Og samsæriskenningatal?
Opinbera lýsingin er samsæriskenning, fjandinnhafiþað!
~~~ ~~~
„[Þ]að verður aldrei hægt að afsanna allar samsæriskenningar, því samsæriskenningar eru lífseigur andskoti.“ skrifaði Matti. Það er satt og rétt í sjálfu sér. Í því samhengi skiptir máli að greina milli þess sem má flokka undir samsæriskenningar og þess sem má ekki flokka undir samsæriskenningar. Beggja vegna „víglínunnar“ eru settar fram samsæriskenningar. Það sem er, að mínu mati, ekki hægt að flokka undir slíkt er (a) hið pólitíska umhverfi 9/11, (b) möguleiki innanbúðarmanna til að valda þessu, (c) ófyrirleitin notkun stjórnvalda á þessum hörmungum og (d) virk yfirhylming hins opinbera. Ef þetta fernt -- sem ég ítreka að ég leyfi mér að halda fram að sé satt -- vekur ekki tortryggni, hvað vekur manni þá tortryggni?
~~~ ~~~
Að lokum um 11. september, Jóhannes Björn skrifar um 11. september: Blikur á lofti.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég held að ég geti tekið undir það sem Hreinn Hjartahlýr skrifaði á dögunum: „Er hægt að vera stoltur af því að vera Íslendingur? Nei, ekki venjulega. Þó liggur það við stundum, til dæmis:
Íslendingar hafa fremur samúð með Hizbollah en Ísraelum“.
Þessi frétt kemur í sjálfu sér ekki svo á óvart. Í fljótu bragði gætu sumir ætlað að fólk, íslenskt og annað, væri almennt heimskt. Það er ekki svo. Ráðamenn gera hins vegar og segja margt miður skynsamlegt. Það er að vísu til ráð við því. Það ráð kallast lýðræði. Fólk, íslenskt og annað, hefði gott af því að búa við aðeins meira af slíku.

Umræða um 11. september

Áframhald af umræðum í kommentakerfi um 11. september:
Ég vildi að það væru gerðar meiri rannsóknir og það sem fyrst, og af óháðum aðiljum. Það væri mikill léttir fyrir alla ef það gæti einfaldlega komið í ljós hvað akkúrat gerðist þennan dag, og í aðdraganda hans, og það gæti sparað mikinn debatt og orku. Það er nú eitt í sjálfu sér, að það skuli ekki vera höggvið á hnútinn. Ef bandarísk stjórnvöld væru saklaus í þessu máli, hvers vegna hafa þau þá ekki rannsakað það betur? Hvers vegna í ósköpunum hafa þau tregðast við í stað þess að sinna þessu betur? Er skrítið að maður spyrji sig hvort þau hafi eitthvað að fela? Þegar við bætist að opinbera sagan meikar ekki sens, er það þá skrítið?
Bruni, jafnvel langvarandi bruni, hefur aldrei, svo ég viti fellt stálgrindarháhýsi. Misskiljið mig ekki: Að teknu tilliti til þess að brunavarnarlag á stálbitum hefur væntanlega kubbast burtu í árekstrinum, og að teknu tilliti til þess að þótt hitinn af eldinum gæti kannski dugað til að veikja burðarstálið nægilega til að fella háhýsin sem flugvélarnar fóru á, þá treysti ég mér ekki til að fullyrða neitt um að sprengiefni hljóti að hafa komið við sögu þar. Mín afstaða gagnvart þeirri spurningu er einfaldlega sú að mér finnst allt í lagi að umræðan fari fram, ef það er eitthvað sem á eftir að draga fram í dagsljósið.
Sprengiefni í WTC7, um það held ég að gegni öðru máli. Aftur, þá treysti ég mér ekki til að fullyrða neitt; þetta eru spekúlasjónir. Það fór engin flugvél í WTC7, þannig að þar hefur einangrunin haldist á burðarvirkinu, býst ég við. Það er varla það flókið að koma sprengiefni þannig fyrir að það sé öruggt fyrir bruna, ef maður á annað borð ætlar sér það. Larry Silverstein sagði að þeir hefðu ákveðið að "pull it". Það var gripið á lofti sem demolition-mál, en mér finnst reyndar glannalegt að fullyrða að það tengist endilega. Ég veit ekki til þess að Silverstein sé neitt sérstaklega vel að sér um niðurrif húsa, og þetta orðalag væri ekki svo skrítið ef maður hugsar um að kalla slökkviliðsmennina út úr byggingunni -- en það voru víst engir slökkviliðsmenn í henni þannig að varla hefur hann átt við það. Nú, við hvað átti hann þá? Þetta viðtal var tekið nokkru eftir árásirnar. Það getur verið að hann hafi verið undir álagi, en eitthvað hlýtur hann að hafa átt við með orðum sínum.
Valdinu er ekki treystandi, ég held að það þurfi ekki að fletta mörgum blöðum um það, en er öðrum betur treystandi? Fyrir mitt leyti, þá treysti ég engum eins og einhverju kennivaldi í þessu máli, en spurningar sem eru settar fram hafa gildi í sjálfu sér. Það á ekki að skipta máli hver spyr spurningarinnar, annað hvort er spurningin góð eða ekki.

Eitt og annað...

Initiatives de Resistance Internationaliste eru herskár, and-heimsvaldasinnaður hópur í Kanada. Hann hefur gert a.m.k. tvær árásir gegn hagsmunum heimsvaldasinna. Umfjöllun um þennan hóp í fjölmiðlum hefur verið næstum því engin. Kersplebedeb segir frá þeim.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Wayne Price skrifar: Lessons of the Israeli-Lebanese War for the Anarchist Movement. Ágæt lesning, þótt sumar örvarnar hitti ekki í skotskífuna. Price segir að þjóðir séu ekki til, hann talar um marxista, lenínista og sósíalista af vandlætingu og segir að „leið anarkismans“ (hvað sem það nú er) sé eina leiðin til friðar og gæfu í Miðausturlöndum. Það kemur svosem ekki á óvart, að anarkisti skuli skrifa það. Samt sem áður, þá hef ég alveg lesið vitlausari greinar.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Þar sem heimsvaldasinnar eða nýlenduherrar takast á við þjóðfrelsishreyfingar sem eru leiddar af hugmyndafræðilegu afturhaldi á borð við þjóðernissinna eða trúarleiðtoga, hvað á þá hinn góði og framsýni kommi til bragðs að taka? Ber að styðja forystu hinnar kúguðu þjóðar, burtséð frá hugmyndafræði hennar? Eða ber að andæfa öllu afturhaldi, sama hvort það er relatíft afturhald eða ekki? Eða ber að einblína á að stofna framsækna alþjóðasinnaða og verkalýðssinnaða frelsishreyfingu? Sá sem getur svarað þessu svo vel sé fær hlýtt handtak að launum.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég hef verið að hlusta mikið á Johnny Cash undanfarið. Það er kynngimagnað að hlusta á tónleikadiskinn frá San Quentin-fangelsinu. Risastór hópur fanga -- kúgaðra manna sem eru sviptir öllu -- verður svo innblásinn og „empowered“ af að hlusta á tónlist þessa mikilmennis, að hann hefði getað startað óeirðum með því að smella fingri. Hann gerði það ekki, en stemmningin ... andrúmsloftið hefur verið gneistandi.