Samúð með níðingum og hugleiðing

Flestir hafa almennt litla samúð með níðingum, en því meiri með þeim sem verða fyrir níðingshætti. Ég er engin undantekning þar á. Annað slagið hendir mig það þó. Já, ég get fengið samúð með hinum verstu bófum. Besta leiðin til að láta mig fá samúð með níðingi, er að láta hann í hendurnar á öðrum níðingi sem níðist á honum. Þá er hann ekki lengur í hlutverki níðingsins, heldur kominn í hlutverk fórnarlambsins. Með þessum hætti hafði ég samúð með Saddam Hussein -- sem ég hafði andstyggð á -- frá því hann var niðurlægður fyrir alþjóð og skoðað upp í ginið á honum og honum leitað lúsa, þangað til hann mætti dauða sínum af stillingu og karlmennsku.

Annar er sá sem ég játa fúslega samúð með: Khalid Sheikh Mohammed. Fjölmiðlar éta það hver upp eftir öðrum að hann hafi játað ábyrgð á 11. september. Ég veit ekkert um hvað hann játaði. Allt sem ég veit -- sem er það sama og fjölmiðlar vita -- er að bandarísk yfirvöld segja að hann hafi játað þetta og fleira. Þar að auki er vitað að hann hefur verið pyndaður til andskotans og aftur til baka, á meðan hann hefur verið í haldi Bandaríkjamanna. Er eitthvað mark takandi á því sem menn segja þegar er verið að pynda þá? Ég játa fúslega að ég dauðskelfist tilhugsunina, og mundi örugglega játa að hafa skotið Olof Palme ef ég væri pyndaður nóg.

Í þessu máli hafa bandarísk stjórnvöld hagað sér af algerum níðingsskap. Það er svosem ekki í fyrsta sinn, og varla það síðasta. Hér eru fréttir fyrir þá sem ekki vissu: Það er ekki vitund mark á því takandi sem menn segja þegar er verið að pynda þá. Ekki vitund. Það er heldur ekki tilgangurinn með pyndingum. Böðlar og aðrir sérfræðingar í pyndingum vita það manna best að vitnisburður og játning pyndaðs manns er einskis virði. Nema að einu leyti. Vitnisburðurinn um hvað pyndingarnar voru hræðilegar -- hann vegur þungt. Hann fer eins og logi um akur og fólk áttar sig á því hvað bíður þeirra sem setja sig nógu mikið upp á Valdinu.

Pyndingar eru terrorismi. Þær gegna því hlutverki að láta fólki -- einkum hinum herskárri stjórnarandstæðingum -- renna kalt vatn milli skinns og hörunds. Pyndingar kunna að vera gefnar út fyrri að vera einhvers konar yfirheyrsla, en raunverulegur tilgangur þeirra er ekki upplýsingaöflun heldur refsing -- grimmileg refsing -- sem er ætlað að vera öðrum víti til varnaðar.

Það er síðan ekkert annað en ógeðslegt að sjá fjölmiðlana éta þetta hvern upp eftir öðrum, eins og hundur snýr aftur til spýju sinnar. Meint einskisverð játning er þarna notuð til að stimpla því inn í hausinn á fólki að nú sé málið upplýst, afgreitt. Því er logið að okkur.

Því fastar sem maður kreppir hnefann utan um sandlúku, þess meiri sandur rennur milli fingra manns. Hver trúir því að stríð gegn hryðjuverkum geti verndað Vesturlandabúa til eilífðar fyrir illum suðurálfubúum? Það er ekki hægt að útiloka allar leiðir og fyrir menn sem eru tilbúnir að deyja fyrir málstaðinn er nóg að vera heppinn einu sinni. Fyrir utan þá dómadags heimsku Bandaríkjaforseta, ef hann vill ekki fá serkneskar sprengur í bandarískum borgum, hvað er þá best að gera? Jú: Færa Serkjum bandarísk skotmörk til Miðausturlanda! Þá sting ég frekar upp á að menn hætti að afla sér óvina með heimsvaldastefnu. Ég veit samt fullvel að sú uppástunga hefur varla nema áróðursgildi fyrir sjálfan mig. Ekki bið ég mink að láta hænsnabúið mitt í friði, eða hvað?

Þetta stríð gegn hryðjuverkum er fáránlegur skrípaleikur. Ég hef þegar nefnt að það er ekki hægt að útiloka allt, en þess utan er ekki hægt að ráðast á taktík. Mestu skiptir samt, að þetta svokallaða stríð gegn hryðjuverkum er alls ekkert stríð gegn hryðjuverkum. Þetta er hryðjuverk gegn fólki. Ein allsherjar, alhliða aðför að venjulegu, heiðarlegu fólki. Borgararéttindum sópað út af borðinu, eftirlit aukið til muna, skattpeningum veitt til hergagnaiðnaðar, málaliða og annarra ámóta erkióþokka. Hvað ætli við mundum hugsa um Bandaríkin, ef okkar helstu kynni af þeim væru að þau hefðu lokað fyrir vatn og rafmagn, drepið frændfólk okkar eða nágranna, og við mættum sífellt vera á verðbergi til að fá ekki sprengju í hausinn?

95. grein Almennra hegningarlaga er eitthvað á þessa leið:

Hver, sem opinberlega smánar ... þjóðhöfðingja [erlends
ríkis] skal sæta sektum eða fangelsi allt að 2 árum.

Davíð Oddsson kallaði Saddam Hussein slíkum ónefnum í aðdraganda Íraksstríðsins, að ekki er hafandi eftir. Af hverju var hann ekki ákærður? Ætli þinghelgi hafi gert hann stikk? Talandi um það, þá var Robert Gabriel Mugabe kallaður afar óvirðulegum nöfnum í frétt í Morgunblaðinu í gær eða fyrradag. Væri rétt að kæra Styrmi Gunnarsson? Nei, ég bara spyr. Ætli þetta sé kannski ekki lengur refsivert?

Vantrú, Zimbabwe, VG, klám...

Það er grein eftir mig á Vantrú í dag, Strategískar ráðleggingar handa Þjóðkirkjunni I: Opnið augun heitir hún. Framhaldsgreinar munu birtast á næstu dögum.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Þetta auðlindaákvæði í stjórnarskrá er fíflaleg markleysa, móðgun við kjósendur. Ingibjörgu Sólrúnu fannst mér
mælast vel um það í Mogganum, hvað sagði hún, að með þessu væri verið að bregðast við vilja landsmanna með blekkingu? Eitthvað á þá leið.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég hef lesið margt og mikið að undanförnu. Ein allrabesta lesningin held ég samt að hafi verið svar Kristins Hrafnssonar, fyrir hönd Kompáss, við gremjuskrifum Karls Sigurbjörnssonar, fyrir hönd Þjóðkirkjunnar, vegna Kompássþáttar fyrir skemmstu. Ef þetta fór framhjá einhverjum, þá má sjá bæði bréfin á vef Kompáss. En sú flenging.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Nú taka einhverjir andköf vegna slæmrar meðferðar á Morgan Tsvangirai í Zimbabwe, og hreyfingar hans MDC. Ég er ekki sannfærður um að MDC sé neitt fýsilegri kostur en ZANU-PF Mugabes. Man einhver eftir Ian Duncan Smith núorðið? Hann leiddi apartheidstjórnina sem Mugabe og hans menn komu frá á sínum tíma. Hann er í MDC núna. Það þýðir væntanlega að hann sjái MDC sem andstæðing sem gæti ógna ZANU-PF, frekar en að apartheid sé í aðsigi aftur -- en ég sé það nú sem bjarnargreiða að fá stuðning þannig karla. Zimbabwe er í kaldakoli, það er kunnara en frá þurfi að segja, en ég held að MDC sé ekki það sem landsmenn vantar.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Egill Helgason hefur farið mikinn (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 o.fl. til skýringar) að undanförnu og hamast gegn okkur „öfgamönnunum“ sem vogum okkur að mótmæla trúboði í grunnskólum. Ég veit ekki hvað ýfði svona á honum stélið, en fyrr má nú vera. Ef Egill færi að mínum ráðum mundi hann núna slaka vel á og reyna að komast í betra jafnvægi.
Egill má samt alveg eiga það sem hann má eiga. Hann nefndi góðan punkt í grein sinni í gær, semsé að ungliðar í Vinstrihreyfingunni-grænu framboði „eru ekki alveg búnir að gleyma róttækninni, þótt ýmislegt bendi til að flokksforystan ætli að að vera nógu skikkanleg til að hægt sé að bjóða henni inn á skrifstofur bankastjóra.“
Þar stendur nefnilega hnífurinn í kúnni. VG er ekki sósíalistaflokkur heldur flokkur vinstri-krata sem ætla sér allt annað en að steypa kapítalismanum. Bylting er ekki á dagskrá hjá VG. Flokkur sem stefnir á samfélag þar sem hagkerfið er kapítalískt, getur ekki kallast sósíalískur samkvæmt mínum kokkabókum. Í þessu samhengi er vert að minna á grein Þórarins Hjartarsonar: Við þurfum öðruvísi flokk, um VG og ástæður úrsagnar hans nú í haust.
Ég er utan flokka. VG er vettvangur þar sem ég er þess fullviss að mínar grundvallarhugsjónir eiga sér ekki farveg. Hins vegar eru aðrar ástæður fyrir því að kjósa þau, að mínu hógværa mati: VG er eini íslenski stjórnmálaflokkurinn sem er trúverðugur í jafnréttismálum og í umhverfismálum.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Um daginn skrifaði Matti grein á Vantrú, Vantrú fer í framhaldsskóla, þar sem kemur punktur sem mér finnst ónóg fjallað um:
„Berum þetta saman við prestana sem eiga afar auðvelt með að herja á börn en þegar kemur að því að svara gagnrýni frá fullorðnu fólki virðist vera minni vilji eða geta, þá hlaupa prestarnir í skjól og vilja sem allra minnst segja.“
Hvað getur maður sagt? „Látið börnin koma til mín.“
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég þarf ekki að rifja upp fyrir fólki hver mín afstaða var í máli klámráðstefnunnar. Ég heyrði einhvers staðar minnst á að einhverjir hergagnaframleiðendur ætli að standa fyrir einhverju hér í sumar. Ég eftirlæt fólki að giska á hvað mér finnst um það.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Talandi annars um klám, ég held að Smáralindarbæklingurinn alræmdi geti ekki flokkast undir klám. Ég veit ekki hvernig var ákveðið að hafa þessa mynd eins og hún er, eða hvers vegna, en ég held að það sé ekkert athugavert við hana -- í það minnsta ekki það að hún sé á neinn klæmin.

Ungdomshuset rifið

Í þessum töluðum orðum er verið að rífa Ungdomshuset. Það er ömurlegt. Burtséð frá sögulegu gildi hússins, sem var friðað af þeim ástæðum á 6. áratugnum, og hefði eitt og sér átt að duga til að friða það áfram, þá verða víst einhvers staðar vondir að vera, er það ekki? Hvernig er það með pacta sunt servanda-regluna, gildir hún bara þegar hagsmunir auðvaldsins eiga í hlut? Eða bara þegar hagsmunir auðvaldsins eru öruggir? Einn góðan veðurdag var hústökufólkinu á Jagtvej lofað að það fengi að hafa þetta hús um ótiltekinn tíma. Jess, sigur, hafa þau hugsað.
Löngu seinna: Húsið selt utan af þeim. Krysslingasamtökum sem höfðu það vafasama markmið frá upphafi að koma þessum guði vanþóknanlega skríl á götuna. Oj bara, anarkistar, á götuna með þetta. Sagt er að Faderhuset hafi ekki verið hleypt inn í sitt eigið hús. Ljóta dellan:
Í fyrsta lagi var þeim ekki einu sinni hleypt inn í það til að skoða það áður en þau keyptu það. Þau vissu m.ö.o. vel að hverju þau gengu og vissu að það var ávísun á átök að ráðast á þennan illa þefjandi skríl.
Í öðru lagi var þeim boðin geysileg fjárhæð fyrir húsið, mun hærri en þau greiddu fyrir það til að byrja með, sem þau höfnuðu og sögðust ekki mundu selja það fyrir neina upphæð. Hús sem þeim hafði ekki einu sinni verið hleypt inn í til að skoða.
Í þriðja lagi: Eftir 25 ára uppbyggingarstarf ungdómsins sem húsið var kennt við, þá var húsið fyrir löngu orðið þeirra. Það stóð ónotað þegar þau tóku það yfir til að byrja með, þau byggðu það upp, og þá sé ég ekki að með sanngjörnum rökum sé hægt að halda öðru fram en að þau hafi áunnið sér rétt til að njóta þess áfram. Ef Faderhuset eignast húsið í vafasömum tilgangi aldarfjórðungi seinna, þá breytir það barasta engu. Ef Faderhuset hafa lögin sín megin, þá sýnir það bara að lögin eru ekki sanngjörn.

Skrítin nótt á Kleppi...?

Ég held að ég bregðist engum trúnaði þótt ég ljóstri því upp, að nýliðin nótt var viðburðalítil á Kleppi. Á minni deild svaf fólk almennt vel, og sama er að segja um aðrar deildir. Misvel, auðvitað, en ekkert frekar en venjulega, nema síður sé. Og hvers vegna er ég að ljóstra þessu upp? Jú, það er fullt tungl, og hjátrúin kennir oss að þá eigi allir að verða snarbilaðir, ekki síst þeir sem eru svo óheppnir að vera vanheilir á geðsmunum. En það gekk sumsé ekki eftir í nótt er leið. Ætli það þurfi ekki að endurskoða þessa hjátrú eitthvað?

Ég legg annars til að hafist verði handa við að útbreiða þá hjátrú að það boði ógæfu að fara yfir götu án þess að líta til beggja hliða, það sé fyrirboði um fallegt sólarlag að svifryksmengun mælist sérstaklega há, og að það boði gæfu að vista reglulega tölvugögn sem eru í vinnslu.

Harley Davidson lækka arðsemisspá sína fyrir árið eftir langt verkfall í aðalverksmiðju fyrirtækisins. Gott dæmi um að hagsmunir auðvaldsins eru andstæðir hagsmunum verkamannanna.

Fljúgandi furðuhlutur

Ég var rétt í þessu að sjá fljúgandi furðuhlut. Vindillaga loftfar með blikkandi ljósum, sem flaug hávaðalaust í norðvesturátt.

Enn um hórstefnuna ógurlegu

Hvernig væri að semja kæru vegna þessarar ráðstefnu og safna þúsundum undirskrifta áður en hún væri lögð fram, þannig að það væru þúsundir manns sem stæðu að henni?
Eða: Hvernig væru beinar aðgerðir til þess að stöðva ráðstefnuna með góðu eða illu? Skilaboðin einföld: Við látum ekki bjóða okkur svona hér. Hvernig væri það?

Klám í mars

Í mars verður Klámráðstefna á Hótel Sögu. Ég er bit yfir því. Bit. Ef þessu verður ekki mótmælt með tveim hrútshornum, þá veit ég ekki hvað verðskuldar mótmæli.

8000 myrt, 35.000 nauðgað. Það er á sömu bókina lært: Umsvif heimsvaldasinna eru einatt af hinu illa.

Hetjur hafsins og allt það...

Íslenskir sjómenn hafa löngum verið lofsungnir fyrir fórnfúst framlag til þjóðarbúsins. "Þeir eru hafsins hetjur" er þema sem er regla. Þessi lofsöngur er verðskuldaður -- ekki síst fyrr á tíð þegar mannskaðar á sjó tóku hryllilegan toll af sonum þjóðarinnar -- og um leið fyrirvinnurnar af fjölskyldum, syni, feður og bræður. Já, fórnir sjómannastéttarinnar hafa víst verið yfrið nægar til að afla henni virðingar.

Hin hliðin á peningnum hefur oft gleymst. Fiskverkakonur faldar inni í frystihúsum, eða norpandi á saltfiskplönum, með frostsprungna fingurgómana eða, í besta falli, illa haldnar af þrálátri sinaskeiðabólgu vegna einhæfra hreyfinga við að flaka fisk eða ormhreinsa. Nú er sinaskeiðabólga sjaldan mannskæð, en framlag fiskverkakvennanna er síst minna vert heldur en sjómannanna sem öllum þykir eðlilegt að lofa í hástert.

Bæði hlutverkin eru auðvitað jafn mikilvæg, að veiða fiskinn og að vinna úr honum. Bæði kynin ættu auðvitað að njóta sömu virðingar. Slorugir karlar eru einfaldlega ekki aðdáunarverðari en slorugar konur. Þau eru jafn aðdáunarverð. Jæja, að vísu er það talsvert suddalegra að vera í vinnu sem felur í sér stöðugan lífsháska. Ekki það, að það hafa víst orðið talsverðar framfarir í öryggismálum til sjós undanfarna áratugi.

En hér er spurningin sem ég vildi koma að: Ef sjómenn og fiskverkakonur leggja ámóta mikið til hagkerfisins, hver er þá hinn eðlilegi eigandi veiðiheimildanna?

Írak: Þagað um fréttir?

Hér eru atriði sem ég skil ekki af hverju hafa ekki sést meira í fréttum:

Númer eitt: Íraska andspyrnan hefur unnið lönd úr höndum Bandaríkjahers og kvislingastjórnarinnar. Við munum eftir Ramadi, Fallujah og fleiri borgum sem herinn hefur plægt ofan í svaðið og íbúana með. Um þessar mundir er borgin Baqouba undir yfirráðum uppreisnarmanna. [1]

Númer tvö: Íraska andspyrnan býður friðarviðræður. Talsmaður stórrar andspyrnuhreyfingar segir andspyrnuna reiðubúna til viðræðna, ef Bandaríkjastjórn gengur að kostum sem hafa verið settir. Kostirnir sem andspyrnan býður eru trúir málstað þjóðfrelsis, og Bandaríkjaher er verkfæri heimsvaldastefnunnar, svo að hann mun ekki ganga að þessum kostum í bráð -- en þeir hafa verið boðnir. [2]

Númer þrjú: Sjöundi hver Íraki er á vergangi vegna stríðsins. Um það bil þrjár og hálf milljón Íraka hefur hrakist að heiman vegna stríðsins, um það bil helmingur er innan landamæra Íraks og hinir flestir í Jórdaníu og Sýrlandi. Þetta er stærsta flóttamannavandamál Miðausturlanda frá stríðinu þegar Ísrael var stofnað árið 1948. [3]

Hryllingurinn í Írak mun engan endi taka fyrr en íraska andspyrnan sparkar vígamönnum heimsvaldastefnunnar úr landi. Með valdi. Mér þykir leitt að segja það, en Írakar eiga ekki aðra kosti í stöðunni. Sá sem afneitar rétti Íraka til að verjast hernámsliðinu er að afneita réttinum til að verja hendur sínar, sé á mann ráðist. Það var ekki andspyrnan sem hóf þessi átök. Valdbeiting Bandaríkjahers er ekki til komin vegna valdbeitingar andspyrnunnar. Írakar eru króaðir í horni og geta ekki annað en bitið frá sér.
Íraskur almenningur verður að standa saman gegn óvininum, Bandaríkjaher og leppum hans. Við, almenningur landanna sem standa að þessu stríði, verðum líka að gera allt sem við getum til að stöðva það. Það er blaður að það hafi verið rétt að styðja stríðið miðað við þær forsendur sem þá lágu fyrir. Forsendurnar sem lágu fyrir þá voru þessar: Bush og félagar ásældust yfirráð yfir Írak og höfðu logið upp hverri átyllunni á eftir annarri til að réttlæta það, og þær höfðu jafnóðum verið hraktar og nýjar fundnar. Þetta sáu allir nema þeir sem vildu ekki sjá.
Hér á Íslandi sitja stjórnmálamenn við völd sem ekki hafa séð ástæðu til að mótmæla stríði bandarísku heimsvaldastefnunnar gegn írösku þjóðinni. Hvað eigum við að gera í því?

Hugo Chavez hlýtur feiknaleg völd

Chavez veitt völd til að stjórna með tilskipunum. Ég get nú ekki sagt að ég sé svartsýnn á að hann komi til með að misbeita þeim -- þótt það komi auðvitað í ljós -- en það fer kannski eftir því hvaða skilning maður leggur í orðin „að misbeita völdum“. Segjum að hann haldi áfram þjóðnýtingarstefnu sinni, stolti gagnvart amerísku heimsvaldastefnunni og að bæta veg almennings í landinu á flestan hátt. Væri það misbeiting? Væri það? Orðið „misbeiting“ er gildishlaðið orð; misbeiting eða ekki misbeiting, það fer gjarnan eftir því hver er spurður. Venezuela-búar álíti það upp til hópa misbeitingu að fá að lepja eitthvað annað en dauðann úr skel? Nei -- þeir sem kalla þetta misbeitingu eru auðvaldið og taglhnýtingar þess, heimsíhaldið.

Sjáið nú til: Ríkisvald er í eðli sínu valdatæki einnar stéttar. Það fer eftir því hver heldur um stjórnvöldinn, hver það er sem fyrir valdinu verður. Valdastéttin í Venezuela hefur riðið almenningi í landinu í rassgatið í tvær aldir. Ef röðin er nú komin að henni, þá get ég ekki sagt að hún hafi ekki átt það í vændum. Ég meina, dísus, getur maður ætlast til þess að maður komi sér upp forréttindum, verji þau með kjafti og klóm -- og stundum byssum -- og svo, þegar taflið snýst við, þá fari maður bara að væla? Hvar voru eyru ykkar, ó valdastétt Venezuela, þá er smáfuglarnir stundu undir stígvélahælum ykkar!?

Kristalskúlan mín er satt að segja of óskýr þessa stundina til þess að ég geti séð hvernig þetta mál fer á endanum. Ekki ætla ég mér að lofa neinum því að Chavez sé svo stálheill og góðfús við alla að allir verði bara sáttir. Ekki dettur mér í hug að lofa neinum að allt verði í ljúfa löð í Venezuela næstu árin, frekar en undanfarin ár, eða aldirnar á undan því. Ég get samt lofað einu, og það er að hvað sem Chavez gerir með þessi nýfengnu völd, þá verða einhverjir til að kalla hann skúrk og glæpamann og öðrum vel völdum nöfnum.

Það er samt eitt sem ég vil síst af öllu lofa fyrir hönd Chavezar, og það er að hann muni halda ævarandi tryggð við alþýðuna og reynast henni sá tryggi brautryðjandi sem hann kann að virðast vera núna. Hann getur talað um sósíalisma, já, það getur hann. Hann getur þjóðnýtt -- eða, öllu heldur, ríkisvætt -- olíufélögin og hitt og þetta annað. Hann getur hjólað í valdastéttina þannig að það taki hana mörg ár að jafna sig -- en það er möguleiki sem ekki heyrist nógu oft: Efasemdaraddir frá vinstri.

Ef ég ætti líkneski af Hugo Chavez, þá mundi ég ekki krjúpa fyrir því. Ég veit ekki -- frekar en nokkur annar, Chavez sjálfur meðtalinn -- hverjum hann þjónar þegar öll kurl koma til grafar. Ég veit ekki hvort hann getur vanið sig af mjúkum sessupúða hásætisins þegar hann hefur ánetjast honum. Ég er sérstaklega tortrygginn á eitt: Bólivarísku byltinguna. Ég hef það sterklega á tilfinningunni að þetta sé ekki annað en vinstrikratísk stefna, sem stefni að „umbótum“ en ekki byltingu -- og sé þannig á endanum best til þess fallin að framlengja lífdaga auðvaldsins. Ef sú yrði raunin, væri þá ekki betur heima setið en af stað farið? Ef sú yrði raunin, yrði þá ekki hægt að tala í alvöru um misbeitingu valds?

Það getið þið haft eftir mér: Megi söguleg nauðsyn forða því að ég veðji nokkurn tímann á krata, eða aðrar stoðir auðvaldsins, og treysti þeim fyrir byltingunni, -- við skegg Leníns!

Ég afskrifa ekki bólivarísku byltinguna bara sisona. Það má kannski hafa gagn af henni. Kannski spíssar hún baráttuna, kannski greiðir hún Byltingunni leið -- hver veit, kannski er þetta meira að segja byltingin, og ég ber ekki kennsl á hana þegar hún stendur þarna fyrir framan mig, brosandi og sýnandi imperíalismanum fingurinn. Ég játa að ég veit það ekki fyrir víst. Ég játa að ég er ekki spámaður. Í öllu falli sé ég ekki að ég geti gert neitt til að handstýra veröldinni framhjá blindskerjum sögulegrar nauðsynjar.

Ég býst við að á þessu stigi málsins séu mátulegar efasemdir og uppbyggileg gagnrýni frá vinstri það skásta í stöðunni.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það var annars grein eftir mig á Vantrú í gær: „Enn um aðkomu Þjóðkirkjunnar að menntun barna“.

Fáein orð um Bangladesh

Það er ljóta ástandið í Bangladesh. Í stuttu málið, þá lauk kjörtímabili Þjóðernissinnaflokks Bandladesh í haust, og bráðabirgðastjórn tók tímabundið við völdum til að skipuleggja kosningar, en þjóðernissinnarnir reyndust hafa búið þannig um hnútana að hún er rammhlutdræg. Awami-bandalagið, sem er veraldlega þenkjandi miðju-vinstrisinnað og einn stærsti flokkurinn, lýsti því yfir að það mundi sniðganga kosningarnar þar sem þær yrðu greinilega óréttlátar. Afsagnir, útgöngubönn, óeirðir og leiðindi hafa fylgt í kjölfarið.
Nú er ég ekki sérfræðingur í málefnum Bangladesh, en stenst það eiginlega ekki að tjá mig um málið: Ég hef efasemdir um heilindi Kommúnistaflokks Bangladesh, sem mun vera endurskoðunarsinnaður khrústsjofítaflokkur. Þá er spurningin, hvað annað stendur til boða? Öreigaflokkur Bangladesh (Purba Banglar Sarbahara Party) og Kommúnistaflokkur Bangladesh (marxistar-lenínistar) (Dutta) (Bangladesher Samyabadi Dal (Marxbadi-Leninbadi)) eiga báðir aðild að RIM (Byltingarsinnuðu alþjóðahreyfingunni) og CCOMPOSA (Samræmingarnefnd suðurasískra maóistaflokka og -hreyfinga). Ég tel það meðmæli, enda er RIM mikilvægur samstarfs- og samráðsvettvangur fyrir maóistaflokka frá jafn fjölbreyttum löndum og Indlandi, Íran, Sri Lanka, Kólumbíu, Nepal, Perú, Afghanistan, Tyrklandi, Haítí og víðar, en sem kunnugt er eiga þessi lönd það sameiginlegt, þótt ólík séu, að vera í brýnni þörf fyrir kommúníska byltingu.
Klofningshópurinn Maóista-bolsévíka-endurskipulagningarhreyfing Öreigaflokks Bangladesh er líka áhugaverð hreyfing, þar sem hún klauf sig út úr RIM árið 2004 eftir að hafa ályktað að RIM væri komin með gagnbyltingarsinnaða stefnu. Ég fellst hins vegar ekki á yfirlýsingu þeirra frá október 2004, og mundi því ekki styðja þá. Sama máli gegnir um Kommúnistaflokk Bangladesh (marxista-lenínista) (Umar), sem ég sé ekki ástæðu til að styðja.
Já, ég held að Öreigaflokkur Bangladesh sé sennilega málið. Lengi lifi Khalequzzaman formaður!

Ungir múslimar í Bretlandi eru "öfgasinnaðri en foreldrar þeirra" segir Morgunblaðið. Það þykir mér fréttnæmt, þegar ungmenni eru farin að vera róttækari en ráðsett fjölskyldufólk. Bretar þykjast vera hissa á því að "aðlögun" gangi illa. Miðað við eftirlitið, tortryggnina og áróðurinn sem veður uppi, þá er ég satt að segja ekki sérlega hissa. Hvernig er hægt að verða hluti af samfélagi þar sem maður upplifir að manni sé ekki treyst og maður fær það stöðugt á tilfinninguna að maður sé á bandi illskunnar, að áliti samborgara sinna?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
„Það rétta er að vopnum Fatah sé beitt gegn hernámsliðinu en ekki gegn Hamas,” segir talsmaður Íslamska jihad í Morgunblaðinu. Það eru orð að sönnu. Palestínumenn ættu að standa saman gegn kúgurum sínum. Sá sem sáir úlfúð í sínum eigin herbúðum vinnur sínu fólki ómælt tjón.
Ég heyri kjaftaskakórinn spyrja, Ha, styðurðu sjálfsmorðsárásir á ísraelska borgara? Mér til gamans ætla ég ekki að ómaka mig við að svara því.
Hér er frétt: Í þjóðarétti er fólki áskilinn réttur til að verja hendur sínar fyrir hernámsliði. Sá réttur á kannski ekki við þegar menn eru brúnir á litinn eða trúa á Mahómet, ég veit það ekki.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Alveg finnst mér dæmalaust hvernig farið er með Margréti Sverrisdóttur.

Andrea Ólafsdóttir skrifar á Eggina: Fréttastofa RÚV hlutdræg með ólíkindum;
~~~ ~~~ ~~~ ~~~



Merkisfrétt á Egginni: Stríðstæki ALCOA. Alcoa-menn lýsa því stoltir yfir að þeir hafi landað feitum samningi um hergagnaframleiðslu. Það er að segja, lýsa því yfir út um annað munnvikið. Út um hitt munnvikið eru þeir víst að sverja það af sér hér á Íslandi!

Lygarar.

Svo virðist sem FBI geti notað farsíma fyrir hlerunarbúnað jafnvel þótt það sé slökkt á þeim. Ég hef þá haft ákveðið fólk fyrir rangri sök þegar ég taldi það jaðra við vænisýki að telja að það væri hægt. Já, detti mér allar...
Takk, Gunnar, fyrir að benda á þessa frétt.

Fatah og Hamas

Fatah segir Hamas stríð á hendur.
Ekki með orðaðri stríðsyfirlýsingu, heldur með verkum sínum.
Það er kunnara en frá þurfi að segja, að verk vega þyngra en orð. Árás sem slík vegur þannig þyngra en stríðsyfirlýsing sem slík.

Þegar Fatah ræðst á Hamas má segja að þeir séu í raun að ráðast á Palestínumenn. Þeir ráðast á samstöðuna, sem er það eina sem Palestínumenn geta treyst á. Þeir kalla ómældar hörmungar yfir fólk sitt, með því að hefja hjaðningavíg. Þeir þjóna Ísraelum og Bandaríkjamönnum með því að veikja þrótt Palestínumanna. Þeir undirstrika sína eigin spillingu með því að ráðast á þá sem hafa gagnrýnt hana hvað harðast. Þeir vanvirða lýðræðið með því að ráðast á lýðræðislega kjörna stjórn -- og leika þar aftur sama leikinn og Ísraelar og Bandaríkjamenn.
Spillingin hjá Fatah er ömurleg byrði á palestínsku þjóðinni. Það er full ástæða að trega það, að Palestínumenn sitji uppi með stjórnmálastétt sem er rotin inn að merg af spillingu. Það mega Hamas eiga, að þeir munu ekki vera nærri því eins spilltir og Fatah. Ég er ekki hrifinn af trúarlegum stjórnmálaöflum, en Hamas er í fyrsta lagi díalektískt afsprengi aðstæðna sinna, og í öðru lagi vöndurinn sem þarf til að sópa og flengja út úr skúmaskotum landráðamanna. Hvað eru það annað en landráð, þegar sitjandi forsætisráðherra á sementsverksmiðju sem selur Ísraelum sement til að byggja aðskilnaðarmúrinn, eins og tilfellið var með Ahmed Qurei?
Palestínumenn geta ekki sett traust sitt á baráttu á borgaralegum forsendum. Það þýðir bara að þeir verða hlunnfarnir af sínum eigin leiðtogum. Baráttan þarf að eiga sér rætur meðal fólksins sjálfs, grasrótarinnar, í skipulagi og samstöðu meðal óbreytts almennings.

Takk, Grasagudda!

Grasagudda.is fær prik hjá mér. Þar eru í fyrsta lagi oft og tíðum góðar greinar, og auk þess datt ég í lukkupottinn um daginn. Ég skráði mig á póstlistann þeirra, nafn mitt var dregið úr potti, og ég vann þessa forláta fötu undir lífrænan úrgang úr eldhúsinu, sem ég á þá auðveldara með að fara með út í garð til jarðvegsgerðar, í stað þess að henda honum bara í ruslið. Ég byrjaði að búa síðasta sumar og hef alltaf hent lífrænum úrgangi með hálfum hug. Nú er málið leyst, takk Grasagudda!
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er meira, að fylgjast með bitsfætinu sem er strax byrjað milli stjórnarandstöðuflokkanna. Ég spái því hér með að næsta ríkisstjórn verði Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin. Ég hristi hausinn yfir Samfylkingunni. Vinstri-grænir eru frekar spólandi líka að mínu mati, en þeir fá samt mitt atkvæði. Þar ráða för sjónarmið um umhverfismálm, fyrst og fremst. Það leiðinlega við íslenska pólitík er bara að það sér ekki fyrir endann á henni. Byltingu, takk, og sópa stjórnlyndi og þýlyndi út af borðinu. Við getum vel stjórnað þessu landi sjálf.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ætli Kaupþing, Toyota, Alcan og hin fyrirtækin hafi spurt starfsfólk sitt álits áður en þau sendu út nýjárskveðjur í nafni þess?

Enn um Saddam -- og Valgerði

Mér geðjaðist aldrei að Saddam, frekar en öðrum með álíka syndaregistur. Ég er undrandi á þeim merkilega árangri Bandaríkjastjórnar, að fá mig til að hafa samúð með honum. Sú var tíðin að ég gat ekki hugsað mér svo slæm örlög að mér fyndist hann ekki eiga þau skilin, en þegar réttlæti sigurvegarans hrósar sigri, þá er ég bara með óbragð í munninum.

Ég býst við að það þýði að ég sé betri, eða alla vega þroskaðri, manneskja en ég var einu sinni.

Staða mannréttinda sést af því hvernig farið er með verstu glæpamennina. Dauðarefsingar eru óréttlætanlegar. Að íslensk stjórnvöld "virði" niðurstöðuna [1] finnst mér næg ástæða í sjálfu sér til þess að fordæma þau. Að "virða" morð?? Ég er hræddur um að þetta sýni innri mann Valgerðar frænku minnar enn eina ferðina. Sveiattan. Lepjandi upp rassgatið á hvaða stórbokka sem getur veitt bitlinga eða vegtyllur. Ég eftirlæt lesendum mínum að giska á hvað ég kalla slíka hegðun.

Valgerður Sverrisdóttir sýndi það enn og aftur, hvað hún hefur fágætt lag á að spæla mig. Hitt er mér ljúft og skylt að taka fram, að ég varð fyrir vonbrigðum með leiðtoga stjórnarandstöðunnar líka. Hispurslaus fordæming er það eina sem á við í máli sem þessu. Sá sem ekki tekur eindregna afstöðu gegn svona morði -- og fordæmir það jafn eindregið og óheflað og við á -- missir einfaldlega marks.

Saddam dó eins og karlmenni. Það er meira en hægt er að segja um suma.

Sýndarréttlæti er ekki réttlæti

Saddam enn "í haldi Bandaríkjamanna" segir Moggi. Heyr á endemi, eins og hann sé ekki jafnraunverulega í haldi Bandaríkjamanna þegar hann er kominn í hendurnar á strengjabrúðum þeirra?? Og þessi kvislingur, al-Maliki, sem segir að "enginn" geti mótmælt þessari niðurstöðu þar sem dómstóll hafi komist að henni. Nú jæja, þá getum við víst í leiðinni hætt að nöldra yfir ýmsum öðrum réttarhöldum. Ég meina til dæmis, var það ekki dómstóll sem dæmdi Búkarín, Kamenev og Sinovév? Að píslarvottum Íraks sé sýnd vanvirðing með því að mótmæla dauðadómi yfir Saddam -- úff! Ef einhver er að sýna einhverjum vanvirðingu, þá eru það Bandaríkjastjórn og leppar hennar sem fjölga stöðugt umræddum píslarvottum!
Ég vona að írösku andspyrnunni auðnist það sem fyrst, að hrekja innrásarherinn af höndum sér og veita al-Maliki og hans líkum þá ráðningu sem þeir eiga skilið!
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Svo er annað: Sómalía. Ég þoli ekki þegar menn geta ekki drullast til að kalla hlutina sínum réttum nöfnum. Svona er þetta í alvörunni: (1) Bandalag íslamskra dómstóla eru ekki uppreisnarmenn. Þeir eru aðeins ein fylking í borgarastríði sem hefur varað í mörg ár. Þeir hafa verið sigursælir upp á síðkastið, og það er gott. Ef það er eitthvað sem Sómalía þarfnast, fyrir utan góða maóistahreyfingu, þá er það friður og öryggi. Friður og öryggi koma innanfrá. Hreyfing sem sprettur upp meðal fólksins sjálfs, sem á í hlut, og nær yfirhöndinni, hlýtur það ekki að vera hreyfingin sem eðlilegast er að taki völdin? (2) Bráðabirgðastjórn Sómalíu er hlægileg strengjabrúða Eþíópíustjórnar og annarra útlendinga sem ásælast áhrif og völd í Sómalíu. Það er hreint og beint bjánalegt að kalla stríðsmenn hennar "stjórnarherinn", vegna þess einfaldlega að hún er engin ríkisstjórn! Stjórn sem er ekki stjórn, og hefur ekki stjórn, hefur eðlilega engan stjórnarher heldur. "Bráðabirgðastjórnin", spilaborg dubbuð upp af íhlutunarsömum útlendingum, er bara enn ein fylkingin í borgarastríðinu. (3) Eþíópíuher er innrásarher og ætti að drullast heim til sín. Réttast væri að bandalag íslömsku dómstólanna sparkaði þeim öfugum aftur til baka. Eþíópíustjórn gengur ekkert til annað en eigingirnin, og er í slagtogi við Bandaríkjastjórn, sem hefur lengi viljað koma böndum á Sómala, aðallega til að tryggja siglingaleiðina um Aden-flóa.