Vegna lengdar pósta ég þessari sögu í nokkrum hlutum. Þetta er þriðji hluti. Hér má lesa: I. hluta og II. hluta. Afgangnum verður póstað á næstu dögum.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Lestin kom til Ljubljana klukkan 06:05 að morgni fimmtudaginn sextánda ágúst. Ég var örþreyttur og glorsoltinn. Ég stakk farangrinum mínum inn í þar til gert hólf, borðaði svo það skásta sem ég fann á lestarstöðinni, sem var eitthvað snakk og kaka. Svo settist ég á kaffihús, fékk mér kaffisopa og tvo bjóra og las frameftir morgni. Þar kláraði ég síðustu síðurnar í Opið land (og ég get ekki sagt að ég sé bergnuminn af lestrinum) og las síðan Að vera eða sýnast eftir Hörð Bergmann, og það er bók sem allir ættu að lesa; hnífskörp greining á sýnimennsku og látalátum markaðsskrumara og auglýsingasnápa, orðræðu og skilyrtri hugsun og þar frameftir götunum – í alvöru talað, lesið hana, hún er stutt og hnitmiðuð og auðlesin, en skilur mikið eftir sig.
Ég gekk sem leið lá frá lestarstöðinni í Ljubljana, eftir stórri götu, þangað til ég kom að Drekabrú. Svo gekk ég eftir suðurbakka árinnar þar til ég kom að Þreföldubrú, og norður yfir hana, þar sem ég settist á gangstéttarkaffihús og kvittaði fyrir komuna með því að skrifa nokkur póstkort. Kaffihúsið var á aðaltorginu í miðbænum, með Þreföldubrú á aðra hönd og Laxableikukirkju á aðra. Í flestum borgum er aðaltorgið prýtt styttu af einhverjum kóngi á hesti og með sverð í hendi, en í Ljubljana er það þjóðskáldið sem vakir yfir aðaltorginu. Yfir honum er listadís sem heldur lárviðarkransi yfir höfði hans, og sú dís táknar stúlkuna sem hann fékk aldrei að kvænast, en varð honum innblástur í óteljandi harmaljóð. Sönn skáld eru í ástarsorg alla ævi, ekki satt? Eftir þetta fór ég yfir á Lýðveldistorg og leit á háskólann sem Hrafn meðleigjandi minn var á leiðinni í. Síðan fór ég yfir á Torg frönsku byltingarinnar, og aftur suðurfyrir ána og austur eftir bakkanum og inn í gamla bæinn og skoðaði hann; gullfallegur. Þegar ég hafði gengið nokkurn spöl eftir helstu götunni í gamla bænum, ákvað ég að leggja leið mína í gegn um einhver undirgöng sem voru upphaf á þröngri, gamalli götu. Heitir sú Kljucavnicarska, og þar, í húsi númer fimm, fann ég krá sem heitir Pr’ Skelet – Beinagrindabar. Það er kannski flottasta krá sem ég hef séð. Kjallari, allur innréttaður með beinagrindum, bæði af fólki, dýrum, og ýmsum skrímslum og meira að segja dreka. Þegar ég ætlaði á klósettið fann ég það ekki, spurði hvar það væri og var bent á að fara „út eftir þessum gangi og til hægri“ – og þar sá ég ekkert klósett. Þá kom afgreiðslustúlkan með mér og ýtti á bókahillu – sem opnaðist og við blasti þetta líka huggulega kló!
Ég fór svo frá Pr’ Skelet til að sækja Rósu á lestarstöðina. Hún var væntanleg um klukkan 14 frá München, og lestin hennar kom frekar stundvíslega. Það urðu fagnaðarfundir. Við fórum svo og fundum okkur gistingu. Ég reyndi líka að ná í Mateju og Drago, vinafólk foreldra minna sem býr í Ljubljana, en það svaraði ekki hjá þeim og ekki hjá Urc syni þeirra heldur, því miður. En þar sem ég var búinn að skoða margt af því helsta, þá var ég fljótur að sýna Rósu það líka. Síðan fórum við á gistihúsið. Þetta gistihús var dálítið spes. Það er semsé heimavistarskóli á vetrum, en gistihús á sumrum, og allt innréttað eins og frekar óvistlegur austurevrópskur heimavistarskóli. Morgunmaturinn var ekki sérlega góður heldur. En það var ekki dýrt.
Seytjánda ágúst fórum við af stað og tókum kláf upp í Ljubljana-kastala. Hann er ansi hreint flottur. Þar ægir öllu saman, rómverskum hleðslum, rómönskum byggingarstíl, hinum og þessum síðari tíma stílum og síðan hrikalegum steinsteypukassa frá áttunda áratugnum. Við fórum upp í útsýnisturninn, þaðan sem sér yfir um þriðjung Slóveníu í góðu skyggni. Fengum okkur líka öl, og litum inn í gallerí þar sem má kaupa slóvenskt handverk. Þar á meðal voru hefðbundnar framhliðar á býflugnakassa. Þær voru alveg æðislegar; mótífin voru eitt og annað úr reynsluheimi og ævintýrum fólks í gamla daga; þar á meðal kóngurinn sem situr við borðið sitt, sem svignar af gullpeningum, með skegg svo sítt að það nær niður á borð. Einnig „útför veiðimannsins“, mótíf sem kom fyrir í nokkrum útgáfum, þar sem veiðimaðurinn er dauður og dýrin eru að bera hann til grafar: Gaupa með prestakraga, rebbi heldur á krossi, hérinn og úlfurinn halda á líkbörunum og fleiri veiðidýr fylgja á eftir, eitt klætt sem meðhjálpari og annað með Biblíuna og eitt þerrar hvarmana með vasaklút. Eitt mótífið sýndi Kölska haldandi andlitinu á konu niður að hverfisteini – það táknar hina hvössu tungu sem konur nota víst til að slúðra með – og svo var eitt þar sem björn var að stela býflugnabúi, býflugurnar flugu sjóðvitlausar í kring um hann en býflugnabóndinn skaut á hann með haglabyssunni sinni. Svakalega skemmtilegar, naívar og sjarmerandi myndir.
Þar sem lestin okkar átti að fara upp úr hádegi stöldruðum við ekki svo lengi við í kastalanum, en á leiðinni þaðan komum við samt við á Pr’ Skelet til þess að fá okkur einn Gorski Skrat – fjalladverg – kokteil sem samanstendur af 1 melónuvodka, 1 amaretto, 1 malibu, dass af grenadine, ananassafa og ísmolum, og smakkast hreint ljómandi vel. Og síðan héldum við á lestarstöðina, en næst ætluðum við til Podgorica.
Lestin til Podgorica fór semsagt upp úr hádegi. Júgóslavneskar lestir eru ekki beint fljótar í förum, og auk þess er lestakerfið býsna götótt, þannig að við þurftum að fara í gegn um Zagreb og Beograd – það er að segja í risastóran krók – og ferðalagið tók 19 klukkutíma! Við ókum og ókum, átum, lásum, spjölluðum, sváfum, en þessi ferð virtist engan endi ætla að taka. Nokkru eftir miðnætti þurftum við að skipta um lest. Karl og kona frá Serbíu stóðu sig eins og hetjur í að útskýra fyrir okkur á serbókróatísku að við ættum ekki að fara út þarna heldur þarna – og í leiðinni sagði karlinn okkur að við skyldum kíkja til Lovcen í Svartfjallalandi; kunnum við þeim bestu þakkir fyrir.
Á lestarstöðinni í Novi Beograd stigum við út og biðum í hrollkaldri nóttinni eftir lestinni okkar. Hún kom fljótlega, og upp í hana fórum við, og í henni gátum við loks lagt okkur, og var ekki vanþörf á.
Við vöknuðum frekar árla morguns þann átjánda ágúst og vorum þá búin að skröltast alla nóttina í þessari mjög svo nýtískulegu lest. Við ókum í gegn um fjallgarð, ýmist um göng eða einstigi, þar sem útsýnið var í einu orði sagt stórfenglegt. Alveg stórfenglegt. Hrikaleg fjöll, öskuljós að lit, snarbrattar hlíðar og hamrarnir uppeftir öllu og allt saman vaxið runnum og smátrjám á stangli, en hyldjúpir dalir kljúfa fjöllin í rætur niður og gljúfur og gil rista þau þver og endilöng, en lækjarsprænur skoppa niður eftir giljunum og ár bugðast eftir dalbotnunum.
Við störðum hugfangin út um gluggana og tókum myndir. Síðan nálguðumst við Podgorica – sem fyrrum hét Titograd, höfuðstað Svartfjallalands. Borgin sú er á stærð við Reykjavík og nágrenni – nálægt 180.000 íbúar, en tæplega 700.000 í landinu öllu, sem er nálægt 30.000 ferkílómetrum að stærð. Leiðin lá í gegn um skítug, lágreist og gisin úthverfi, lestarteinarnir voru ekki girtir af. Ég ætla ekki einu sinni að lýsa klósettinu.
Þegar við stigum út í Podgorica var semsagt skammt liðið á morgun laugardagsins 18. ágúst. Klukkan var á áttunda tímanum. Við litum í kring um okkur á brautarpallinum; járnbrautarstöðin var lítil og lág og virtist þarfnast viðhalds. Þjóðernissinnað veggjakrot var sýnilegt út um allt. Við fórum inn, vorum svöng svo við litum inn á matsölustað sem var þarna á lestarstöðinni. Lögregluþjónn og lestarvörður sátu og drukku kaffi, grindhoraður þjónn á miðjum aldri, með mjög stórt yfirvararskegg, fékk okkur matseðil en við fundum ekkert þar sem okkur leist á. Við sáum inn í eldhúsið, þar sem stóðu nokkrar gríðarstórar grýtur sem bullsauð í, allt frekar skítugt og fátæklegt. Við þökkuðum fyrir okkur og fórum út.
Við áttum pantað herbergi á Hótel Europa, sem við vissum ekki hvar var. Planið var því að fá okkur að éta og finna svo hótelið og gera svo eitthvað annað. Við byrjuðum á því að spyrja í hvaða átt miðbærinn væri, og gengum svo þangað. Litum inn í nokkrar búðir á leiðinni til að biðja um plan grada (kort af bænum) og spurðum líka til vegar nokkrum sinnum. Í hvert skipti spurði fólk okkur hvaðan við værum, og var alltaf jafn hissa – „Hvers vegna Svartfjallaland??“ vorum við spurð oftar en einu sinni. Gjaldmiðillinn í Svartfjallalandi er evra, eftir aðskilnaðinn frá Serbíu 2006. Við sáum lókal bjór, sem kostaði eina evru eða svo, og keyptum hann til að smakka – hann heitir Niksicko, og er alveg ljómandi góður, alveg hreint ljómandi. Á leiðinni niður í bæ gengum við fram á dálitla búð, þar sem við keyptum okkur ýmislegt matarkyns, en okkur var farið að svengja. Eftir dálitla göngu (kannski 2 kílómetra) komum við að lystigarði, þar sem við settumst á bekk og tókum til matar okkar. Rúgbrauðið sem ég hafði keypt reyndist vera eins konar jólakaka, með einhverjum hrísgrjónum í, ekki vond, svosem, en ekki heldur það sem mann langaði að éta eintómt klukkan níu að morgni í steikjandi hita á bekk í Podgorica. Svo ég henti henni. Í lystigarðinum sáum við eðlu, pínulitla og græna, sem stóð fyrst og góndi upp í loftið en þaut svo í burtu þegar hún varð þess áskynja að það var verið að horfa á hana. Maurarnir urðu líka hressir yfir jólakökumylsnunni sem hraut niður á gangstéttina. Við sáum einn maurinn taka stykki af skorpunni, sem var á stærð við nögl á litla fingri, og rogast með það, fyrst framaf gangstéttarbrún, og síðan upp eftir þverhníptri hliðinni á gangstéttarhellunni. Það var mögnuð sjón, pínulítið kvikindið með að minnsta kosti fimmtíufalda þyngd sína í eftirdragi upp lóðréttan hamarinn – rétt eins og ég væri að tosa sendiferðabíl upp brúnina á Almannagjá.
Þegar ég var í Ungverjalandi um árið, þá sá ég furðulega margar verslanir sem seldu kvenföt og kvenskó af lakara taginu. Ég furðaði mig samt ennþá meira yfir fjölda brúðarkjólaleiga. Í Podgorica eru það apótekin sem varla er þverfótandi fyrir. Alveg hreint ótrúlega mörg. Á einu fjölbýlishúsinu sáum við þrjú hlið við hlið á jarðhæðinni, og eitt eða tvö til hliðanna.
Við spurðum konu til vegar, í hvaða átt Hótel Europa væri, og hún benti til suðausturs og sagði að það væri við hliðina á rútustöðinni, sem væri við hliðina á lestarstöðinni, sem við vorum að koma frá. Jæja, við snerum þá við og gengum þangað, og eftir drjúgan spöl spurðum við aftur til vega, og höfðum þá farið allt of langt. Við snerum þá aftur við, fundum rútustöðina, og spurðum þjón á veitingahúsi til vegar, og þá sáum við hvar Hótel Europa var.
Hótelið var skínandi fínt. Hverfið sem þar er í er allt drabbað niður – og húsin af miklum vanefnum byggð. Nema þetta hafi verið fátækrahverfi frá upphafi. Kassafjalir og bárujárn; þetta minnti helst á Mexíkóborg eða eitthvað. Ryk og drasl. En alveg hreint skínandi huggulegt hótel. Það var nú ekki ókeypis, en bæði snyrtilegt og rúmgott herbergi, og ég hugsa að við höfum fengið hreppstjórasvítuna, þar sem við fengum svalir sem vissu út yfir laufskálann á framhliðinni, með ægifagurt útsýni yfir ryðgaða lestarvagnana á lestarstöðinni við hliðina. Loftkælingin var með sterkara móti. Rósa lagði sig, en ég settist út á svalirnar með bjór í annarri og bók í hinni, á nærbrók einni fata. Vegna sterkrar sólar var ekki hægt að sitja á garðhúsgögnunum nema breiða blaut handklæði á þau fyrst. Það fór nú bara ansi vel um okkur, þannig að okkur lá lítið á.
Það leið á daginn og það fór að rökkva. Við hugsuðum okkur til hreyfings, enda var okkur farið að svengja. Við röltum út af hótelinu og ætluðum að finna okkur veitingastað – það gat varla verið erfitt. Það vildi svo til að við vorum mun fljótari að finna krá, litla svakalega „lókal“ krá þarna rétt við hlið hótelsins. Þar sem við vorum líka þyrst, ákváðum við að tékka á henni. Fórum inn. Kráin var tvískipt; aðalstofa fyrir innan og forskáli fyrir framan. Við fórum á barinn, ég pantaði „dva pivo, molim“ og svo settumst við út í horn, við borð sem þar var.
Lókal fólkið á lókal barnum sá langar leiðir að við vorum útlendingar – það var dálítið horft á okkur. Fljótlega kom karl af næsta borði og gaf sig á tal við okkur. Hann var forvitinn um hver við værum og hvaðan og hvers vegna og allt það. Hann reyndist sjálfur vera eigandi apóteks, og var á djamminu með tveim eða þrem aðstoðarmönnum sínum. Við skröfuðum og skröfuðum. Hann var á sjöunda eða áttunda glasi. Hann sagði okkur hvað hann væri hrifinn af gengilbeinunni. Líka hvað Svartfellingar hefði stórt hjarta – „hér er pláss fyrir alla“ sagði hann, og nefndi til dæmis að einn félaga hans, hann Slavko, væri Serbi. Þriðjungur landsmanna væru Serbar, og það gerði ekkert til, hér væri nefnilega pláss fyrir alla, allir velkomnir í þessu litla landi með stóra hjartað. Hann spurði hverrar trúar ég væri. Ég sagðist vera trúleysingi. „Nú? Jæja, það er allt í lagi líka,“ sagði hann, „hér eru allir vinir. Hér í Svartfjallalandi eru allir orþódoxar, í serbnesku rétttrúnaðarkirkjunni, allir!“ sagði hann. Ég spurði hvort það væru ekki 12% landsmanna Albanar – væru þeir ekki múslimar? Lyfsalinn hristi hausinn og fussaði. „Tölum ekki um þá,“ sagði hann. Við Rósa kímdum.
Næst á dagskrá var tónlistaratriði. Karl lék á skemmtara og kona söng og sló tambúrínu. Þetta var svartfellskt popp, sterklega innblásið af þjóðlagahefð. Svartfellingar halda enn þétt í gamla menningu, eldri en nágrannaþjóðir þeirra sem voru meira eða minna undir Tyrkjum og Austurríkismönnum, með tilheyrandi menningarblöndun. Tónlistina sjálfa hefði ég satt að segja tæpast þekkt frá annarri þjóðlegri tónlist frá Balkanskaga – og textarnir voru áþekkir milljón öðrum textum líka. Lyfsalinn knái þýddi þá yfir á ensku jafnóðum, eftir bestu getu – þeir voru yfirleitt á þá leið að skáldið elskaði konu svo mikið að það hefði getað dáið fyrir hana, hún vildi ekkert með hann hafa og hvað gat hann þá gert? – semsagt, mjög skemmtileg tónlist, fjörug og melankólísk.
Slavko og lyfsalinn og þeir buðu okkur upp á umgang til að sýna gestrisni sína. Áður en við náðum að bjóða þeim upp á umgang, buðu þeir okkur upp á annan umgang. Þannig að við buðum þeim upp á tvo umganga – og þeir okkur síðan aftur og svo við þeim. Þá sættumst við á að segja þetta gott. Við höfðum þá drukkið sjö drykki og þeir einhverju fleiri.
Klukkan var á ellefta tímanum að kvöldi þegar við komum út af kránni. Það rifjaðist upp fyrir okkur að við áttum ennþá eftir að snæða kvöldmat, svo við ákváðum að kíkja bara niður í bæ. Gengum þangað sem ég held alveg örugglega að sé aðaltorgið. Það er umkringt fjölbýlishúsum í júgóslavneskum stíl – ekki nein fagurfræðileg stórvirki þar á ferð, en óneitanlega mun vistlegra en kassafjalaskúrarnir í hverfinu þar sem hótelið okkar var. Við fórum á hálfgerðan handborgarastað og keyptum okkur handborgara. Sami staður var jafnframt bakarí (þar sem var hægt að fá mjög snotra Barbie-afmælistertu fyrir börn) og einnig var þar bjórkælir. Ég bað um Niksicko, en afgreiðslustúlkan bað mig vinsamlegast um að fara í bolinn minn – það samræmdist víst ekki dresskódinu að vera ber að ofan, þótt hitasvækjan væri lítt bærileg. Jæja, ég gerði það, fékk minn bjór, við keyptum þessa handborgara og settumst út á bekk.
Sígaunarnir komu aðvífandi. Hópur af sígaunastrákum á unglingsárum, á BMX-hjólunum og í hvítu íþróttagöllunum. Ég veit ekki hvað það er með mig og sígauna, en þetta var í annað skiptið sem ég tala við sígauna (fyrra skiptið var í Bosníu-Herzegóvínu árið áður), hann talaði þessa fínu þýsku eins og sá fyrri og hann reyndi líka að snuða mig. Armin hinn bosníski náði af okkur nokkrum dínörum, sem mér var svosem sama um (vorkenndi meira Kananum í næsta klefa sem missti bakpokann sinn) og þessi – tja, eftir að ég sagði honum að ég nennti ekki heim til hans að tala við pabba hans og gista, þá sníkti hann af mér tvær eða þrjár evrur. Ekkert mál – ég átti svosem skítnóg af þessum evrum – en mikið finnst mér betl eitthvað leiðinlegt. Þeir sígaunar sem ég hef kynnst hingað til hafa ekki verið þjóð sinni til sóma.
Eftir að hafa stutt fordóma mína gegn sígaunum með reynslu númer tvö, þá fórum við á Hótel Evrópu og lögðumst til svefns.
Monday, June 9, 2008
Thursday, June 5, 2008
Ferðasaga 2007, II. hluti
Vegna lengdar birti ég þessa frásögn í nokkrum hlutum. Fyrsti hluti birtist á mánudaginn var, hér er annar hluti og restin birtist fljótlega.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Áttunda ágúst fórum við fyrst og skoðuðum frægan klukkuturn, þar sem beinagrind hringir bjöllu á heila tímanum og síðan opnast tvær lúgur þar sem allir postularnir kíkja út, ein á eftir öðrum. Ansi hreint flott. Svo fórum við og fengum okkur að éta á veitingahúsi; ég fékk mér gúllassúpu sem var aðallega búin til úr fitu. Við fórum svo á „Kommúnistasafnið“, sem er eitt lélegasta safn sem ég hef augum litið. Gott og vel, ég skil að margir Tékkar líti til fortíðarinnar með beiskju yfir mörgu, en þetta safn stillti dæminu upp eins og sósíalismi væri heimskur og illur í heild sinni. Allt var á sömu bókina lært: „Karl Marx setti fram róttækar hugmyndir um samfélagsmál, og þegar reynt var að framkvæma þær dóu tugmilljónir manna“ – „Lenín var valdaræningi sem sveifst einskis til að halda í illa fengin völdin“ – „Kommúnistarnir nýttu sér örvæntingu fólks til þess að gabba það og ógna því til að kjósa sig“ – og svo framvegis. Af safninu mátti til að mynda skilja að þáttur kommúnista í andspyrnuhreyfingunni gegn nasismanum hafi einungis verið ætlaður til að ræna völdum eftir stríðið, og að fólki hafi ýmist staðið stuggur af þeim eða verið svo heimskt að trúa áróðrinum. Aðeins ein hlið var kynnt til sögunnar, og hvergi nefnt t.d. að hin sósíalíska Tékkóslóvakía hafi séð íbúum sínum fyrir ókeypis menntun og heilbrigðisþjónustu, lækkað ungbarnadauða eða gert annað gott. Framfarir í landbúnaði eða iðnaði fengu dóma vegna mengunar og kemísks áburðar, sem enginn hugsaði út í þá vegna þess að mestu skipti að fólk fengi nauðsynjavörur. Í stuttu máli var áróðurinn óþekkjanlegur frá áróðri ríkisstjórnar Tékkóslóvakíu í Kalda stríðinu, nema hvað hann var með öfugum formerkjum. Margt má finna að stjórnskipan Tékkóslóvakíu í Kalda stríðinu, en einhliða heimsvaldasinna-áróður er kannski versta leiðin til þess.
Ég skrifaði heila, þéttskrifaða blaðsíðu í gestabókina, þar sem ég húðskammaði aðstandendur þessa heimskulega safns fyrir einhliða áróður, og bætti því við að mér þætti gaman að vita hvaða útsendarastofnun afturhalds eða heimsvaldastefnu hefði skipulagt það og fjármagnað. Ég gæti best trúað því að sendiráð Bandaríkjanna eða eitthvað sé þar á bak við. Rósa var stórhneyksluð líka.
Við komum út af safninu og settumst á pöbb, þar sem við drukkum bjór á íslensku verði. Á þarnæsta borði sátu nokkrir nýnasistar, einn í „Antiantifa“ stuttermabol.
Svo gengum við norður í gamla gyðingahverfið, þar sem búa víst fáir gyðingar í seinni tíð, en þar sáum við m.a. elstu starfandi sýnagógu í Evrópu, sem var reist árið 1240 ef mig misminnir ekki. hún lét svosem ekki mikið yfir sér, en þetta mun var sýnagógan þar sem góleminn á að liggja sofandi á háaloftinu – gólem sem einhver miðaldarabbíni bjó til að magnaði upp með seið, og fór síðan og lagði hálfa borgina í rusl og rústir áður en rabbínanum tókst að hafa hemil á honum. Hann á að liggja á háaloftinu í sýnagógunni og bíða þess að gyðingar Prag þarfnist hans – ekki ósvipað Holgeiri danska sem á að bíða undir Kristjánsborgarhöll í Kaupmannahöfn. Þess má geta að þegar Þjóðverjar tóku Tékkóslóvakíu og leiddu gyðinga hennar til slátrunar, þá lét gamli góleminn ekki á sér kræla.
Eftir að hafa fengið okkur meira að éta fórum við í búðarholu þar sem við keyptum smávegis, vatn og bjór og snakk og þannig, sem kostaði alveg ótrúlega mikið. Síðan héldum við á hótelið og lögðumst til svefns.
Þann níuna ágúst fórum við enn út í bæ, skoðuðum Karlsbrúna glæsilegu og litum síðan í lystigarð Albrechts von Wallenstein, herforingjans frækna sem vann sér mikinn orðstír í Þrjátíu ára stríðinu, og tapaði meðal annars fyrir Gústaf II Adolf Svíakonungi í Orrustunni við Lützen. Sá garður var sko ekkert slor. Þar vildi svo til að það voru að hefjast tónleikar, með þjónbúningum, söng og dansi, og horfðum við á nokkur lög. Við fórum því næst á tónleika í kirkju einni við austursporð Karlsbrúarinnar, þar sem Árstíðirnar eftir Vivaldi voru á dagskrá. Við vorum alveg ánægð með tónleikana og þannig, en það er samt satt sem segir í Lonely Planet bókinni, að þótt framboðið sé mikið af tónleikum, þá eru gæðin misjafnari. Ég hef með öðrum orðum alveg farið á betri tónleika og með færari hljóðfæraleikurum. En þetta var samt ósköp notalegt og svona. Að tónleikunum loknum fórum við á hótelið til að sofa, en komum við í minjagripabúð þar sem við versluðum m.a. kristal (er það ekki skylda?) – ég gekk út með forláta öskubakka, sem ég hlakka til að fara að nota einhvern tímann í framtíðinni þegar ég mun búa í húsnæði þar sem má reykja.
Tíunda ágúst skoðuðum við Prag-kastala (Prazký Hrad), sem Lonely Planet segir að sé stærsta kastalakomplex í heimi. Stór er hann, en ég trúi því ekki að flatarmálið sé meira en í Tower of London eða Kreml. Ætli Forboðna borgin í Beijing teljist með? Hún er víst engin smásmíð heldur. Í kastalanum sá ég svertingja, og það væri ekki í frásögur færandi nema vegna þess að hann var með ör á kinnunum, svipuð örum á manni sem ég var að vinna með – svo ég spurði hann hvort hann væri nokkuð frá Nígeríu. Það stóð heima. Við enduðum með að spjalla heillengi við hann. Hann var þarna að dreifa auglýsingabæklingum, en var annars menntaður skipulagsfræðingur (er það ekki annars íslenska orðið fyrir „civil engineering“?) og vildi gjarnan komast eitthvað þar sem hann gæti unnið við sérgrein sína. Við bentum honum á að tækifærin væru fleiri og launin betri á Íslandi eða í Skandinavíu heldur en í Tékklandi. Annars hefði ég haldið, eftir lýsingum að dæma, að það væri nóg að gera fyrir skipulagsfræðinga í Lagos eða Abuja í Nígeríu, en það er önnur saga.
Kastalinn er drulluflottur, það verður ekki af honum tekið. Við skoðuðum gríðarlega fallega dómkirkju sem er inni í honum, og þar var reyndar að hefjast messa. Mér sýndist messan vera kaþólsk; annars minnti mig að Tékkar væru upp til hópa kalvínistar. Jæja, skítt með það. Auk dómkirkjunnar skoðuðum við minni kirkju, sem var ósköp snotur líka, og hluta af höll sem eitt sinn hýsti konunga. Síðan þurftum við að haska okkur, þar sem verið var að loka. Það rigndi óskaplega mikið, og í fyrsta skipti í mörg ár hafði ég gleymt að taka hattinn minn með mér. Við leituðum skjóls á krá á leiðinni niður í bæ, ætluðum að bíða af okkur veðrið og fá okkur að éta og drekka í leiðinni. Eftir langa bið þar hafði veðrinu enn ekki slotað, svo við drifum okkur bara. Þegar við komum á hótelið pöntuðum við leigubíl morguninn eftir, þar sem við ætluðum að yfirgefa borgina.
Að morgni ellefta ágúst tókum við semsagt leigubíl á lestarstöðina. Af einskærri heppni náðum við lest sem gekk beina leið frá Prag til Århus. Á leiðinni spjölluðum við fyrst við einhvern ungan Tékka sem var í klefanum, og þegar hann fór út komu miðaldra hjón inn. Þau voru áhugaverðir ferðafélagar, svo ekki sé meira sagt. Þau voru frá Bólívíu, karlinn prófessor í lögfræði og konan sjóntækjafræðingur, og áttum við langt og ítarlegt spjall við þau um stjórnmálaástandið í Suður-Ameríku, ekki síst um Hugo Chavez og Evo Morales. Mikið var gott að heyra hvernig þau litu á málin – yfirveguð og alveg laus við sleggjudóma. Bara hreinskilnislegt mat. Þau voru alveg á því að það væri þörf fyrir róttækar breytingar, en hins vegar fannst þeim Evo Morales ekki vera á réttri leið. Hann hefði alveg viljann til að gera hið rétta, en væri bara of óskipulagður; vissi ekki nógu vel hvað hann væri að gera og önnur höndin vissi ekki hvað hin hefðist að. Hann væri ekki með nógu góðar áætlanir, og óskipulegt fálm hans í umbótaátt gerði því miður alls ekki það gagn sem til væri ætlast. Óöryggi í hagkerfinu og óvissa um morgundaginn gerði enn fremur illt verra. Þetta var í aðalatriðum það sama og ég áleit fyrir, og mér þótti mjög fróðlegt að heyra þetta frá þeim. Það var hvergi komið að tómum kofanum – þegar við spurðum þau út í suður-amerísk tollabandalög vildi meira að segja svo til að karlinn var nýbúinn að skrifa bók um þau! Rósa lét þau fá netfang sitt og heimilisfang og bað þau að skrifa sér, sem þau sögðust mundu gera, því hún hefur hug á að rannsaka stjórnmálaástand Suður-Ameríku og þau höfðu mikinn áhuga á að hjálpa henni, t.d. með því að nálgast heimildir og annað, og jafnvel skjóta yfir hana skjólshúsi ef hún kæmi einhvern tímann til La Paz. Þessi heiðurshjón fóru út í Berlín, en við héldum för okkar áfram.
Lestin kom á áfangastað í Århus um 9-leytið um kvöldið og við tókum strætó heim til Rósu. Þar var Særós dóttir hennar fyrir, og urðu fagnaðarfundir. Við fengum okkur að eta og drekka, en fórum allsnemma í háttinn, enda dauðþreytt eftir langa lestarferð.
Þann 11. ágúst ók Rósa Særós í heimavistarskólann þar sem hún verður í vetur. Ég hékk heima á meðan, slappaði af úti í garði og las í Hvað ber að gera eftir Lenín. Tók því m.ö.o. rólega mestallan daginn, og umpakkaði farangri mínum.
Ég tók því líka rólega 12. ágúst; við hengum bara heima, lásum og höngsuðum.
Þann 13. ágúst skildust leiðir. Ég fór með morgunlest til Hamborgar, en Rósa fór í fundarferð með félagi stjórnmálafræðinema í Århus í sumarbústað á Samö. Ég kom á Hamburg Dammtor þegar skammt var liðið á síðdegið, og ætlaði að taka næturlest þaðan seint um kvöldið. Til að drepa tímann fann ég mér krá, þar sem ég las bækur og blöð og drakk mig fullan á meðan. Drukkinn Þjóðverji var svo hrifinn af því að ég væri í leðurbuxum í þessum heita, eins og heimamaður, að hann bauð mér ískaldan Korn.
Um kvöldið kom svo lestin, ég fann svefnklefann sem ég hafði látið taka frá. Las í bók til að byrja með og lagðist svo til svefns. Ég get ekki sagt að ég hafi sofið vel, enda var þetta fyrsta ferð mín með næturlest og ég ekki orðinn „sjóaður“ í þeim – en nokkurn svefn fékk ég þó.
Ég kom til München eldsnemma að morgni 14. ágúst, á sjöunda tímanum. Þar sem hérumbil allt var lokað, fann ég mér krá, þar sem ég hékk í á að giska 9 klukkutíma. Þar komst ég á netið, drakk nokkra bjóra og kláraði Hvað ber að gera, og byrjaði síðan á Opið land eftir Eirík Bergmann Einarsson. Á endanum fór ég og fann mér gistingu, á „European Youth Hostel“ við Senefelderstrasse. Var þar á dormi með amerískum stjórnmálafræðinema og stelpu sem var hnerrandi og snörlandi alla nóttina. Ég var því fegnastur að smitast ekki. Hélt áfram að lesa Opið land. En um kvöldið fór ég á dönerstað ekki langt frá gistihúsinu og fékk mér vel að éta.
Fimmtánda ágúst tékkaði ég mig út og skoðaði mig um í München. Skoðaði ansi fínt torg með gosbrunni, síðan borgarhlið og göngugötu og síðan dómkirkjuna. Hún er helvíti nett; tröllaukin að stærð en alls ekki of hlaðin skrauti. Það er sagt að það sé alltaf hvass strengur umhverfis háan turninn, og því get ég vel trúað. Í dómkirkjunni fetaði ég í fótspor Kölska, en sagt er að á meðan á byggingunni stóð hafi hann komið, áður en hún var vígð, og hlegið að byggingameistaranum fyrir að hafa gleymt að gera glugga. Sá sagði honum þá einhver fleyg orð og Kölska varð svo mikið um að svart fótsporið sést enní gólfinu – úr svörtum marmara, reyndar. En í þá daga var altari kirkjunnar svo stór, að glugginn fyrir aftan það sást ekki, og séð frá staðnum þar sem Kölski stóð, og séð að altarinu, þá sést einmitt enginn af hinum gluggunum heldur. Merkilegt, ha?
Eftir að ég var búinn að skoða dómkirkjuna, hélt ég áleiðis á aðaláfangastað dagsins. Förinni var heitið á Hofbräuhaus – hirðbrugghúsið sem frægt er af söngnum góða, „In München steht ein Hofbräuhaus, eins, zwei, g’suffa!“ Ég var frekar fljótur að finna húsið, sem hýsir stærsta bjórgarð heims, og ég hef fyrir satt að þar megi koma fyrir 8000 manns. Ég fann mér sæti, hlýddi á undurfagra Blasmusik og pantaði mér ein Mass Dunkles, og svo annan til. Sat svo í makindum og las í bók í þessum helgisal lífshamingjunnar, og skrifaði nokkur póstkort.
Eftir þetta fór ég á Deutsches Museum, á eyju í ánni Isar. Þar skoðaði ég sjóminjadeildina og iðnsögudeildina og síðan jarðsögu- og námuvinnsludeildina. Meira náði ég ekki að sjá fyrir lokun, en fannst þetta ansi flott, það sem ég náði að soða.
Eftir þetta fór ég til að svipast um eftir öðru, höfuðstöðvum Kommúnistaflokks Þýskalands. Ég hafði fundið heimilisfangið á netinu morguninn áður. Það kostaði langa leit að finna þetta. Fyrst tók ég lest, gekk svo langa leið, settist svo inn á pöbb og fékk mér einn svalandi á meðan ég spurði til vegar, og gekk síðan kippkorn og spurðist nokkrum sinnum til vegar á leiðinni – og fann loks staðinn. Fjölbýlishús. Það stóð „KPD“ á dyrabjöllunni á þriðju eða fjórðu hæð, og ég hringdi henni. Beið. Hringdi svo aftur. Beið lengur. Þegar ég nennti ekki að bíða lengur fór ég á veitingastað við hliðina og fékk mér rísottó með rækjum. Maturinn var góður en ég þurfti að bíða óskaplega lengi eftir afgreiðslu, mat og reikningi.
Að matnum étnum fór ég aftur á European Youth Hostel og sótti farangur minn, og fór síðan á lestarstöðina. Þar fann ég bókabúð sem átti til íslensk-þýska þýsk-íslenska vasaorðabók. Ég keypti hana, enda týndi ég minni fyrir löngu síðan. Sú sem ég keypti var s.s. Langenscheidt-bókin litla, sem er alveg hreint helvíti góð; ég mæli óspart með henni umfram aðrar þýskar vasaorðabækur sem ég hef notað, bæði fyrirferðarlítil og innihaldsrík. Svo fékk ég mér að éta og eitthvað og hékk og las á meðan ég beið eftir lestinni sem ég ætlaði að taka til Ljubljana. Þegar hún kom varð mér varla um sel; þetta var semsagt næturlest, og ekki beint beysin í samanburði við þá sem ég tók nóttina þaráundan – júgóslavneskur gripaflutningavagn, liggur mér við að segja. Við sváfum sex saman í jafnmörgum kojum í klefa sem var ekki stærri en 2x2 metrar að flatarmáli. Frá dýnunni minni upp í rúmbotninn fyrir ofan voru varla nema 70 sentimetrar. Þessi nótt var frekar erfið, svo ég taki eki dýpra í árinni. Ég las smá í bælinu til að byrja með, eins og ég er vanur, og reyndi svo að sofna. Það gekk afar hægt að festa blund, en að lokum náði ég við illan leik að sofna og svaf í á að giska tvo tíma. Stutt og illa.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Áttunda ágúst fórum við fyrst og skoðuðum frægan klukkuturn, þar sem beinagrind hringir bjöllu á heila tímanum og síðan opnast tvær lúgur þar sem allir postularnir kíkja út, ein á eftir öðrum. Ansi hreint flott. Svo fórum við og fengum okkur að éta á veitingahúsi; ég fékk mér gúllassúpu sem var aðallega búin til úr fitu. Við fórum svo á „Kommúnistasafnið“, sem er eitt lélegasta safn sem ég hef augum litið. Gott og vel, ég skil að margir Tékkar líti til fortíðarinnar með beiskju yfir mörgu, en þetta safn stillti dæminu upp eins og sósíalismi væri heimskur og illur í heild sinni. Allt var á sömu bókina lært: „Karl Marx setti fram róttækar hugmyndir um samfélagsmál, og þegar reynt var að framkvæma þær dóu tugmilljónir manna“ – „Lenín var valdaræningi sem sveifst einskis til að halda í illa fengin völdin“ – „Kommúnistarnir nýttu sér örvæntingu fólks til þess að gabba það og ógna því til að kjósa sig“ – og svo framvegis. Af safninu mátti til að mynda skilja að þáttur kommúnista í andspyrnuhreyfingunni gegn nasismanum hafi einungis verið ætlaður til að ræna völdum eftir stríðið, og að fólki hafi ýmist staðið stuggur af þeim eða verið svo heimskt að trúa áróðrinum. Aðeins ein hlið var kynnt til sögunnar, og hvergi nefnt t.d. að hin sósíalíska Tékkóslóvakía hafi séð íbúum sínum fyrir ókeypis menntun og heilbrigðisþjónustu, lækkað ungbarnadauða eða gert annað gott. Framfarir í landbúnaði eða iðnaði fengu dóma vegna mengunar og kemísks áburðar, sem enginn hugsaði út í þá vegna þess að mestu skipti að fólk fengi nauðsynjavörur. Í stuttu máli var áróðurinn óþekkjanlegur frá áróðri ríkisstjórnar Tékkóslóvakíu í Kalda stríðinu, nema hvað hann var með öfugum formerkjum. Margt má finna að stjórnskipan Tékkóslóvakíu í Kalda stríðinu, en einhliða heimsvaldasinna-áróður er kannski versta leiðin til þess.
Ég skrifaði heila, þéttskrifaða blaðsíðu í gestabókina, þar sem ég húðskammaði aðstandendur þessa heimskulega safns fyrir einhliða áróður, og bætti því við að mér þætti gaman að vita hvaða útsendarastofnun afturhalds eða heimsvaldastefnu hefði skipulagt það og fjármagnað. Ég gæti best trúað því að sendiráð Bandaríkjanna eða eitthvað sé þar á bak við. Rósa var stórhneyksluð líka.
Við komum út af safninu og settumst á pöbb, þar sem við drukkum bjór á íslensku verði. Á þarnæsta borði sátu nokkrir nýnasistar, einn í „Antiantifa“ stuttermabol.
Svo gengum við norður í gamla gyðingahverfið, þar sem búa víst fáir gyðingar í seinni tíð, en þar sáum við m.a. elstu starfandi sýnagógu í Evrópu, sem var reist árið 1240 ef mig misminnir ekki. hún lét svosem ekki mikið yfir sér, en þetta mun var sýnagógan þar sem góleminn á að liggja sofandi á háaloftinu – gólem sem einhver miðaldarabbíni bjó til að magnaði upp með seið, og fór síðan og lagði hálfa borgina í rusl og rústir áður en rabbínanum tókst að hafa hemil á honum. Hann á að liggja á háaloftinu í sýnagógunni og bíða þess að gyðingar Prag þarfnist hans – ekki ósvipað Holgeiri danska sem á að bíða undir Kristjánsborgarhöll í Kaupmannahöfn. Þess má geta að þegar Þjóðverjar tóku Tékkóslóvakíu og leiddu gyðinga hennar til slátrunar, þá lét gamli góleminn ekki á sér kræla.
Eftir að hafa fengið okkur meira að éta fórum við í búðarholu þar sem við keyptum smávegis, vatn og bjór og snakk og þannig, sem kostaði alveg ótrúlega mikið. Síðan héldum við á hótelið og lögðumst til svefns.
Þann níuna ágúst fórum við enn út í bæ, skoðuðum Karlsbrúna glæsilegu og litum síðan í lystigarð Albrechts von Wallenstein, herforingjans frækna sem vann sér mikinn orðstír í Þrjátíu ára stríðinu, og tapaði meðal annars fyrir Gústaf II Adolf Svíakonungi í Orrustunni við Lützen. Sá garður var sko ekkert slor. Þar vildi svo til að það voru að hefjast tónleikar, með þjónbúningum, söng og dansi, og horfðum við á nokkur lög. Við fórum því næst á tónleika í kirkju einni við austursporð Karlsbrúarinnar, þar sem Árstíðirnar eftir Vivaldi voru á dagskrá. Við vorum alveg ánægð með tónleikana og þannig, en það er samt satt sem segir í Lonely Planet bókinni, að þótt framboðið sé mikið af tónleikum, þá eru gæðin misjafnari. Ég hef með öðrum orðum alveg farið á betri tónleika og með færari hljóðfæraleikurum. En þetta var samt ósköp notalegt og svona. Að tónleikunum loknum fórum við á hótelið til að sofa, en komum við í minjagripabúð þar sem við versluðum m.a. kristal (er það ekki skylda?) – ég gekk út með forláta öskubakka, sem ég hlakka til að fara að nota einhvern tímann í framtíðinni þegar ég mun búa í húsnæði þar sem má reykja.
Tíunda ágúst skoðuðum við Prag-kastala (Prazký Hrad), sem Lonely Planet segir að sé stærsta kastalakomplex í heimi. Stór er hann, en ég trúi því ekki að flatarmálið sé meira en í Tower of London eða Kreml. Ætli Forboðna borgin í Beijing teljist með? Hún er víst engin smásmíð heldur. Í kastalanum sá ég svertingja, og það væri ekki í frásögur færandi nema vegna þess að hann var með ör á kinnunum, svipuð örum á manni sem ég var að vinna með – svo ég spurði hann hvort hann væri nokkuð frá Nígeríu. Það stóð heima. Við enduðum með að spjalla heillengi við hann. Hann var þarna að dreifa auglýsingabæklingum, en var annars menntaður skipulagsfræðingur (er það ekki annars íslenska orðið fyrir „civil engineering“?) og vildi gjarnan komast eitthvað þar sem hann gæti unnið við sérgrein sína. Við bentum honum á að tækifærin væru fleiri og launin betri á Íslandi eða í Skandinavíu heldur en í Tékklandi. Annars hefði ég haldið, eftir lýsingum að dæma, að það væri nóg að gera fyrir skipulagsfræðinga í Lagos eða Abuja í Nígeríu, en það er önnur saga.
Kastalinn er drulluflottur, það verður ekki af honum tekið. Við skoðuðum gríðarlega fallega dómkirkju sem er inni í honum, og þar var reyndar að hefjast messa. Mér sýndist messan vera kaþólsk; annars minnti mig að Tékkar væru upp til hópa kalvínistar. Jæja, skítt með það. Auk dómkirkjunnar skoðuðum við minni kirkju, sem var ósköp snotur líka, og hluta af höll sem eitt sinn hýsti konunga. Síðan þurftum við að haska okkur, þar sem verið var að loka. Það rigndi óskaplega mikið, og í fyrsta skipti í mörg ár hafði ég gleymt að taka hattinn minn með mér. Við leituðum skjóls á krá á leiðinni niður í bæ, ætluðum að bíða af okkur veðrið og fá okkur að éta og drekka í leiðinni. Eftir langa bið þar hafði veðrinu enn ekki slotað, svo við drifum okkur bara. Þegar við komum á hótelið pöntuðum við leigubíl morguninn eftir, þar sem við ætluðum að yfirgefa borgina.
Að morgni ellefta ágúst tókum við semsagt leigubíl á lestarstöðina. Af einskærri heppni náðum við lest sem gekk beina leið frá Prag til Århus. Á leiðinni spjölluðum við fyrst við einhvern ungan Tékka sem var í klefanum, og þegar hann fór út komu miðaldra hjón inn. Þau voru áhugaverðir ferðafélagar, svo ekki sé meira sagt. Þau voru frá Bólívíu, karlinn prófessor í lögfræði og konan sjóntækjafræðingur, og áttum við langt og ítarlegt spjall við þau um stjórnmálaástandið í Suður-Ameríku, ekki síst um Hugo Chavez og Evo Morales. Mikið var gott að heyra hvernig þau litu á málin – yfirveguð og alveg laus við sleggjudóma. Bara hreinskilnislegt mat. Þau voru alveg á því að það væri þörf fyrir róttækar breytingar, en hins vegar fannst þeim Evo Morales ekki vera á réttri leið. Hann hefði alveg viljann til að gera hið rétta, en væri bara of óskipulagður; vissi ekki nógu vel hvað hann væri að gera og önnur höndin vissi ekki hvað hin hefðist að. Hann væri ekki með nógu góðar áætlanir, og óskipulegt fálm hans í umbótaátt gerði því miður alls ekki það gagn sem til væri ætlast. Óöryggi í hagkerfinu og óvissa um morgundaginn gerði enn fremur illt verra. Þetta var í aðalatriðum það sama og ég áleit fyrir, og mér þótti mjög fróðlegt að heyra þetta frá þeim. Það var hvergi komið að tómum kofanum – þegar við spurðum þau út í suður-amerísk tollabandalög vildi meira að segja svo til að karlinn var nýbúinn að skrifa bók um þau! Rósa lét þau fá netfang sitt og heimilisfang og bað þau að skrifa sér, sem þau sögðust mundu gera, því hún hefur hug á að rannsaka stjórnmálaástand Suður-Ameríku og þau höfðu mikinn áhuga á að hjálpa henni, t.d. með því að nálgast heimildir og annað, og jafnvel skjóta yfir hana skjólshúsi ef hún kæmi einhvern tímann til La Paz. Þessi heiðurshjón fóru út í Berlín, en við héldum för okkar áfram.
Lestin kom á áfangastað í Århus um 9-leytið um kvöldið og við tókum strætó heim til Rósu. Þar var Særós dóttir hennar fyrir, og urðu fagnaðarfundir. Við fengum okkur að eta og drekka, en fórum allsnemma í háttinn, enda dauðþreytt eftir langa lestarferð.
Þann 11. ágúst ók Rósa Særós í heimavistarskólann þar sem hún verður í vetur. Ég hékk heima á meðan, slappaði af úti í garði og las í Hvað ber að gera eftir Lenín. Tók því m.ö.o. rólega mestallan daginn, og umpakkaði farangri mínum.
Ég tók því líka rólega 12. ágúst; við hengum bara heima, lásum og höngsuðum.
Þann 13. ágúst skildust leiðir. Ég fór með morgunlest til Hamborgar, en Rósa fór í fundarferð með félagi stjórnmálafræðinema í Århus í sumarbústað á Samö. Ég kom á Hamburg Dammtor þegar skammt var liðið á síðdegið, og ætlaði að taka næturlest þaðan seint um kvöldið. Til að drepa tímann fann ég mér krá, þar sem ég las bækur og blöð og drakk mig fullan á meðan. Drukkinn Þjóðverji var svo hrifinn af því að ég væri í leðurbuxum í þessum heita, eins og heimamaður, að hann bauð mér ískaldan Korn.
Um kvöldið kom svo lestin, ég fann svefnklefann sem ég hafði látið taka frá. Las í bók til að byrja með og lagðist svo til svefns. Ég get ekki sagt að ég hafi sofið vel, enda var þetta fyrsta ferð mín með næturlest og ég ekki orðinn „sjóaður“ í þeim – en nokkurn svefn fékk ég þó.
Ég kom til München eldsnemma að morgni 14. ágúst, á sjöunda tímanum. Þar sem hérumbil allt var lokað, fann ég mér krá, þar sem ég hékk í á að giska 9 klukkutíma. Þar komst ég á netið, drakk nokkra bjóra og kláraði Hvað ber að gera, og byrjaði síðan á Opið land eftir Eirík Bergmann Einarsson. Á endanum fór ég og fann mér gistingu, á „European Youth Hostel“ við Senefelderstrasse. Var þar á dormi með amerískum stjórnmálafræðinema og stelpu sem var hnerrandi og snörlandi alla nóttina. Ég var því fegnastur að smitast ekki. Hélt áfram að lesa Opið land. En um kvöldið fór ég á dönerstað ekki langt frá gistihúsinu og fékk mér vel að éta.
Fimmtánda ágúst tékkaði ég mig út og skoðaði mig um í München. Skoðaði ansi fínt torg með gosbrunni, síðan borgarhlið og göngugötu og síðan dómkirkjuna. Hún er helvíti nett; tröllaukin að stærð en alls ekki of hlaðin skrauti. Það er sagt að það sé alltaf hvass strengur umhverfis háan turninn, og því get ég vel trúað. Í dómkirkjunni fetaði ég í fótspor Kölska, en sagt er að á meðan á byggingunni stóð hafi hann komið, áður en hún var vígð, og hlegið að byggingameistaranum fyrir að hafa gleymt að gera glugga. Sá sagði honum þá einhver fleyg orð og Kölska varð svo mikið um að svart fótsporið sést enní gólfinu – úr svörtum marmara, reyndar. En í þá daga var altari kirkjunnar svo stór, að glugginn fyrir aftan það sást ekki, og séð frá staðnum þar sem Kölski stóð, og séð að altarinu, þá sést einmitt enginn af hinum gluggunum heldur. Merkilegt, ha?
Eftir að ég var búinn að skoða dómkirkjuna, hélt ég áleiðis á aðaláfangastað dagsins. Förinni var heitið á Hofbräuhaus – hirðbrugghúsið sem frægt er af söngnum góða, „In München steht ein Hofbräuhaus, eins, zwei, g’suffa!“ Ég var frekar fljótur að finna húsið, sem hýsir stærsta bjórgarð heims, og ég hef fyrir satt að þar megi koma fyrir 8000 manns. Ég fann mér sæti, hlýddi á undurfagra Blasmusik og pantaði mér ein Mass Dunkles, og svo annan til. Sat svo í makindum og las í bók í þessum helgisal lífshamingjunnar, og skrifaði nokkur póstkort.
Eftir þetta fór ég á Deutsches Museum, á eyju í ánni Isar. Þar skoðaði ég sjóminjadeildina og iðnsögudeildina og síðan jarðsögu- og námuvinnsludeildina. Meira náði ég ekki að sjá fyrir lokun, en fannst þetta ansi flott, það sem ég náði að soða.
Eftir þetta fór ég til að svipast um eftir öðru, höfuðstöðvum Kommúnistaflokks Þýskalands. Ég hafði fundið heimilisfangið á netinu morguninn áður. Það kostaði langa leit að finna þetta. Fyrst tók ég lest, gekk svo langa leið, settist svo inn á pöbb og fékk mér einn svalandi á meðan ég spurði til vegar, og gekk síðan kippkorn og spurðist nokkrum sinnum til vegar á leiðinni – og fann loks staðinn. Fjölbýlishús. Það stóð „KPD“ á dyrabjöllunni á þriðju eða fjórðu hæð, og ég hringdi henni. Beið. Hringdi svo aftur. Beið lengur. Þegar ég nennti ekki að bíða lengur fór ég á veitingastað við hliðina og fékk mér rísottó með rækjum. Maturinn var góður en ég þurfti að bíða óskaplega lengi eftir afgreiðslu, mat og reikningi.
Að matnum étnum fór ég aftur á European Youth Hostel og sótti farangur minn, og fór síðan á lestarstöðina. Þar fann ég bókabúð sem átti til íslensk-þýska þýsk-íslenska vasaorðabók. Ég keypti hana, enda týndi ég minni fyrir löngu síðan. Sú sem ég keypti var s.s. Langenscheidt-bókin litla, sem er alveg hreint helvíti góð; ég mæli óspart með henni umfram aðrar þýskar vasaorðabækur sem ég hef notað, bæði fyrirferðarlítil og innihaldsrík. Svo fékk ég mér að éta og eitthvað og hékk og las á meðan ég beið eftir lestinni sem ég ætlaði að taka til Ljubljana. Þegar hún kom varð mér varla um sel; þetta var semsagt næturlest, og ekki beint beysin í samanburði við þá sem ég tók nóttina þaráundan – júgóslavneskur gripaflutningavagn, liggur mér við að segja. Við sváfum sex saman í jafnmörgum kojum í klefa sem var ekki stærri en 2x2 metrar að flatarmáli. Frá dýnunni minni upp í rúmbotninn fyrir ofan voru varla nema 70 sentimetrar. Þessi nótt var frekar erfið, svo ég taki eki dýpra í árinni. Ég las smá í bælinu til að byrja með, eins og ég er vanur, og reyndi svo að sofna. Það gekk afar hægt að festa blund, en að lokum náði ég við illan leik að sofna og svaf í á að giska tvo tíma. Stutt og illa.
Monday, June 2, 2008
Ferðasaga, ágúst 2007, I. hluti
Vegna lengdar verður þessari sögu póstað í nokkrum hlutum. Ég býst við að pósta næsta hluta á miðvikudag eða fimmtudag.
Ferðasaga, ágúst 2007
Ég flaug til Kaupmannahafnar þriðjudagsmorguninn 31. júlí, ásamt fríðu föruneyti. Þar á meðal voru Óli og Pétur tröllavinir, og þónokkur hópur að auki. Við hittum Þorstein, skipuleggjanda ferðarinnar, við Hovedbanegården. Við Óli urðum samferða honum og Fríðu, kærustu hans, á stúdentagarð þar sem við höfðum fengið inni fyrir lítið fé, og eftir að hafa losað okkur við farangurinn og tekið því rólega með bjór í hönd, skruppum við niður í bæ, átum, drukkum og vorum glaðir, og fórum síðan snemma að sofa.
Morguninn eftir, 1. ágúst, fórum við eldsnemma á fætur. Bróðir Þorsteins keyrði stóran hluta af farangrinum okkar á rútubílastöðina, þangað sem við fórum svo líka, og þar safnaðist svo allur hópurinn saman, sem var að fara á Wacken. Það voru á að giska 60 manns. Við ókum af stað, sem leið lá til Holtsetalands, með viðkomu í landamærabúð nærri Flensborg, þar sem við versluðum áfengi fyrir helgina. Þegar nær dró Wacken blasti við óhemjulega löng bílaröð, og það tók rútuna okkar heila eilífð að silast þar í gegn. Við gengum meðfram henni stóran hluta leiðarinnar, drukkum og reyktum og byrjuðum partíið snemma. Tveir vel hífaðir Þjóðverjar urðu á vegi okkar, með stóreflis drykkjarhorn, og báðu okkur um áfengi – alveg sama hvað – í hornið. Þeir fengu blöndu af bjór og rommi, og gott ef það var ekki slatti af lakkríslíkjör með í kaupbæti. Síðan var hornið látið ganga hringinn á meðan við trölluðum sönginn sem þekktastur er í Línu langsokki.
Þegar til Wacken kom biðum við ekki boðanna, sóttum farangurinn í rútuna og héldum af stað í armbandaafgreiðsluna. Það tognaði verulega á hópnum. Ég var með þeim fyrstu; kom að afgreiðslunni þar sem miðinn var rifinn og við fengum hin fögru armbönd, sem veita aðgang að hátíðinni sjálfri. Skemmtilegt var, að við hliðina á afgreiðslunni fann ég 700 ml viskíflösku, óátekna, sem lá þar munaðarlaus. Ég ættleiddi hana í snatri!
Helgi, sem hér eftir verður kallaður Bubbi, hafði komið á tjaldstæðið snemma um morguninn með vinkonu sinni, og tekið frá væna spildu fyrir tjaldbúðir Íslendinganna. Nú var slegið upp tjöldum; ég var í tjaldi með Óla, og í næsta tjaldi var Kristinn, sem hafði farið tvisvar áður á Wacken. Einnig voru sett upp tvö feiknastór partítjöld, hlið við hlið, þannig að þau spönnuðu alls 6x9 metra. Það var margra manna verk, en sóttist frekar hratt. Ég tók að mér að skreyta tjaldið með myndum af drekum og einhyrningum, einföldum húsreglum, sem var lítið farið eftir, og svo voru Svíar boðnir sérlega velkomnir með stórri áletrun. Ekki má gleyma Járngrími, lukkutrölli Hins íslenska tröllavinafélags (HÍT), en hann prýddi suðurhlið tjaldsins. Gunnfáni HÍT var einnig með í för eins og fyrri daginn, og var reistur upp á þverstöng á mjög löngum greinum sem ég „fann“ í nærliggjandi skjólbelti. Enginn hafði haft rænu á að taka íslenska fánann með, en sem betur fer fann einn úr hópnum hann til sölu á metalmarkaðnum.
Dagarnir fyrir Wacken höfðu verið þurrir, en vikurnar þar á undan hafði rignt svo mikið að elstu menn mundu ekki annað eins. Á einni viku rigndi svo mikið að það nam víst 360 lítrum á fermetra. Jörðin varð auðvitað gegnsósa og litlu munaði að það þyrfti að aflýsa hátíðinni. En guðir þungarokksins voru oss hliðhollir, og það stytti upp í tæka tíð. Efsta laginu af jarðvegi var hreinlega mokað af tónleikasvæðinu, síðan voru settir 5000 fermetrar af einhverjum dúk, og svo tugir tonna af hálmi þar ofan á. Þyrlur – já, þyrlur – voru notaðar í lágflugi til þess að blása vatninu af tjaldstæðunum, sem samt voru blaut, en þó ekki svo að til vandræða væri. En þvílík býsn af vatni. Þetta miðvikudagskvöld drukku menn sig fulla en fóru frekar snemma að sofa, eða, í það minnsta ég.
Fimmtudaginn 2. ágúst fór ég á fætur þegar ég vaknaði, í svitabaði, drakk 1,5 lítra af vatni og opnaði mér síðan bjór. Þar sem ég sat í partítjaldinu komu tveir og stungu upp á því að við kíktum á Blitzkrieg, sem voru að fara að byrja á Black Stage. Ég var nú til í það. Við fórum því, fengum okkur að éta, og horfðum svo á Blitzkrieg. Svo fengum við okkur meira að éta og drekka, og horfðum svo á Rose Tattoo. Þegar Rose Tattoo voru svona hálfnaðir, svona um kvöldmatarleytið, þá fann ég að ég var búinn að fá nóg og þurfti að fara heim í búðir. Eftir það man ég ekki neitt, og missti m.a. af Sodom, en það voru helstu vonbrigði hátíðarinnar fyrir mitt leyti.
Mér er sagt að ég hafi komið í partítjaldið, hlammað mér þar í útilegustól og setið niðurlútur drykklanga stund. Um það vitna ljósmyndir. Mér er ennfremur sagt að ég hafi staulast inn í tjald fyrir miðnætti, en sjálfur veit ég ekki annað en að ég vaknaði morguninn eftir, háttaður í svefnpokanum mínum. Fór á fætur, drakk aðra flösku af vatni, og settist svo í partítjaldið og saup á bjór. Þennan dag tók ég því rólegar en þann fyrri, drakk á hæfilegum hraða og gætti þess að éta með og drekka vatn inn á milli. Niðurstaðan varð sú að ég var alveg mátulega drukkinn allan daginn og fram á nótt.
Föstudaginn 3. ágúst sá ég fyrst Suidakra, og þegar þeir voru búnir ætlaði ég á Amorphis. Ekki vildi betur til en svo að það kviknaði í skraufþurrum hálminum og af hlaust mikið bál. Það var ekki mér að kenna. Biksvartur reykur vall upp og fólk vék fyrir slökkviliðinu, sem var fljótt á staðinn. Fyrir vikið raskaðist dagskráin; ég held samt að ég hafi séð Amorphis skömmu seinna, en hins vegar var mér sagt að þeir hefðu þurft að hætta við. Nú þekki ég ekki til þeirra, þannig að ég er ekki dómbær á það, en hins vegar hefði dagskráin ekki riðlast ef þeir hefðu bara hætt við – og fyrst hún riðlaðist, þá liggur mér við að álykta að ég hafi séð þá.
Næst sá ég Napalm Death, Therion, Possessed og Grave Digger. Eftir það leit ég á metalmarkaðinn, keypti eitthvað smávegis, og fór svo í tjaldbúðirnar. Á leiðinni þangað rakst ég á nokkra spánska metal-kommúnista, og fór vel á með okkur. Þaðan fór ég aftur þegar Lacuna Coil voru að byrja, og sá þau, síðan Blind Guardian, Dimmu Borgir, Schandmaul, Iced Earth (sem ég hafði líklega mesta ánægju af að sjá á hátíðinni), Kampfar, Die Apokalyptischen Reiter og Samael. Ég át einnig eitt spjót af grilluðu svínakjöti, og var fyrir vikið með niðurgang næsta sólarhringinn. Þegar ég kom í tjaldbúðirnar aftur, á þriðja tímanum um nóttina, var ég í mínu besta stuði, og sat og skrafaði og eitthvað þangað til ég fór í háttinn.
Að morgni laugardags 4. ágúst drakk ég enn flösku af vatni. Þennan dag var ég ekki í skapi til að drekka. Það voru ekki timburmenn sem réðu því, heldur frekar ástandið á maganum á mér eftir svínakjötið kvöldið áður. Ég drakk vatn í staðinn, og át það sem ég hafði lyst á. Nokkru fyrir klukkan eitt fór ég á Sacred Reich, en tók því síðan rólega í tjaldbúðunum fram undir kvöldmat, en þá fór ég og sá Swallow the Sun, Norther, Destruction, Type O Negative (sem komu mér best á óvart á hátíðinni), Benedictum, Immortal og Moonsorrow. Eftir stutt innlit í tjaldbúðirnar fór ég aftur á svæðið og sá þá Unheilig, Cannibal Corpse og Haggard, og fór svo að sofa.
Sunnudaginn 5. ágúst fórum við Óli á fætur með fyrra fallinu, eins og aðrir, og pökkuðum saman dótinu okkar og tjaldinu. Þar sem Óli var að fara beint til Íslands og var með lítinn farangur, þá féllst hann á að taka með eina tösku fyrir mig, íþróttatösku með skítugum fötum, Wacken-gallanum mínum og svo dóti sem ég hafði keypt mér. Pétur tók að sér að ferja fána HÍT heim. Viskíflöskuna góðu gaf ég, til að spara mér burðinn (fyrir utan að ég var með pela líka), og síðan skildi leiðir. Ég fór, ásamt Bubba og vinkonu hans, til þess að komast í strætó til Itzehoe, en hitt liðið fór með rútunni til Kaupmannahafnar. Við þurftum að bíða hrikalega lengi, í þvögu af sveittum Þjóðverjum, en komumst á endanum um borð í einn strætóinn. Fórum semsé til Itzehoe, keyptum okkur þar lestarmiða og fórum til Hamborgar (Altona), þaðan sem við tókum svo aðra lest til Berlínar.
Í Berlín hittum við nokkra stráka sem höfðu verið ferðafélagar Bubba og vinkonu hans á interraili áður en þau komu á Wacken. Við fórum saman þangað sem Bubbi átti bókaða gistingu – það reyndist vera búddista-pönkara-anarkistahola á götuhorni, og leist ekki öllum í hópnum á blikuna. Ekki var pláss fyrir okkur hina fimm, svo við fengum okkur bjór, tókum svo lest á farfuglaheimili við Zoologischer Garten, en þar reyndist líka allt vera fullt. Þaðan hringdum við á nokkur hostel, og fundum loks eitt, í hinum enda bæjarins. Tókum lestina, að því er við héldum, þangað, en enduðum með að þurfa að ganga á að giska 5 km frá lestinni – og vera auk þess á leið á rangt hostel. Ferðin var samt ekki til einskis, því að við hliðina á því hosteli var hið myndarlegasta, tja, ég býst við að það kallist fríríki. Hústökufólk hafði tekið þar hús og stærðar lóð í kring, sest þar að, margir á hjólhýsum, og víggirt allt í kring, m.a. með sundurklipptum innkaupakerrum. Fríríkið heitir „Köpi“ – stytting á Köpenickerstrasse, þar sem það er, í húsi númer 88. Ég dró strákana með þarna inn, og þar var mjög athyglisvert um að litast; pönkarar að æfa sig á trommur, rottur sem skutust um, stjórnleysingjalubbar hangandi út um gluggana og heilt stóð af bardagahundum sem beið eftir að vera sigað á óboðna gesti.
Þótt við hefðum villst, var ekki öll von úti, því það var stutt að fara á næstu lestarstöð, og þaðan á stöð sem var við hliðina á A&O hostelinu sem við áttum bókað pláss á. Ég pantaði mér eins manns herbergi, þreif svo af mér mesta útileguskítinn, og svo átum við og fórum að sofa. Daginn eftir, 6. ágúst, skrapp ég út í bæ, saup smá bjór og las í bók og hitti svo strákana við Jüdisches Museum. Það var vopnaleit við innganginn, og sjálfskeiðungurinn tekinn af mér! Skoðuðum safnið hátt og lágt og skrifuðum (á þýsku) svo í gestabókina að við vildum jafnrétti og mannúð, og værum því á móti nasistum og á móti zíonistum, og styddum frjálsa Palestínu.
Ég kvaddi strákana og fór á Hauptbahnhof til að hitta Rósu. Hún var að koma frá Árósum, í gegn um Hamborg, og urðu þar fagnaðarfundir. Ég keypti mér interrail-miða, sem leyfir 10 ferðadaga að eigin vali á 22 daga tímabili, 7.-28. ágúst. Við fórum svo á hostelið, og hún gisti með mér á eins manns herberginu um nóttina.
Daginn eftir fórum við á Hauptbahnhof og tókum lest til Chemnitz. Þar gengum við niður í bæ og skoðuðum hið geysistóra og tignarlega minnismerki um Karl Marx, tókum myndir, keyptum spennandi minjagripi, átum ís og drukkum bjór og skrifuðum póstkort. Fórum svo aftur í lestina, og ókum til Prag, þangað sem við komum seint um kvöldið. Á lestarstöðinni þar hittum við harkara sem reddaði okkur gistingu á hóteli, og við ákváðum bara að taka því. Hótelið var lítið en vel í sveit sett. Verðið var ekki lágt, en viðráðanlegt. Við bókuðum fjórar nætur.
Ferðasaga, ágúst 2007
Ég flaug til Kaupmannahafnar þriðjudagsmorguninn 31. júlí, ásamt fríðu föruneyti. Þar á meðal voru Óli og Pétur tröllavinir, og þónokkur hópur að auki. Við hittum Þorstein, skipuleggjanda ferðarinnar, við Hovedbanegården. Við Óli urðum samferða honum og Fríðu, kærustu hans, á stúdentagarð þar sem við höfðum fengið inni fyrir lítið fé, og eftir að hafa losað okkur við farangurinn og tekið því rólega með bjór í hönd, skruppum við niður í bæ, átum, drukkum og vorum glaðir, og fórum síðan snemma að sofa.
Morguninn eftir, 1. ágúst, fórum við eldsnemma á fætur. Bróðir Þorsteins keyrði stóran hluta af farangrinum okkar á rútubílastöðina, þangað sem við fórum svo líka, og þar safnaðist svo allur hópurinn saman, sem var að fara á Wacken. Það voru á að giska 60 manns. Við ókum af stað, sem leið lá til Holtsetalands, með viðkomu í landamærabúð nærri Flensborg, þar sem við versluðum áfengi fyrir helgina. Þegar nær dró Wacken blasti við óhemjulega löng bílaröð, og það tók rútuna okkar heila eilífð að silast þar í gegn. Við gengum meðfram henni stóran hluta leiðarinnar, drukkum og reyktum og byrjuðum partíið snemma. Tveir vel hífaðir Þjóðverjar urðu á vegi okkar, með stóreflis drykkjarhorn, og báðu okkur um áfengi – alveg sama hvað – í hornið. Þeir fengu blöndu af bjór og rommi, og gott ef það var ekki slatti af lakkríslíkjör með í kaupbæti. Síðan var hornið látið ganga hringinn á meðan við trölluðum sönginn sem þekktastur er í Línu langsokki.
Þegar til Wacken kom biðum við ekki boðanna, sóttum farangurinn í rútuna og héldum af stað í armbandaafgreiðsluna. Það tognaði verulega á hópnum. Ég var með þeim fyrstu; kom að afgreiðslunni þar sem miðinn var rifinn og við fengum hin fögru armbönd, sem veita aðgang að hátíðinni sjálfri. Skemmtilegt var, að við hliðina á afgreiðslunni fann ég 700 ml viskíflösku, óátekna, sem lá þar munaðarlaus. Ég ættleiddi hana í snatri!
Helgi, sem hér eftir verður kallaður Bubbi, hafði komið á tjaldstæðið snemma um morguninn með vinkonu sinni, og tekið frá væna spildu fyrir tjaldbúðir Íslendinganna. Nú var slegið upp tjöldum; ég var í tjaldi með Óla, og í næsta tjaldi var Kristinn, sem hafði farið tvisvar áður á Wacken. Einnig voru sett upp tvö feiknastór partítjöld, hlið við hlið, þannig að þau spönnuðu alls 6x9 metra. Það var margra manna verk, en sóttist frekar hratt. Ég tók að mér að skreyta tjaldið með myndum af drekum og einhyrningum, einföldum húsreglum, sem var lítið farið eftir, og svo voru Svíar boðnir sérlega velkomnir með stórri áletrun. Ekki má gleyma Járngrími, lukkutrölli Hins íslenska tröllavinafélags (HÍT), en hann prýddi suðurhlið tjaldsins. Gunnfáni HÍT var einnig með í för eins og fyrri daginn, og var reistur upp á þverstöng á mjög löngum greinum sem ég „fann“ í nærliggjandi skjólbelti. Enginn hafði haft rænu á að taka íslenska fánann með, en sem betur fer fann einn úr hópnum hann til sölu á metalmarkaðnum.
Dagarnir fyrir Wacken höfðu verið þurrir, en vikurnar þar á undan hafði rignt svo mikið að elstu menn mundu ekki annað eins. Á einni viku rigndi svo mikið að það nam víst 360 lítrum á fermetra. Jörðin varð auðvitað gegnsósa og litlu munaði að það þyrfti að aflýsa hátíðinni. En guðir þungarokksins voru oss hliðhollir, og það stytti upp í tæka tíð. Efsta laginu af jarðvegi var hreinlega mokað af tónleikasvæðinu, síðan voru settir 5000 fermetrar af einhverjum dúk, og svo tugir tonna af hálmi þar ofan á. Þyrlur – já, þyrlur – voru notaðar í lágflugi til þess að blása vatninu af tjaldstæðunum, sem samt voru blaut, en þó ekki svo að til vandræða væri. En þvílík býsn af vatni. Þetta miðvikudagskvöld drukku menn sig fulla en fóru frekar snemma að sofa, eða, í það minnsta ég.
Fimmtudaginn 2. ágúst fór ég á fætur þegar ég vaknaði, í svitabaði, drakk 1,5 lítra af vatni og opnaði mér síðan bjór. Þar sem ég sat í partítjaldinu komu tveir og stungu upp á því að við kíktum á Blitzkrieg, sem voru að fara að byrja á Black Stage. Ég var nú til í það. Við fórum því, fengum okkur að éta, og horfðum svo á Blitzkrieg. Svo fengum við okkur meira að éta og drekka, og horfðum svo á Rose Tattoo. Þegar Rose Tattoo voru svona hálfnaðir, svona um kvöldmatarleytið, þá fann ég að ég var búinn að fá nóg og þurfti að fara heim í búðir. Eftir það man ég ekki neitt, og missti m.a. af Sodom, en það voru helstu vonbrigði hátíðarinnar fyrir mitt leyti.
Mér er sagt að ég hafi komið í partítjaldið, hlammað mér þar í útilegustól og setið niðurlútur drykklanga stund. Um það vitna ljósmyndir. Mér er ennfremur sagt að ég hafi staulast inn í tjald fyrir miðnætti, en sjálfur veit ég ekki annað en að ég vaknaði morguninn eftir, háttaður í svefnpokanum mínum. Fór á fætur, drakk aðra flösku af vatni, og settist svo í partítjaldið og saup á bjór. Þennan dag tók ég því rólegar en þann fyrri, drakk á hæfilegum hraða og gætti þess að éta með og drekka vatn inn á milli. Niðurstaðan varð sú að ég var alveg mátulega drukkinn allan daginn og fram á nótt.
Föstudaginn 3. ágúst sá ég fyrst Suidakra, og þegar þeir voru búnir ætlaði ég á Amorphis. Ekki vildi betur til en svo að það kviknaði í skraufþurrum hálminum og af hlaust mikið bál. Það var ekki mér að kenna. Biksvartur reykur vall upp og fólk vék fyrir slökkviliðinu, sem var fljótt á staðinn. Fyrir vikið raskaðist dagskráin; ég held samt að ég hafi séð Amorphis skömmu seinna, en hins vegar var mér sagt að þeir hefðu þurft að hætta við. Nú þekki ég ekki til þeirra, þannig að ég er ekki dómbær á það, en hins vegar hefði dagskráin ekki riðlast ef þeir hefðu bara hætt við – og fyrst hún riðlaðist, þá liggur mér við að álykta að ég hafi séð þá.
Næst sá ég Napalm Death, Therion, Possessed og Grave Digger. Eftir það leit ég á metalmarkaðinn, keypti eitthvað smávegis, og fór svo í tjaldbúðirnar. Á leiðinni þangað rakst ég á nokkra spánska metal-kommúnista, og fór vel á með okkur. Þaðan fór ég aftur þegar Lacuna Coil voru að byrja, og sá þau, síðan Blind Guardian, Dimmu Borgir, Schandmaul, Iced Earth (sem ég hafði líklega mesta ánægju af að sjá á hátíðinni), Kampfar, Die Apokalyptischen Reiter og Samael. Ég át einnig eitt spjót af grilluðu svínakjöti, og var fyrir vikið með niðurgang næsta sólarhringinn. Þegar ég kom í tjaldbúðirnar aftur, á þriðja tímanum um nóttina, var ég í mínu besta stuði, og sat og skrafaði og eitthvað þangað til ég fór í háttinn.
Að morgni laugardags 4. ágúst drakk ég enn flösku af vatni. Þennan dag var ég ekki í skapi til að drekka. Það voru ekki timburmenn sem réðu því, heldur frekar ástandið á maganum á mér eftir svínakjötið kvöldið áður. Ég drakk vatn í staðinn, og át það sem ég hafði lyst á. Nokkru fyrir klukkan eitt fór ég á Sacred Reich, en tók því síðan rólega í tjaldbúðunum fram undir kvöldmat, en þá fór ég og sá Swallow the Sun, Norther, Destruction, Type O Negative (sem komu mér best á óvart á hátíðinni), Benedictum, Immortal og Moonsorrow. Eftir stutt innlit í tjaldbúðirnar fór ég aftur á svæðið og sá þá Unheilig, Cannibal Corpse og Haggard, og fór svo að sofa.
Sunnudaginn 5. ágúst fórum við Óli á fætur með fyrra fallinu, eins og aðrir, og pökkuðum saman dótinu okkar og tjaldinu. Þar sem Óli var að fara beint til Íslands og var með lítinn farangur, þá féllst hann á að taka með eina tösku fyrir mig, íþróttatösku með skítugum fötum, Wacken-gallanum mínum og svo dóti sem ég hafði keypt mér. Pétur tók að sér að ferja fána HÍT heim. Viskíflöskuna góðu gaf ég, til að spara mér burðinn (fyrir utan að ég var með pela líka), og síðan skildi leiðir. Ég fór, ásamt Bubba og vinkonu hans, til þess að komast í strætó til Itzehoe, en hitt liðið fór með rútunni til Kaupmannahafnar. Við þurftum að bíða hrikalega lengi, í þvögu af sveittum Þjóðverjum, en komumst á endanum um borð í einn strætóinn. Fórum semsé til Itzehoe, keyptum okkur þar lestarmiða og fórum til Hamborgar (Altona), þaðan sem við tókum svo aðra lest til Berlínar.
Í Berlín hittum við nokkra stráka sem höfðu verið ferðafélagar Bubba og vinkonu hans á interraili áður en þau komu á Wacken. Við fórum saman þangað sem Bubbi átti bókaða gistingu – það reyndist vera búddista-pönkara-anarkistahola á götuhorni, og leist ekki öllum í hópnum á blikuna. Ekki var pláss fyrir okkur hina fimm, svo við fengum okkur bjór, tókum svo lest á farfuglaheimili við Zoologischer Garten, en þar reyndist líka allt vera fullt. Þaðan hringdum við á nokkur hostel, og fundum loks eitt, í hinum enda bæjarins. Tókum lestina, að því er við héldum, þangað, en enduðum með að þurfa að ganga á að giska 5 km frá lestinni – og vera auk þess á leið á rangt hostel. Ferðin var samt ekki til einskis, því að við hliðina á því hosteli var hið myndarlegasta, tja, ég býst við að það kallist fríríki. Hústökufólk hafði tekið þar hús og stærðar lóð í kring, sest þar að, margir á hjólhýsum, og víggirt allt í kring, m.a. með sundurklipptum innkaupakerrum. Fríríkið heitir „Köpi“ – stytting á Köpenickerstrasse, þar sem það er, í húsi númer 88. Ég dró strákana með þarna inn, og þar var mjög athyglisvert um að litast; pönkarar að æfa sig á trommur, rottur sem skutust um, stjórnleysingjalubbar hangandi út um gluggana og heilt stóð af bardagahundum sem beið eftir að vera sigað á óboðna gesti.
Þótt við hefðum villst, var ekki öll von úti, því það var stutt að fara á næstu lestarstöð, og þaðan á stöð sem var við hliðina á A&O hostelinu sem við áttum bókað pláss á. Ég pantaði mér eins manns herbergi, þreif svo af mér mesta útileguskítinn, og svo átum við og fórum að sofa. Daginn eftir, 6. ágúst, skrapp ég út í bæ, saup smá bjór og las í bók og hitti svo strákana við Jüdisches Museum. Það var vopnaleit við innganginn, og sjálfskeiðungurinn tekinn af mér! Skoðuðum safnið hátt og lágt og skrifuðum (á þýsku) svo í gestabókina að við vildum jafnrétti og mannúð, og værum því á móti nasistum og á móti zíonistum, og styddum frjálsa Palestínu.
Ég kvaddi strákana og fór á Hauptbahnhof til að hitta Rósu. Hún var að koma frá Árósum, í gegn um Hamborg, og urðu þar fagnaðarfundir. Ég keypti mér interrail-miða, sem leyfir 10 ferðadaga að eigin vali á 22 daga tímabili, 7.-28. ágúst. Við fórum svo á hostelið, og hún gisti með mér á eins manns herberginu um nóttina.
Daginn eftir fórum við á Hauptbahnhof og tókum lest til Chemnitz. Þar gengum við niður í bæ og skoðuðum hið geysistóra og tignarlega minnismerki um Karl Marx, tókum myndir, keyptum spennandi minjagripi, átum ís og drukkum bjór og skrifuðum póstkort. Fórum svo aftur í lestina, og ókum til Prag, þangað sem við komum seint um kvöldið. Á lestarstöðinni þar hittum við harkara sem reddaði okkur gistingu á hóteli, og við ákváðum bara að taka því. Hótelið var lítið en vel í sveit sett. Verðið var ekki lágt, en viðráðanlegt. Við bókuðum fjórar nætur.
Pyntaður
Jæja, þá hefur maður prófað vatnspyntingar. Það var fróðlegt. Drukknunartilfinningin yfirþyrmandi; mjög óþægilegt. En fróðlegt.
Thursday, May 29, 2008
"Nepal orðið lýðveldi"
Mbl. greinir frá: Nepal orðið lýðveldi.
Það sem menn hafa þurft að hafa fyrir því að koma þessari kóngs-lufsu frá. Gyanendra konungur hefur verið alveg sérstaklega slæmur þjóðhöfðingi, og landhreinsun fyrir Nepal að losna við hann. Hvað tekur við? Hver veit? Kannski að Prachanda formaður maóista verði forseti, kannski einhver annar. Ég hef ekki sömu trú á nepölsku maóistunum og ég hafði. Sú stefna sem þeir hafa núna er einfaldlega að reka Nepal sem borgaralegt lýðveldi og láta sósíalismann bíða. Kannski að það komi á daginn að þeir séu að gera hárrétt og að mér skjátlist. Ég vona það satt að segja. Þangað til annað kemur í ljós, þá lít ég hins vegar svo á maóistarnir hafi hlaupist undan merkjum.
Það sem menn hafa þurft að hafa fyrir því að koma þessari kóngs-lufsu frá. Gyanendra konungur hefur verið alveg sérstaklega slæmur þjóðhöfðingi, og landhreinsun fyrir Nepal að losna við hann. Hvað tekur við? Hver veit? Kannski að Prachanda formaður maóista verði forseti, kannski einhver annar. Ég hef ekki sömu trú á nepölsku maóistunum og ég hafði. Sú stefna sem þeir hafa núna er einfaldlega að reka Nepal sem borgaralegt lýðveldi og láta sósíalismann bíða. Kannski að það komi á daginn að þeir séu að gera hárrétt og að mér skjátlist. Ég vona það satt að segja. Þangað til annað kemur í ljós, þá lít ég hins vegar svo á maóistarnir hafi hlaupist undan merkjum.
Wednesday, May 28, 2008
Mjúk lending í orkumálum -- ekki seinna vænna
Haft er eftir Össuri Skarphéðinssyni á mbl.is: Íslendingar eiga að gera klárt fyrir orkuskipti.
Það fer nú hver að verða síðastur að tryggja sér mjúka lendingu í orkumálunum. Olían er að verða ókaupandi. Skítt með einkabíla, ferðalög og annan hégóma, en hvernig ætla menn að reka togara eða dráttarvélar þegar olíulítrinn kostar þúsund krónur eða þrjúþúsund krónur? Hafa menn hugleitt það? Orkuskiptin hefðu þurft að hefjast í kring um árið 1990 til þess að verða mjúk. Héðan af er spurningin bara hversu hörð þau verða. Hvort þetta verður eins og að lenda í árekstri á 120 km hraða eða bara á 80 km hraða. Já, ég er svartsýnn, ég gengst alveg við því. En lesið ykkur til um olíutindinn og yfirvofandi hrun og segið mér að ykkur lítist bara vel á þetta. Segið það bara ef þið treystið ykkur til þess.
Það er kaldhæðnislegt að vera umhverfisverndarsinni á Íslandi núna. Eftir allan gauraganginn í kring um stóriðjustefnuna undanfarin ár, þá gæti alveg endað með því að vatnsafls- og jarðhitavirkjanir verði það sem á endanum bjargar okkur frá efnahagslegum móðuharðindum. Það yrði óneitanlega mjög kaldhæðnislegt.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Annars skrifar Andrea Ólafsdóttir á Eggina: Rakaskemmdir innanhúss - alvarleg áhrif á heilsufar.
Það fer nú hver að verða síðastur að tryggja sér mjúka lendingu í orkumálunum. Olían er að verða ókaupandi. Skítt með einkabíla, ferðalög og annan hégóma, en hvernig ætla menn að reka togara eða dráttarvélar þegar olíulítrinn kostar þúsund krónur eða þrjúþúsund krónur? Hafa menn hugleitt það? Orkuskiptin hefðu þurft að hefjast í kring um árið 1990 til þess að verða mjúk. Héðan af er spurningin bara hversu hörð þau verða. Hvort þetta verður eins og að lenda í árekstri á 120 km hraða eða bara á 80 km hraða. Já, ég er svartsýnn, ég gengst alveg við því. En lesið ykkur til um olíutindinn og yfirvofandi hrun og segið mér að ykkur lítist bara vel á þetta. Segið það bara ef þið treystið ykkur til þess.
Það er kaldhæðnislegt að vera umhverfisverndarsinni á Íslandi núna. Eftir allan gauraganginn í kring um stóriðjustefnuna undanfarin ár, þá gæti alveg endað með því að vatnsafls- og jarðhitavirkjanir verði það sem á endanum bjargar okkur frá efnahagslegum móðuharðindum. Það yrði óneitanlega mjög kaldhæðnislegt.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Annars skrifar Andrea Ólafsdóttir á Eggina: Rakaskemmdir innanhúss - alvarleg áhrif á heilsufar.
Allt að frétta
Í gær fór ég til tannlæknis í þriðja sinn á þrem vikum og á fjórða tímann pantaðan í næstu viku. Hrikalega skemmtilegt, og hagstætt fyrir pyngjuna. Reyndar er nokkuð til í því að það sé skammtilegt. Eins súrrealískt og það hljómar, þá er það mér ávallt tilhlökkunarefni að fara til tannlæknis eftir að ég skipti um tannlækni fyrir nokkrum árum. Við skulum bara segja að það hafi verið ágæt ástæða fyrir því, en í öllu falli er ég mjög ánægður núna. Það skiptir víst máli þegar tannlæknir er annars vegar, ekki satt?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær tók ég til hendinni heima hjá mér. Það veitti ekki af, en yfrið nóg er ógert enn. Kjallarinn fékk sinn skerf. Eftir aldarlanga búsetu fjölskyldu sem engu hendir getið þið rétt ímyndað ykkur draslið sem safnast upp. Ég vissi til dæmis ekki að Valur -- þið vitið, sem framleiðir Vals-tómatsósu -- hefði framleitt hindberjasaft hér áður fyrr. En ég fann nokkrar þannig flöskur. Ég fann líka gamla flösku af Egils hvítöli -- glerflösku, óátekna. Hún er nú líklega komin fram yfir síðasta söludag eftir nokkra áratugi í kjallaranum, en snotur er hún.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Eins og það er mikið ógert innan stokks, þá er líka mikið ógert utan. áður en garðurinn verður almennilega fínn, þá þarf ég að verja ansi mörgum vinnustundum í honum. Það er sem betur fer með því skemmtilegra sem ég geri. Reyta nokkrar hjólbörur af illgresi, finna fornleifar þegar ég sting upp bæjarhauginn og fylgjast með rófunum og kartöflunum leika sér í matarholunni.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær lauk ég loksins við að skrifa ferðasöguna frá því í júlí-ágúst í fyrra. Ég átti minna eftir af henni en ég hafði áttað mig á. Það var nú planið að birta hana hér. Hún er ansi löng, þannig að ég býst við að ég birti hana í nokkrum pörtum á næstu dögum eða vikum. Ekki seinna vænna, þar sem ferðalag þessa sumars nálgast. Nánar um það seinna. Vonandi samt á þessu ári.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær tók ég til hendinni heima hjá mér. Það veitti ekki af, en yfrið nóg er ógert enn. Kjallarinn fékk sinn skerf. Eftir aldarlanga búsetu fjölskyldu sem engu hendir getið þið rétt ímyndað ykkur draslið sem safnast upp. Ég vissi til dæmis ekki að Valur -- þið vitið, sem framleiðir Vals-tómatsósu -- hefði framleitt hindberjasaft hér áður fyrr. En ég fann nokkrar þannig flöskur. Ég fann líka gamla flösku af Egils hvítöli -- glerflösku, óátekna. Hún er nú líklega komin fram yfir síðasta söludag eftir nokkra áratugi í kjallaranum, en snotur er hún.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Eins og það er mikið ógert innan stokks, þá er líka mikið ógert utan. áður en garðurinn verður almennilega fínn, þá þarf ég að verja ansi mörgum vinnustundum í honum. Það er sem betur fer með því skemmtilegra sem ég geri. Reyta nokkrar hjólbörur af illgresi, finna fornleifar þegar ég sting upp bæjarhauginn og fylgjast með rófunum og kartöflunum leika sér í matarholunni.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær lauk ég loksins við að skrifa ferðasöguna frá því í júlí-ágúst í fyrra. Ég átti minna eftir af henni en ég hafði áttað mig á. Það var nú planið að birta hana hér. Hún er ansi löng, þannig að ég býst við að ég birti hana í nokkrum pörtum á næstu dögum eða vikum. Ekki seinna vænna, þar sem ferðalag þessa sumars nálgast. Nánar um það seinna. Vonandi samt á þessu ári.
Thursday, May 15, 2008
Orsakatengsl?
14. maí 1943 kom Ólafur Ragnar Grímsson í heiminn.
15. maí 1943 leið Komintern undir lok.
Það skyldi þó aldrei vera að þetta tengist?
15. maí 1943 leið Komintern undir lok.
Það skyldi þó aldrei vera að þetta tengist?
Matjurtagarðurinn
Það er fátt sem veitir mér jafn mikla ánægju og garðverkin. Í fyrradag stakk ég upp allan matjurtagarðinn minn, skipti honum í þrjú beð og sáði þar fyrir gulrótum, rófum, radísum og blaðsalati. Þar sem þetta fyllti matjurtagarðinn, þá tók ég mig til í gær og stakk upp hluta af grasflötinni við hliðina, þar sem ég ætla að setja niður kartöflur í dag.
Mér til ánægju og undrunar sá ég í leiðinni að stikilsberjarunnarnir sem ég gróðursetti í fyrra eru allir lifandi -- ég hélt að aðeins einn hefði lifað veturinn af, en þeir eru semsé allir sprækir og hressir. Færði einn til, reytti illgresi í kring um hina og víðar, alls einar hjólbörur af illgresi. Kerfill og skriðsóley.
Mér til ánægju og undrunar sá ég í leiðinni að stikilsberjarunnarnir sem ég gróðursetti í fyrra eru allir lifandi -- ég hélt að aðeins einn hefði lifað veturinn af, en þeir eru semsé allir sprækir og hressir. Færði einn til, reytti illgresi í kring um hina og víðar, alls einar hjólbörur af illgresi. Kerfill og skriðsóley.
Bandaríski flugherinn er að búa sig undir að geta háð stríð á internetinu -- drekkt tölvum í upplýsingum, hakkað sig inn á þær o.s.frv.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég ætla að mæta á þessi mótmæli á Austurvelli og í kvöld ætla ég að mæta á fund FÍP til að minnast 60 ára hernáms Palestínu (Kaffi Reykjavík kl. 20:00).
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær birti Eggin grein eftir Helga Guðmundsson: Lækka háir stýrivextir bensínverð? og í dag er grein eftir mig: Handbendi Vesturlanda misreiknuðu sig í Líbanon -- ég mæli með að líta á þessar tvær gæðagreinar.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég ætla að mæta á þessi mótmæli á Austurvelli og í kvöld ætla ég að mæta á fund FÍP til að minnast 60 ára hernáms Palestínu (Kaffi Reykjavík kl. 20:00).
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær birti Eggin grein eftir Helga Guðmundsson: Lækka háir stýrivextir bensínverð? og í dag er grein eftir mig: Handbendi Vesturlanda misreiknuðu sig í Líbanon -- ég mæli með að líta á þessar tvær gæðagreinar.
Thursday, May 8, 2008
...
Ég má til með að benda á góða grein: Zimbabwe: Mugabe government responds to mass opposition with repression. Ég held að þessi greining á ástandinu sé nokkuð nærri lagi.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Mbl.is: Ísraelsríki sextíu ára
Það eru tvær leiðir til þess að binda enda á átök eins og þau sem eru milli Ísraela og Palestínumanna. Annað hvort að Ísraelar aflétti hernáminu, hleypi flóttamönnum heim og fari að koma fram við Palestínumenn eins og jafningja. Hin leiðin er að Ísraelar gangi endanlega milli bols og höfuðs á þeim, "ýti þeim út í eyðimörkina" eins og það er stundum orðað svo smekklega. Hingað til hefur viðleitnin frekar verið í síðarnefndu áttina en þá fyrrnefndu.
Það er auðvitað dagsatt að "öxull haturs, hryðjuverka og ögrana" er sterkur á svæðinu, þótt það sé ekki beinlínis með þeim formerkjum sem hann segir.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Mbl.is: Vill rjúfa tengslin við kirkjuna
Kaþólska kirkjan hefur mjög sterka stöðu á Spáni og nýtir hana ekki beint til góðs. Þess má reyndar geta að hún bannfærði stóran hluta landsmanna á dögunum. Í aðdraganda síðustu kosninga var Sósíalistaflokkurinn bannfærður á einu bretti, ásamt öllum þeim sem kusu hann. Ástæðurnar eru allt frá hjónabandi samkynhneigðra og fóstureyðinga yfir í opinberar rannsóknir á framferði Franco-stjórarinnar, þar sem kirkjan lét sitt ekki eftir liggja. Í því samhengi vil ég vísa í greinin Spánn: Kaþólska kirkjan gegn mannréttindum.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Helgi Guðmundsson skrifar á Eggina: Vandlifað
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Mbl.is: Ísraelsríki sextíu ára
Það eru tvær leiðir til þess að binda enda á átök eins og þau sem eru milli Ísraela og Palestínumanna. Annað hvort að Ísraelar aflétti hernáminu, hleypi flóttamönnum heim og fari að koma fram við Palestínumenn eins og jafningja. Hin leiðin er að Ísraelar gangi endanlega milli bols og höfuðs á þeim, "ýti þeim út í eyðimörkina" eins og það er stundum orðað svo smekklega. Hingað til hefur viðleitnin frekar verið í síðarnefndu áttina en þá fyrrnefndu.
Það er auðvitað dagsatt að "öxull haturs, hryðjuverka og ögrana" er sterkur á svæðinu, þótt það sé ekki beinlínis með þeim formerkjum sem hann segir.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Mbl.is: Vill rjúfa tengslin við kirkjuna
Kaþólska kirkjan hefur mjög sterka stöðu á Spáni og nýtir hana ekki beint til góðs. Þess má reyndar geta að hún bannfærði stóran hluta landsmanna á dögunum. Í aðdraganda síðustu kosninga var Sósíalistaflokkurinn bannfærður á einu bretti, ásamt öllum þeim sem kusu hann. Ástæðurnar eru allt frá hjónabandi samkynhneigðra og fóstureyðinga yfir í opinberar rannsóknir á framferði Franco-stjórarinnar, þar sem kirkjan lét sitt ekki eftir liggja. Í því samhengi vil ég vísa í greinin Spánn: Kaþólska kirkjan gegn mannréttindum.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Helgi Guðmundsson skrifar á Eggina: Vandlifað
Tuesday, May 6, 2008
Góðan daginn
Ólafur Þórðarson skrifar á Eggina: Clinton verður næsti forseti BNA;
Yðar einlægur skrifar á Vantrú: Umburðarlyndi? Heyr á endemi.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ef alþjóðlegt fjármálaauðvald getur grætt á því að gera áhlaup á íslenska banka til þess að ræna hagkerfið, þá gerir það það. Gerði það það ekki einmitt núna í mars?
Íslenski bankamaðurinn sem var á þessum fyllirís-samsærisfundi erlendra svikahrappa í Reykjavík í janúar var sniðugur að koma ekki fram undir nafni. Réttast væri nefnilega að ákæra hann fyrir landráð. Hann verður þess áskynja að rán sé í vændum og varar ekki við því. Þvert á móti kaupir bankinn hans gjaldeyri, og hinir bankarnir líka (fengu þeir ábendingu?), svo að þeir reynast koma út í gróða á meðan allir hinir tapa. Ber þessi maður enga ábyrgð? Er allt í lagi að vera í vitorði um annan eins glæp, og veðja auk þess þannig að maður hagnist sjálfur? Heitir það ekki meira að segja að taka þátt í ráninu?
Þegar góðærið geisar, þá vill auðvaldið fá að leika lausum hala. Þegar harðnar á dalnum skríður það í skjól hjá ríkinu og vill að skattborgararnir borgi brúsann.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er víðar en á Íslandi þar sem lögreglan ræðst með offorsi á saklaust fólk. Eins og fram kom í fréttum, flugu hnútur um borð í Istanbúl á 1. maí. Útifundurinn hljóp á um 15.000 manns og einkennisklædd óeirðalögregla var með 20.000 menn -- mun fleiri en fólkið sem var samankomið -- og þá eru óeinkennisklæddir lögreglumenn ekki einu sinni taldir með. Þeir skutu um 1500 dósum af táragasi og beitu fólkið miklu ofbeldi, þar sem það var að mótmæla friðsamlega. Það má lesa nánar um þessa atburði hér: Turkey: May Day demonstration in Istanbul brutally suppressed.
Yðar einlægur skrifar á Vantrú: Umburðarlyndi? Heyr á endemi.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ef alþjóðlegt fjármálaauðvald getur grætt á því að gera áhlaup á íslenska banka til þess að ræna hagkerfið, þá gerir það það. Gerði það það ekki einmitt núna í mars?
Íslenski bankamaðurinn sem var á þessum fyllirís-samsærisfundi erlendra svikahrappa í Reykjavík í janúar var sniðugur að koma ekki fram undir nafni. Réttast væri nefnilega að ákæra hann fyrir landráð. Hann verður þess áskynja að rán sé í vændum og varar ekki við því. Þvert á móti kaupir bankinn hans gjaldeyri, og hinir bankarnir líka (fengu þeir ábendingu?), svo að þeir reynast koma út í gróða á meðan allir hinir tapa. Ber þessi maður enga ábyrgð? Er allt í lagi að vera í vitorði um annan eins glæp, og veðja auk þess þannig að maður hagnist sjálfur? Heitir það ekki meira að segja að taka þátt í ráninu?
Þegar góðærið geisar, þá vill auðvaldið fá að leika lausum hala. Þegar harðnar á dalnum skríður það í skjól hjá ríkinu og vill að skattborgararnir borgi brúsann.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er víðar en á Íslandi þar sem lögreglan ræðst með offorsi á saklaust fólk. Eins og fram kom í fréttum, flugu hnútur um borð í Istanbúl á 1. maí. Útifundurinn hljóp á um 15.000 manns og einkennisklædd óeirðalögregla var með 20.000 menn -- mun fleiri en fólkið sem var samankomið -- og þá eru óeinkennisklæddir lögreglumenn ekki einu sinni taldir með. Þeir skutu um 1500 dósum af táragasi og beitu fólkið miklu ofbeldi, þar sem það var að mótmæla friðsamlega. Það má lesa nánar um þessa atburði hér: Turkey: May Day demonstration in Istanbul brutally suppressed.
Monday, May 5, 2008
Olía
Hafa Brasilíumenn fundið 33 milljarða tunna af olíu á hafsbotni eða eru þeir bara í bjartsýniskasti?
Ég skýt á það síðarnefnda.
Það er ekki úr vegi að lesa þetta í samhengi við þessa frétt frá því í janúar: Sádi-Arabar taka dræmt í að auka olíuvinnslu sína, og sjálfur Bush lætur skiljast á sér að kannski hafi þeir ekki meira upp á að hlaupa. Olíubirgðir Sádi-Arabíu hafa verið ríkisleyndarmál undanfarinn aldarfjórðung og hafa að þeirra sögn "vaxið" á þeim tíma. Sádar hafa auðvitað verið að blöffa. Þykjast eiga meira en þeir eiga til þess að fá meiri völd yfir markaðnum en þeim ber. Gamalt trix. Á sama tíma hafa þeir farið illa með olíulindir sínar með því að dæla of miklu saltvatni ofan í þær. Skammsýni og eiginhagsmunir ráða ríkjum hjá Sádi-Aröbum. Megi þeim verða steypt í byltingu og réttlæti og skynsemi sigra á Arabíuskaga.
Ég skýt á það síðarnefnda.
Það er ekki úr vegi að lesa þetta í samhengi við þessa frétt frá því í janúar: Sádi-Arabar taka dræmt í að auka olíuvinnslu sína, og sjálfur Bush lætur skiljast á sér að kannski hafi þeir ekki meira upp á að hlaupa. Olíubirgðir Sádi-Arabíu hafa verið ríkisleyndarmál undanfarinn aldarfjórðung og hafa að þeirra sögn "vaxið" á þeim tíma. Sádar hafa auðvitað verið að blöffa. Þykjast eiga meira en þeir eiga til þess að fá meiri völd yfir markaðnum en þeim ber. Gamalt trix. Á sama tíma hafa þeir farið illa með olíulindir sínar með því að dæla of miklu saltvatni ofan í þær. Skammsýni og eiginhagsmunir ráða ríkjum hjá Sádi-Aröbum. Megi þeim verða steypt í byltingu og réttlæti og skynsemi sigra á Arabíuskaga.
Sunday, May 4, 2008
Í fréttum er þetta helst...
Tvær ómannaðar njósnavélar til viðbótar skotnar niður yfir Abkhasíu. Rússar og Abkhasíumenn segja báðir að þeir síðarnefndu hafi skotið þær, en Georgíumenn segja Rússa hafa gert það. Ég sé ekki að það breyti miklu. Klofningshéraðið Abkhasía nýtur stuðnings Rússa eftir að Georgíumenn slitu tryggðum við þá og hlupu í fangið á Vesturveldunum, um það er víst ekki deilt. Miðað við að Kosovo fékk að segja skilið við Serbíu á dögunum, er þá hægt að banna Abkhasíu að gera það líka?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Afmælisbarn dagsins er Hosni Mubarak. Af því tilefni reyndu egypskir aktívistar á Facebook að boða allsherjarverkfall eftir leiðum netsins (sjá frétt). Miðað við vel heppnuð verkföll á borð við þau í Mahalla -- í hittifyrra, fyrra og nú síðast í apríl -- þá virðist árangurinn ekki beint vera mikill af þessu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Sendiherra Bandaríkjanna í Nepal, Nancy Powell, hefur fundað með Prachanda, formanni maóista. Það markar kannski tímamót. Bandaríkjamenn eru að taka maóistana af lista yfir hryðjuverkasamtök á sama tíma og maóistarnir virðast ætla að ganga nepölsku borgarastéttinni og erlendum fjárfestum alfarið á hönd. Ég vona að mér skjátlist, en það verður tæpast betur séð.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Getur annars einhver bent mér á góða ossetíska orðabók á netinu?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Afmælisbarn dagsins er Hosni Mubarak. Af því tilefni reyndu egypskir aktívistar á Facebook að boða allsherjarverkfall eftir leiðum netsins (sjá frétt). Miðað við vel heppnuð verkföll á borð við þau í Mahalla -- í hittifyrra, fyrra og nú síðast í apríl -- þá virðist árangurinn ekki beint vera mikill af þessu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Sendiherra Bandaríkjanna í Nepal, Nancy Powell, hefur fundað með Prachanda, formanni maóista. Það markar kannski tímamót. Bandaríkjamenn eru að taka maóistana af lista yfir hryðjuverkasamtök á sama tíma og maóistarnir virðast ætla að ganga nepölsku borgarastéttinni og erlendum fjárfestum alfarið á hönd. Ég vona að mér skjátlist, en það verður tæpast betur séð.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Getur annars einhver bent mér á góða ossetíska orðabók á netinu?
Eftir gusuna frá Vilhjálmi Erni á fimmtudaginn svaraði ég í bloggfærslu. Hann svaraði henni nokkurn veginn í kommenti hjá sjálfum sér, og ég svaraði honum svo aftur. Nú hefur hann skrifað aðra bloggfærslu sem er á svipuðu plani og sú fyrri. Satt að segja, þá nenni ég ekki að leggjast niður á þetta plan. Það væri öðru að heilsa ef hann væri málefnalegur, en ég hef betra við tíma minn aðgera en að eyða honum í að kljást við dylgjur og útúrsnúninga. Skrif hans lýsa honum sjálfum betur en mér.
Saturday, May 3, 2008
II. svar mitt til Vilhjálms Arnar Vilhjálmssonar
Eftir að ég skrifaði síðustu færslu (Dylgjum zíonista svarað), þá benti ég Vilhjálmi á hana í kommenti við næstu færslu hans og hann svaraði og ég svaraði honum svo aftur. Á meðan ég bíð eftir að seinna svarið mitt hljóti náð fyrir augum hans, ætla ég mér til gamans að skella þvi hingað líka:
Ég hef nú litið á bloggið þitt áður og ekki hnotið um margt hingað til sem benti til þess að þú styddir málstað Palestínumanna, en gott að vita það. Það kemur mér þá spánskt fyrir sjónir að þú segir það vera Palestínumenn sem fara með ófriði. Hver var það aftur sem hertók hvern í þessu máli?
Styður þú málstað þeirra kannski með því að ráðleggja þeim að þegja og sætta sig við að húsin þeirra, ólífulundirnir, vatnsbólin og mannleg reisn séu tekin af þeim?
Telur þú að herskáir Palestínumenn, með handvopn og fljúgandi þakrennur með sprengiefni inni í, séu aðsteðjandi ógn við Merkava-skriðdreka eða Apache-þyrlur og líklegir til að fylgja digurbarkalegum yfirlýsingum eftir með blóðbaði á strætum Tel Aviv eða Haifa? Hefur hvarflað að þér að hernámið eigi einhvern þátt í því að þeir streitist á móti? Og annað, þú áttar þig á muninum á fyrirbærunum „Ísraelsríki“ og „gyðingar“, er það ekki? Hvernig litist þér á eitt stórt ríki þar sem menn lifðu jafnir og sáttir?
Þú ert væntanlega ósammála Ze‘ev Jabotinsky og kenningu hans um Járnvegginn?
„Holocaust relativism“ hef ég ekki heyrt áður svo ég muni. Ef maður vill taka helförina alvarlega, þá tekur maður hana ekki út fyrir sviga mannkynssögunnar, eins og eitthvað alveg ósambærilegt nokkru öðru. Að eðlinu til hefur verið framin urmull annarra þjóðarmorða, og að umfanginu til nægir að nefna Maó Tse-tung eða Leópold Belgíukonung til samanburðar. Þýsku nasistarnir voru náttúrlega eins og þeir voru, sameinuðu feiknalega umfangsmikið þjóðarmorð, rasískt inntak og eitthvað furðulega grimmdarlegt attitjúd – en þeir voru samt mennskir, og það sem menn gátu gert þá geta menn gert aftur. Það þarf ég varla að segja þér. Þess vegna er það stórhættulegt ef það er bannað að benda á þá til samanburðar. Ekki eins, en sitthvað skylt. Ríki byggt á trú/kynþáttahyggju, kynþáttamisrétti/aðskilnaður, þjóðernishreinsanir og landrán, hóprefsingar – hringir þetta einhverjum bjöllum? Athugaðu að það var ekki ég sem setti samasemmerki, það varst þú sem gerðir það. Ég tjáði bara þau hugrenningartengsl sem blasa við. Það gerir þetta auðvitað alveg sérlega kaldranalegt að það sé fólk af sama trú/þjóðernishópnum og var fórnarlamb einu sinni, sem nú beitir nágranna sína svona hörðu.
Vegna þess að þú hefur skotið að mér nokkrum gyðingahaturs-pílum, þá er best að taka það fram líka að þær bíta ekki á mig. Hins vegar hef ég takmarkaða þolinmæði fyrir skætingi, persónuárásum, dylgjum og útúrsnúnungum, svo ég vildi biðja þig að leggja þessi stílbrögð til hliðar ef þú getur, ef þig langar að rökræða þetta við mig.
Ráðstefnan hefur nú satt að segja ekki eins mikið presens á netinu og hún ætti að hafa, en þú getur fundið eitthvað um hana hér og eitthvað hér. Ég get annars alveg sagt þér ýmislegt um hana ef þú vilt. Þarna voru ýmiss konar vestrænir friðar- og lýðræðissinnar saman við friðarsinna, lýðræðissinna, sósíalista, íslamista, þjóðernissinna og fleiri frá Egyptalandi og fleiri arabalöndum.
Já, og meðan ég man: Í athugasemd við síðustu færslu þína „hótaðirðu“ því að senda einhverjum „sérfræðingum í gyðingahatri“ þessa færslu af blogginu mínu. Blessaður gerðu það, og gleymdu svo ekki að senda afrit til Mossad og Shin Bet, og láttu það líka fylgja að ég sé í „svokölluðu“ Félaginu Íslandi-Palestínu og meira að segja líka í slagtogi við „sjálfhatandi gyðinginn“ Elías Davíðsson.
Ég hef nú litið á bloggið þitt áður og ekki hnotið um margt hingað til sem benti til þess að þú styddir málstað Palestínumanna, en gott að vita það. Það kemur mér þá spánskt fyrir sjónir að þú segir það vera Palestínumenn sem fara með ófriði. Hver var það aftur sem hertók hvern í þessu máli?
Styður þú málstað þeirra kannski með því að ráðleggja þeim að þegja og sætta sig við að húsin þeirra, ólífulundirnir, vatnsbólin og mannleg reisn séu tekin af þeim?
Telur þú að herskáir Palestínumenn, með handvopn og fljúgandi þakrennur með sprengiefni inni í, séu aðsteðjandi ógn við Merkava-skriðdreka eða Apache-þyrlur og líklegir til að fylgja digurbarkalegum yfirlýsingum eftir með blóðbaði á strætum Tel Aviv eða Haifa? Hefur hvarflað að þér að hernámið eigi einhvern þátt í því að þeir streitist á móti? Og annað, þú áttar þig á muninum á fyrirbærunum „Ísraelsríki“ og „gyðingar“, er það ekki? Hvernig litist þér á eitt stórt ríki þar sem menn lifðu jafnir og sáttir?
Þú ert væntanlega ósammála Ze‘ev Jabotinsky og kenningu hans um Járnvegginn?
„Holocaust relativism“ hef ég ekki heyrt áður svo ég muni. Ef maður vill taka helförina alvarlega, þá tekur maður hana ekki út fyrir sviga mannkynssögunnar, eins og eitthvað alveg ósambærilegt nokkru öðru. Að eðlinu til hefur verið framin urmull annarra þjóðarmorða, og að umfanginu til nægir að nefna Maó Tse-tung eða Leópold Belgíukonung til samanburðar. Þýsku nasistarnir voru náttúrlega eins og þeir voru, sameinuðu feiknalega umfangsmikið þjóðarmorð, rasískt inntak og eitthvað furðulega grimmdarlegt attitjúd – en þeir voru samt mennskir, og það sem menn gátu gert þá geta menn gert aftur. Það þarf ég varla að segja þér. Þess vegna er það stórhættulegt ef það er bannað að benda á þá til samanburðar. Ekki eins, en sitthvað skylt. Ríki byggt á trú/kynþáttahyggju, kynþáttamisrétti/aðskilnaður, þjóðernishreinsanir og landrán, hóprefsingar – hringir þetta einhverjum bjöllum? Athugaðu að það var ekki ég sem setti samasemmerki, það varst þú sem gerðir það. Ég tjáði bara þau hugrenningartengsl sem blasa við. Það gerir þetta auðvitað alveg sérlega kaldranalegt að það sé fólk af sama trú/þjóðernishópnum og var fórnarlamb einu sinni, sem nú beitir nágranna sína svona hörðu.
Vegna þess að þú hefur skotið að mér nokkrum gyðingahaturs-pílum, þá er best að taka það fram líka að þær bíta ekki á mig. Hins vegar hef ég takmarkaða þolinmæði fyrir skætingi, persónuárásum, dylgjum og útúrsnúnungum, svo ég vildi biðja þig að leggja þessi stílbrögð til hliðar ef þú getur, ef þig langar að rökræða þetta við mig.
Ráðstefnan hefur nú satt að segja ekki eins mikið presens á netinu og hún ætti að hafa, en þú getur fundið eitthvað um hana hér og eitthvað hér. Ég get annars alveg sagt þér ýmislegt um hana ef þú vilt. Þarna voru ýmiss konar vestrænir friðar- og lýðræðissinnar saman við friðarsinna, lýðræðissinna, sósíalista, íslamista, þjóðernissinna og fleiri frá Egyptalandi og fleiri arabalöndum.
Já, og meðan ég man: Í athugasemd við síðustu færslu þína „hótaðirðu“ því að senda einhverjum „sérfræðingum í gyðingahatri“ þessa færslu af blogginu mínu. Blessaður gerðu það, og gleymdu svo ekki að senda afrit til Mossad og Shin Bet, og láttu það líka fylgja að ég sé í „svokölluðu“ Félaginu Íslandi-Palestínu og meira að segja líka í slagtogi við „sjálfhatandi gyðinginn“ Elías Davíðsson.
Dylgjum zíonista svarað
Fyrir hálfu fimmta ári síðan fór ég á góðan og athyglisverðan fyrirlestur um helförina. Fyrirlesturinn varð mér tilefni til þess að blogga, annars vegar um helförina og hins vegar um Gaza-ströndina. Zíonistinn Vilhjálmur Örn Vilhjálmsson var snöggur til andsvara og lagði út af þessu bloggi í fyrradag (1. maí) á blogginu sínu. Athugasemdakerfið lokaðist auðvitað áður en mér gafst ráðrúm til að leggja þar orð í belg, svo ég svara fyrir mig á þessum vettvangi í staðinn.
Ég nenni hvorki að elta ólar við allar þær dylgjur sem Vilhjálmur hefur uppi um mig, né nenni ég að standa í því að taka fyrir hvern einasta strámann og leiðrétta hann. Meðal þess sem mér er eignað eru stuðningur við Mahmoud Ahmadinejad, vanvirðing við minningu fórnarlamba helfararinnar, sem ég afneita víst líka, og einhver vafasamur tilgangur (allt frá gyðinga- og hommahatri til stuðnings við Hosni Mubarak) með nýafstaðinni ferð á lýðræðis- og friðarráðstefnu í Cairo. Fólk getur lesið þetta fimm ára gamla blogg mitt og svo blogg Vilhjálms og metið sjálft.
Mér finnst það spes þegar mönnum finnst það „öfgamálstaður“ að vilja að Palestínumenn losni undan hernámi og þeirri kúgun, niðurlægingu og öðrum mannréttindabrotum sem því fylgja. Mér finnst minningu fórnarlamba helfararinnar meiri óvirðing sýnd með því að nota hana til að réttlæta nýja hópkúgun, nýja mismunun á grundvelli þjóðernis og ný mannréttindabrot. Sá lærdómur sem við eigum að draga af helförinni er auðvitað „aldrei aftur“ – eða, nánar tiltekið: Aldrei aftur að hleypa kynþáttahyggju eða þjóðrembingi til valda. Mér finnst spes að skilja það ekki.
Mér finnst líka spes að skilja ekki að það sé réttur fólks að veita mótspyrnu þegar það er kúgað. Það er sama hvort heitir Varsjá eða Sobibor eða Gaza eða Jenín eða eitthvað annað. Ég er vitanlega ekki að segja að þetta séu nákvæmlega eins dæmi, heldur að rétturinn til andspyrnu er sá sami. Hugrenningartengslin eru óhjákvæmileg. En það er kannski ekki sama hvort það er Þjóðverji eða gyðingur sem kúgar, eða hvort það er gyðingur eða arabi sem verður fyrir kúguninni. Sú spurning rímar reyndar líka við hvað það virðist skipta Vilhjálm miklu máli hvort menn eru af gyðingaættum eða ekki.
Það eru tvö aðalatriði sem ég vil taka fram: Í fyrsta lagi er Palestína hertekin af Ísrael, ekki öfugt. Andspyrna og andúð eru rökrétt afleiðing hernáms, hvort sem mönnum líkar betur eða verr, og það sem meira er, þá er andspyrna réttur hins kúgaða. Ef menn vilja frið milli Palestínumanna og Ísraela, þá er eina leiðin til þess sú að hernáminu ljúki og sanngirni og réttlæti verði dagskipanin. Í öðru lagi skil ég ekki hvernig vel lesnir menn geta ruglað saman gyðinglegri þjóðernisstefnu (zíonisma) og gyðingum sjálfum, eða skilið andúð á þjóðernisstefnu gyðinga sem andúð á gyðingum sjálfum. Vilhjálmur veit auðvitað betur, en reynir að gera mig tortryggilegan með ódýrum strámanni.
Ég nenni hvorki að elta ólar við allar þær dylgjur sem Vilhjálmur hefur uppi um mig, né nenni ég að standa í því að taka fyrir hvern einasta strámann og leiðrétta hann. Meðal þess sem mér er eignað eru stuðningur við Mahmoud Ahmadinejad, vanvirðing við minningu fórnarlamba helfararinnar, sem ég afneita víst líka, og einhver vafasamur tilgangur (allt frá gyðinga- og hommahatri til stuðnings við Hosni Mubarak) með nýafstaðinni ferð á lýðræðis- og friðarráðstefnu í Cairo. Fólk getur lesið þetta fimm ára gamla blogg mitt og svo blogg Vilhjálms og metið sjálft.
Mér finnst það spes þegar mönnum finnst það „öfgamálstaður“ að vilja að Palestínumenn losni undan hernámi og þeirri kúgun, niðurlægingu og öðrum mannréttindabrotum sem því fylgja. Mér finnst minningu fórnarlamba helfararinnar meiri óvirðing sýnd með því að nota hana til að réttlæta nýja hópkúgun, nýja mismunun á grundvelli þjóðernis og ný mannréttindabrot. Sá lærdómur sem við eigum að draga af helförinni er auðvitað „aldrei aftur“ – eða, nánar tiltekið: Aldrei aftur að hleypa kynþáttahyggju eða þjóðrembingi til valda. Mér finnst spes að skilja það ekki.
Mér finnst líka spes að skilja ekki að það sé réttur fólks að veita mótspyrnu þegar það er kúgað. Það er sama hvort heitir Varsjá eða Sobibor eða Gaza eða Jenín eða eitthvað annað. Ég er vitanlega ekki að segja að þetta séu nákvæmlega eins dæmi, heldur að rétturinn til andspyrnu er sá sami. Hugrenningartengslin eru óhjákvæmileg. En það er kannski ekki sama hvort það er Þjóðverji eða gyðingur sem kúgar, eða hvort það er gyðingur eða arabi sem verður fyrir kúguninni. Sú spurning rímar reyndar líka við hvað það virðist skipta Vilhjálm miklu máli hvort menn eru af gyðingaættum eða ekki.
Það eru tvö aðalatriði sem ég vil taka fram: Í fyrsta lagi er Palestína hertekin af Ísrael, ekki öfugt. Andspyrna og andúð eru rökrétt afleiðing hernáms, hvort sem mönnum líkar betur eða verr, og það sem meira er, þá er andspyrna réttur hins kúgaða. Ef menn vilja frið milli Palestínumanna og Ísraela, þá er eina leiðin til þess sú að hernáminu ljúki og sanngirni og réttlæti verði dagskipanin. Í öðru lagi skil ég ekki hvernig vel lesnir menn geta ruglað saman gyðinglegri þjóðernisstefnu (zíonisma) og gyðingum sjálfum, eða skilið andúð á þjóðernisstefnu gyðinga sem andúð á gyðingum sjálfum. Vilhjálmur veit auðvitað betur, en reynir að gera mig tortryggilegan með ódýrum strámanni.
Wednesday, April 30, 2008
Hjúkrunarfræðingar vinna sigur!
Skurð- og svæfingahjúkrunarfræðingar draga uppsagnir sínar til baka og Landspítalinn dregur nýja vaktafyrirkomulagið til baka, segir Moggi. Þrennt vil ég segja um það, í fyrsta lagi: Til hamingju, hjúkrunarfræðingar, með þennan sigur! Í öðru lagi: Takk, hjúkrunarfræðingar, fyrir að gefast ekki upp og vera okkur hinum gott fordæmi. Í þriðja lagi: Lærið af þessu, þið vinnandi fólk, og gleymið því ekki að samstaða og þrautseigja eru það sem við þörfnumst ef við viljum geta borið höfuðið hátt!
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Að því sögðu vil ég bæta því við að ekkert virðist þokast í samningaviðræðum SFR og ríkisins. Ríkið gerði SFR það bjánalega tilboð að gera samninga svipaða samningum ASÍ, sem voru gerðir við gerólíkar aðstæður í febrúar, og það til þriggja ára. Því verður tæpast tekið. Samningur til eins árs er það sem meira vit er í.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég má líka til með að benda á alveg hreint stórglæsilega grein Kára Magnússonar á Egginni: Fall bandaríska heimsveldisins.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Að því sögðu vil ég bæta því við að ekkert virðist þokast í samningaviðræðum SFR og ríkisins. Ríkið gerði SFR það bjánalega tilboð að gera samninga svipaða samningum ASÍ, sem voru gerðir við gerólíkar aðstæður í febrúar, og það til þriggja ára. Því verður tæpast tekið. Samningur til eins árs er það sem meira vit er í.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég má líka til með að benda á alveg hreint stórglæsilega grein Kára Magnússonar á Egginni: Fall bandaríska heimsveldisins.
Friday, April 25, 2008
Lögregluofbeldi og bensínverð -- og maóistar í Nepal
Jæja, ég get ekki lengur orða bundist yfir vörubílstjóramótmælunum. Á miðvikudaginn lét lögreglan heimskulega og ruddalega og það á ekki að hafa þurft að koma neinum á óvart. Það er skondin tilviljun að þetta skuli bera upp á sömu dagana og málaferlin gegn Ólafi Páli eru að hefjast, þar sem hann er ákærður fyrir að hafa skemmt lögreglubíl þegar bílnum var ekið á hann. Eins fáránlega og það hljómar. Sá sem hélt að við byggjum í réttarríki, eða að lögreglan væri skynsöm stofnun sem færi sparlega með völd sín, þarf greinilega að hugsa sig betur um. Á meðan lögreglan þumbast á móti og egnir bílstjórana til átaka (sem getur varla talist sterkur leikur) lætur ríkisstjórnin eins og þetta komi henni ekki við. Er allt í lagi? Geir Haarde segir að það sé ekki hægt að ræða við menn sem komi fram með svona ofbeldi.
En bíðum við: Í fyrsta lagi er hæpið að tala um það sem ofbeldi að loka götu. Í öðru lagi er þetta slagur sem ríkisvaldið á mjög erfitt með að vinna. Í þriðja lagi eru kröfur bílstjóranna að miklu leyti réttmætar. Það hlýtur að mega semja um hvíldartíma þannig að allir geti verið sáttir, þótt strandflutningar séu mér reyndar meira að skapi en þjóðvegatrukkar. En olíuverðið er að mínu mati aðalatriðið. Bílstjórarnir hafa sínar fjölskyldur að sjá fyrir, sínar afborganir og allt það eins og aðrir; hvers eiga þeir að gjalda? Jú -- heimsmarkaðsverð á olíu er óneitanlega hátt. Hvað skal taka til bragðs? Gera hana bara ókaupandi fyrir venjulegt fólk? Takmarka aðgengi að henni með háu verði? Það þýðir að efnaminna fólk fær ekki neitt.
Augljóslega er ein lausn sem væri auðvelt að grípa til, en hún er hugmyndafræðilegt tabú: Skömmtun. Bensín á að vera ódýrt og það á að takmarka aðgengi að því með því að skammta það til þeirra sem þurfa í alvörunni á því að halda. Við höfum ekki efni á að bruðla með bensín. Það er ekkert flóknara. Það er ekki hægt að láta eins og vandamálið sé ekki til og að menn eigi ekki skilið að það sé komið til móts við þá vegna þess að þeir séu orðnir örvæntingarfullir og farnir að grípa til örþrifaráða. Halda menn að bílstjórarnir séu að þessu að gamni sínu? Nei, vandamálið er alvarlegt og lausnin er einföld ef einhver þorir að reyna hana. Hún er ekki fólgin í því að lemja örvæntingarfulla vinnandi menn í hausinn með kylfu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég held ég geti sagt að fyrirlesturinn á miðvikudagskvöldið hafi barasta heppnast vel. Hann tók rúma klukkustund í flutningi, við fórum allhratt yfir sögu en fórum þó yfir allt það helsta. Áhorfendur voru tæplega þrjátíu, sem ég tel barasta fínustu mætingu. Já, ég held ég sé bara ánægður með þetta.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í Nepal hafa maóistar unnið afgerandi sigur í kosningum til stjórnlagaþings. Þeir hafa ekki hreinan meirihluta, en standa svo sterkir að þeir hljóta að hafa tögl og hagldir á þinginu. Fyrsta mál á dagskrá: Afnema konungdæmið. Prachanda formaður sækist eftir að verða forseti landsins -- og það verða að teljast ágætar líkur á að honum takist það. Það lítur út fyrir að hafrarnir verði skildir frá sauðunum. Á meðan maóistarnir voru í baráttu gegn stjórninni gátu þeir, kannski með réttu, borið fyrir sig að hinar og þessar málamiðlanir væru nauðsynlegar af strategískum eða taktískum ástæðum. Ef þeir fá völdin í landinu í hendurnar og verða sjálfir hryggjarstykkið í ríkisstjórninni, þá eiga þeir örðugra um vik með slíkt. Það er bara ein spurning: Munu þeir nota völd sín til að koma á alþýðulýðveldi eða borgaralegu lýðveldi? Ætlar Prachanda að verða forseti öreiganna eða burgeisanna? Ætla þeir að segja þetta gott eða halda út þangað til sigur vinnst? Þetta verður æsispennandi að sjá.
En bíðum við: Í fyrsta lagi er hæpið að tala um það sem ofbeldi að loka götu. Í öðru lagi er þetta slagur sem ríkisvaldið á mjög erfitt með að vinna. Í þriðja lagi eru kröfur bílstjóranna að miklu leyti réttmætar. Það hlýtur að mega semja um hvíldartíma þannig að allir geti verið sáttir, þótt strandflutningar séu mér reyndar meira að skapi en þjóðvegatrukkar. En olíuverðið er að mínu mati aðalatriðið. Bílstjórarnir hafa sínar fjölskyldur að sjá fyrir, sínar afborganir og allt það eins og aðrir; hvers eiga þeir að gjalda? Jú -- heimsmarkaðsverð á olíu er óneitanlega hátt. Hvað skal taka til bragðs? Gera hana bara ókaupandi fyrir venjulegt fólk? Takmarka aðgengi að henni með háu verði? Það þýðir að efnaminna fólk fær ekki neitt.
Augljóslega er ein lausn sem væri auðvelt að grípa til, en hún er hugmyndafræðilegt tabú: Skömmtun. Bensín á að vera ódýrt og það á að takmarka aðgengi að því með því að skammta það til þeirra sem þurfa í alvörunni á því að halda. Við höfum ekki efni á að bruðla með bensín. Það er ekkert flóknara. Það er ekki hægt að láta eins og vandamálið sé ekki til og að menn eigi ekki skilið að það sé komið til móts við þá vegna þess að þeir séu orðnir örvæntingarfullir og farnir að grípa til örþrifaráða. Halda menn að bílstjórarnir séu að þessu að gamni sínu? Nei, vandamálið er alvarlegt og lausnin er einföld ef einhver þorir að reyna hana. Hún er ekki fólgin í því að lemja örvæntingarfulla vinnandi menn í hausinn með kylfu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég held ég geti sagt að fyrirlesturinn á miðvikudagskvöldið hafi barasta heppnast vel. Hann tók rúma klukkustund í flutningi, við fórum allhratt yfir sögu en fórum þó yfir allt það helsta. Áhorfendur voru tæplega þrjátíu, sem ég tel barasta fínustu mætingu. Já, ég held ég sé bara ánægður með þetta.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í Nepal hafa maóistar unnið afgerandi sigur í kosningum til stjórnlagaþings. Þeir hafa ekki hreinan meirihluta, en standa svo sterkir að þeir hljóta að hafa tögl og hagldir á þinginu. Fyrsta mál á dagskrá: Afnema konungdæmið. Prachanda formaður sækist eftir að verða forseti landsins -- og það verða að teljast ágætar líkur á að honum takist það. Það lítur út fyrir að hafrarnir verði skildir frá sauðunum. Á meðan maóistarnir voru í baráttu gegn stjórninni gátu þeir, kannski með réttu, borið fyrir sig að hinar og þessar málamiðlanir væru nauðsynlegar af strategískum eða taktískum ástæðum. Ef þeir fá völdin í landinu í hendurnar og verða sjálfir hryggjarstykkið í ríkisstjórninni, þá eiga þeir örðugra um vik með slíkt. Það er bara ein spurning: Munu þeir nota völd sín til að koma á alþýðulýðveldi eða borgaralegu lýðveldi? Ætlar Prachanda að verða forseti öreiganna eða burgeisanna? Ætla þeir að segja þetta gott eða halda út þangað til sigur vinnst? Þetta verður æsispennandi að sjá.
Friday, April 11, 2008
Kominn aftur
Í Mogganum í dag er talað um að stjórnvöld í Kína séu grunuð um að reyna að "réttlæta harðari aðgerðir gegn andófsfólki með því að bera við hryðjuverkaógn". Finnst einhverjum þetta hljóma kunnuglega, ef maður skiptir "Kína" út fyrir "Bandaríkin", "Bretland", "Þýskaland" eða jafnvel "Ísland"?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég hef verið erlendis og ekki getað fylgst náið með umræðunni hér heima um málefni líðandi stundar. En mér er spurn, hefur engum dottið í hug að skammta bensín? Leyfa þeim sem þurfa í alvörunni að nota mikið af því, til dæmis vörubílstjórum, að kaupa það sem þeir þurfa á viðráðanlegu verði, en takmarka aðgengi hinna sem bruðla eins og það sé enginn morgundagur. Ég keyrði Miklubraut í gær. Orðið "einkabíll" er réttnefni; það var varla sá bíll sem tveir eða fleiri sátu í. Svifryk og mengun eru eitt -- en þverrandi olíulindir annað. Við höfum ekki efni á að bruðla svona með bensín. Það á eftir að koma okkur alvarlega í koll. Fyrr en varir. Úff, hvað það verður sárt.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það var ritdómur eftir mig á Egginni á föstudaginn: Hljóð herkvaðning og grein á Vantrú á mánudaginn: Sviðsett trúarbragðastríð.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég hef verið erlendis og ekki getað fylgst náið með umræðunni hér heima um málefni líðandi stundar. En mér er spurn, hefur engum dottið í hug að skammta bensín? Leyfa þeim sem þurfa í alvörunni að nota mikið af því, til dæmis vörubílstjórum, að kaupa það sem þeir þurfa á viðráðanlegu verði, en takmarka aðgengi hinna sem bruðla eins og það sé enginn morgundagur. Ég keyrði Miklubraut í gær. Orðið "einkabíll" er réttnefni; það var varla sá bíll sem tveir eða fleiri sátu í. Svifryk og mengun eru eitt -- en þverrandi olíulindir annað. Við höfum ekki efni á að bruðla svona með bensín. Það á eftir að koma okkur alvarlega í koll. Fyrr en varir. Úff, hvað það verður sárt.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það var ritdómur eftir mig á Egginni á föstudaginn: Hljóð herkvaðning og grein á Vantrú á mánudaginn: Sviðsett trúarbragðastríð.
Friday, March 14, 2008
Condoleezza Rice er lygalaupur!
„Bandaríkin fylgjast með Venezuela“ -- það er náttúrlega ekkert annað en hótun. Þetta tal um 300 milljónir dollara frá Chavez til FARC er lygi, eins og Greg Palast hefur þegar afhjúpað: $300 Million From Chavez to FARC a Fake. Ekki það, að það þurfti ekki Palast til þess að segja mér að það væri lygi. Kaupa úraníum í „skítuga sprengju“, -- það er hreint og beint ekki þannig sem FARC vinnur. Hér er ráð handa lygalaupunum í Bandaríkjastjórn: Ef þið ætlið að ljúga að okkur, sýnið okkur þá þá virðingu að láta lygina í það minnsta hljóma sennilega. Og hættið svo að myrða fólk. Fávitarnir ykkar.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Flýgur fiskisagan -- um daginn var frétt um að tveir Brasilíumenn hefðu verið handteknir, grunaðir um að byrla stelpum ólyfjan á Vegamótum. Eftir að bálreitt fólk hafði æpt í heilagri reiði, reyndust þeir saklausir. Reyndar heyrði ég að þetta hefði byrjað sem eitthvað flipp hjá tveim íslenskum manneskjum. Svei mér fyndið flipp það. Nú hefur lögreglan útilokað þrjá meinta kynferðisafbrotamenn, eftir að fólk hefur logað af heilagri reiði út í Pólverja í nokkra daga. Það safnast í sarpinn; það er svona sem útlendingahatur grefur um sig.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Flýgur fiskisagan -- um daginn var frétt um að tveir Brasilíumenn hefðu verið handteknir, grunaðir um að byrla stelpum ólyfjan á Vegamótum. Eftir að bálreitt fólk hafði æpt í heilagri reiði, reyndust þeir saklausir. Reyndar heyrði ég að þetta hefði byrjað sem eitthvað flipp hjá tveim íslenskum manneskjum. Svei mér fyndið flipp það. Nú hefur lögreglan útilokað þrjá meinta kynferðisafbrotamenn, eftir að fólk hefur logað af heilagri reiði út í Pólverja í nokkra daga. Það safnast í sarpinn; það er svona sem útlendingahatur grefur um sig.
Thursday, March 13, 2008
Af suður-asískum maóistum og öðru
„Stærsta ógnin við öryggi á Indlandi“, Naxalbari-maóistar, eru með 15 milljón dollara sjóð til vopnakaupa, að sögn Manmohan Singh forseta landsins. Naxalítar eru félagar í RIM ásamt nepölsku maóistunum. Þeir neita því samt að vera í beinum tengslum. Annar aðildarflokkur í RIM, Kommúnistaflokkur Perú (betur þekktur sem „Skínandi stígur“) fordæmdi, sem kunnugt er, nepölsku maóistana hér í hittifyrra fyrir að víkja frá réttri stefnu og taka upp borgaraþjónkandi hentistefnu. Ég held ekki að naxalítar hafi tekið afstöðu í þessari innanbúðardeilu, en hins vegar hef ég fullan skilning á gagnrýni perúvíönsku maóistanna. Ekki að þeir hafi alltaf fylgt réttri stefnu heldur. En í öllu falli eru nepölsku maóistarnir komnir á furðulega borgaralega leið. Nú í apríl næstkomandi verður kosið til nýs stjórnlagaþings, og búist er við að það muni afnema konungdæmið og koma á fót borgaralegu lýðveldi í staðinn. Prachanda formaður er ekki fráhverfur því að verða framarlega í því. Hvaða maóisti sækist eftir metorðum innan borgaralegs lýðveldis, getið þið sagt mér það? Alla vega, hann sakar erlenda heimsvaldasinna og útþenslusinna (án efa með réttu) um að blanda sér í málin á bak við tjöldin, og segir Koirala forsætisráðherra vita vel hvað er á seyði. Á sama tíma skorar hann á aðra vinstrisinna að fylkja sér saman gegn afturhaldinu, um að sameinast um að afnema konungdæmið. Það er auðvitað hárrétt hjá honum, að það er í hæsta máta gott og rétt markmið. En hvergi nærri fullnægjandi; það er ekki nema hálfur sigur unninn með því, ef þá það. Ef markmiðið er borgaralegt lýðveldi, þá hafa þeir óneitanlega vikið af braut byltingarinnar. Og ef borgaralegt lýðveldi er bara áfangamarkmið, en sósíalískt lýðveldi er lengri tíma markmið, hvers vegna nota nepölsku maóistarnir þá ekki yfirburðastöðu sína til þess að mynda bandalag við verkafólk í Kathmandu og öðrum borgum, og koma sósíalíska lýðveldinu strax á?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ísraelskir þingmenn æfir vegna þess að Angela Merkel ætlar að ávarpa þá á þýsku. Jæjajá. Hún er fædd 1954. Hvernig er hægt að vera reiður út í hana út af helförinni? Af nógu er að tala til að hafa vanþóknun á henni út af, þótt helförin bætist ekki á sakaskrána líka. Ef þessir þingmenn eru svona mótfallnir fjöldamorðum, þá væri þeim nær að berjast gegn þeim í sínum eigin ranni, og vera ekki að siga ísraelskum hermönnum á palestínsk börn. Nema mannréttindin eigi bara við suma.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Annars er grein eftir mig á Egginni: Uppgangurinn í Kína er brothættur.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ísraelskir þingmenn æfir vegna þess að Angela Merkel ætlar að ávarpa þá á þýsku. Jæjajá. Hún er fædd 1954. Hvernig er hægt að vera reiður út í hana út af helförinni? Af nógu er að tala til að hafa vanþóknun á henni út af, þótt helförin bætist ekki á sakaskrána líka. Ef þessir þingmenn eru svona mótfallnir fjöldamorðum, þá væri þeim nær að berjast gegn þeim í sínum eigin ranni, og vera ekki að siga ísraelskum hermönnum á palestínsk börn. Nema mannréttindin eigi bara við suma.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Annars er grein eftir mig á Egginni: Uppgangurinn í Kína er brothættur.
Monday, March 3, 2008
Ég er sammála Chavez. Hvernig væri að viðurkenna FARC sem skæruliðahreyfingu og reyna að ná samningum við þá í staðinn fyrir að hleypa öllu í kaldakol með ofbeldi? Ríkisstjórnin krímínalíserar lögmæta andspyrnu gegn harðstjórn. Meiri harðstjórn hlýtur að þýða bara meiri andspyrnu, er það ekki? Hér eru ábendingar á greinar í Arbejderen: Colombia har en illegal regering; FARC har aldrig brugt tvang og Livet i en FARC-lejr i Colombia.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Á Gaza-ströndinni eru Ísraelar búnir að drepa á annað hundrað mann á undanförnum dögum. Hvers vegna bregðast önnur ríki ekki við af hörku? Hvers vegna segir Ingibjörg Sólrún Gísladóttir ekki neitt? Hvað ef þetta væri á annað hundrað flokksbundinna Samfylkingarmanna í kjördæminu hennar, Reykjavík?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Á Gaza-ströndinni eru Ísraelar búnir að drepa á annað hundrað mann á undanförnum dögum. Hvers vegna bregðast önnur ríki ekki við af hörku? Hvers vegna segir Ingibjörg Sólrún Gísladóttir ekki neitt? Hvað ef þetta væri á annað hundrað flokksbundinna Samfylkingarmanna í kjördæminu hennar, Reykjavík?
Friday, February 29, 2008
Ingibjörg Sólrún í gær...
Það er ekki það að mér finnist Kosovo-Albanir eiga eitthvað minni rétt í prinsippinu heldur en aðrar þjóðir til að eiga sitt eigið ríki. Ef það væri spurningin, þá væri þetta engin spurning. Nei, spurningin er praktísk: Hvernig dregur maður landamæri eftir þjóðerni á Balkanskaga? Það er ekki hægt. Tilraunir hingað til hafa kostað blóðbað og þjóðernishreinsanir og hafa samt ekki skilað tilætlaðri niðurstöðu. Alþjóðastjórnmál Balkanskaga löðra í hræsni og skinhelgi. Bandarískir heimsvaldahagsmunir í samstarfi við albanska mansals- og heróínmafíu, hvernig hljómar það? Vel í eyrum utanríkisráðherra. Nei, það er aðeins ein lausn, og hún heitir fjölþjóðaríki. Hafa íbúar frv. Júgóslavíu einhvern tímann haft það jafn gott á heildina litið eins og þegar Júgóslavía var og hét?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Utanríkisráðherra lét sér ekki nægja að troða einu sinni í spínatinu í gær. Í hitt skiptið má varla á milli sjá hver talar, Ingibjörg Sólrún eða Anders Fogh Rasmussen: „Utanríkisráðherra telur ekki efni til að koma á fót rannsóknarnefnd til að rannsaka fangaflug í íslenskri lofthelgi. Steingrímur J. Sigfússon, vinstri grænum, spurði á Alþingi í dag hvort ekki væri tilefni að láta fara fram óháða rannsókn.“ Er þetta eitthvert grín? Hún sér ekki ástæðu til að láta rannsaka málið! Hvað heldur hún að hafi verið um borð í flugvélunum? Hefilspænir?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það dregur úr hagvexti í Danmörku. Umhugsunarvert.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Utanríkisráðherra lét sér ekki nægja að troða einu sinni í spínatinu í gær. Í hitt skiptið má varla á milli sjá hver talar, Ingibjörg Sólrún eða Anders Fogh Rasmussen: „Utanríkisráðherra telur ekki efni til að koma á fót rannsóknarnefnd til að rannsaka fangaflug í íslenskri lofthelgi. Steingrímur J. Sigfússon, vinstri grænum, spurði á Alþingi í dag hvort ekki væri tilefni að láta fara fram óháða rannsókn.“ Er þetta eitthvert grín? Hún sér ekki ástæðu til að láta rannsaka málið! Hvað heldur hún að hafi verið um borð í flugvélunum? Hefilspænir?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það dregur úr hagvexti í Danmörku. Umhugsunarvert.
Thursday, February 28, 2008
Þjóðkirkjan og Ungdómshúsið
Hér um bil eitt prósent landsmanna breytti trúfélagsskráningu sinni árið 2007. Það segir sitt, er það ekki? Íslendingar eru trúleysingjar, heiðingjar, algyðistrúarmenn, únitarar og aðhyllast alls konar ókristilega hjátrú. Ef Þjóðkirkjan væri heiðarleg ætti hún að setja skilyrði: Stundið lútherstrú eða drullið ykkur út. Hún gerir það hins vegar ekki, vegna þess að þá mundi hún verða af tekjum. Að einhver skuli nenna að vera í þessu trúfélagi. Ég hvet fólk til þess að leiðrétta trúfélagsskráningu sína hið snarasta, þá sem þess þurfa.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Á fimmtudaginn fyrir viku fór ég til Kaupmannahafnar og tók þar þátt í Ungdomshuset-mótmælum. Það var athyglisvert. Það hafði verið boðað umsátur um Rådhuset, en því var frestað. Í staðinn var liðinu safnað á Gammeltorv á Strikinu, þaðan sem þrjár mismunandi göngur héldu, hver sína leið, um það bil hálftíma krók og safnaðist svo saman á Vesterbrotorv. Nokkur hundruð svartklædd ungmenni, mörg með grímur fyrir andlitinu. Ég var í mínum Ungdomshuset-bol (sjá mótífið á mynd til hægri) frá KP. Að frátöldu veggjakroti fór gangan vel fram -- köll gerð að Valdinu, en ekkert umfram það. Þið sem eruð stödd í Kaupmannahöfn einhvern fimmtudaginn: því ekki að skella sér á Gammaltorv á Strikinu og taka þátt í að styðja góðan málstað?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það var grein eftir mig á Vantrú á dögunum: Kirkjan og afstæðishyggjan.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Helgi Guðmundsson skrifar á Eggina: Vindgangur kapítalismans.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Á fimmtudaginn fyrir viku fór ég til Kaupmannahafnar og tók þar þátt í Ungdomshuset-mótmælum. Það var athyglisvert. Það hafði verið boðað umsátur um Rådhuset, en því var frestað. Í staðinn var liðinu safnað á Gammeltorv á Strikinu, þaðan sem þrjár mismunandi göngur héldu, hver sína leið, um það bil hálftíma krók og safnaðist svo saman á Vesterbrotorv. Nokkur hundruð svartklædd ungmenni, mörg með grímur fyrir andlitinu. Ég var í mínum Ungdomshuset-bol (sjá mótífið á mynd til hægri) frá KP. Að frátöldu veggjakroti fór gangan vel fram -- köll gerð að Valdinu, en ekkert umfram það. Þið sem eruð stödd í Kaupmannahöfn einhvern fimmtudaginn: því ekki að skella sér á Gammaltorv á Strikinu og taka þátt í að styðja góðan málstað?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það var grein eftir mig á Vantrú á dögunum: Kirkjan og afstæðishyggjan.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Helgi Guðmundsson skrifar á Eggina: Vindgangur kapítalismans.
Wednesday, February 20, 2008
Í fréttum er þetta helst...
Þegar Geir Haarde segir að kjarasamningar séu "mjög ábyrgir", þá leyfi ég mér að hafa efasemdir um að þeir séu það fyrir launafólk. Samdi ASÍ af sér eða vann það stórsigur? Ég hef ekki verið í aðstöðu til að fylgjast nógu vel með, en sem ég segi, þá hef ég mínar efasemdir. Þeir töluðu um að "krefjast" 150.000 kr lágmarkslauna. Er von á stórsigri ef það er hið stóra takmark? Leiðréttið mig endilega ef ég fer með fleipur, en ég hef ekki ennþá séð ástæðu til að æpa af gleði.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
"Áhugafólk um borgarmál"? Ég get ekki skilið það öðruvísi en sem annað hvort "Hanna Birna og stuðningsmenn" eða "Sjálfstæðismenn sem hafa fengið nóg af Vilhjálmi". Það er líka athyglisvert að 45,4% segjast hafa kosið Sjálfstæðisflokkinn síðast -- en í síðustu kosningum fékk flokkurinn 42,1%. 30,4% segjast hafa kosið Samfylkingu, en hún fékk ekki nema 26,9%! Hvaða bull er þetta? Á þetta sér einhverja augljósa skýringu eða er þessi könnun bara vitleysa?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í síðustu færslu skrifaði ég um reykingabann. Mér finnst að það eigi að fara eftir atvikum. Af vinnuverndarástæðum finnst mér að hver sá staður sem hefur fólk í vinnu eigi að vera reyklaus. Ef hópur fólks á stað saman og rekur hann saman og vinnur þar saman, þá kemur engum við hvort þar er reykt eða ekki. Ef staður er í eigi eins og þar vinna fleiri, þá finnst mér að það eigi að vera hægt að veita leyfi til að heimila reykingar (sbr. vínveitingaleyfi), ef staðurinn uppfyllir ströng skilyrði og borgar fyrir leyfið. Æskilegt gjald fyrir leyfið væri nákvæmalega sú upphæð sem staðurinn mundi græða brúttó á að hafa það, þannig að það væri ekki efnahagslegur hvati fyrir því, eða sem minnstur. Hins vegar væri athugandi að leyfa fólki ekki að reykja annað tóbak en það sem það keypti á staðnum. Ekki get ég komið með bjór inn á skemmtistað, er það?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég sá í dönskum fréttum (finn ekki linkinn) að tveir Íslendingar hefðu ferðast 2500 km leið til Danmerkur til að lemja einhvern sem þeir töldu sig eiga eitthvað sökótt við. Ég hef heyrt þannig um fólk frá S-Evrópu, sem hinir þjóðrembusinnaðri vilja síður bera okkur saman við, en ég man ekki eftir að hafa heyrt það um Íslendinga áður.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það segir sitt um hvað er á bak við Kosovo-málið, að í fréttamyndum flökta iðulega hlið við hlið fánar Albaníu og Bandaríkjanna. Kannast einhver við Camp Bondsteel? Lesið grein Jóns Karls frá því um daginn: Kósóvó og önnur aðskilnaðarhéröð á Balkanskaganum. Ég held að það kunni ekki góðri lukku að stýra að taka þátt í þessu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er ekki allt sem sýnist í kosningunum í Pakistan.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Hvað gerir það til að ástunda ekki gagnrýna hugsun? Já, hvað gerir það til?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
"Áhugafólk um borgarmál"? Ég get ekki skilið það öðruvísi en sem annað hvort "Hanna Birna og stuðningsmenn" eða "Sjálfstæðismenn sem hafa fengið nóg af Vilhjálmi". Það er líka athyglisvert að 45,4% segjast hafa kosið Sjálfstæðisflokkinn síðast -- en í síðustu kosningum fékk flokkurinn 42,1%. 30,4% segjast hafa kosið Samfylkingu, en hún fékk ekki nema 26,9%! Hvaða bull er þetta? Á þetta sér einhverja augljósa skýringu eða er þessi könnun bara vitleysa?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í síðustu færslu skrifaði ég um reykingabann. Mér finnst að það eigi að fara eftir atvikum. Af vinnuverndarástæðum finnst mér að hver sá staður sem hefur fólk í vinnu eigi að vera reyklaus. Ef hópur fólks á stað saman og rekur hann saman og vinnur þar saman, þá kemur engum við hvort þar er reykt eða ekki. Ef staður er í eigi eins og þar vinna fleiri, þá finnst mér að það eigi að vera hægt að veita leyfi til að heimila reykingar (sbr. vínveitingaleyfi), ef staðurinn uppfyllir ströng skilyrði og borgar fyrir leyfið. Æskilegt gjald fyrir leyfið væri nákvæmalega sú upphæð sem staðurinn mundi græða brúttó á að hafa það, þannig að það væri ekki efnahagslegur hvati fyrir því, eða sem minnstur. Hins vegar væri athugandi að leyfa fólki ekki að reykja annað tóbak en það sem það keypti á staðnum. Ekki get ég komið með bjór inn á skemmtistað, er það?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég sá í dönskum fréttum (finn ekki linkinn) að tveir Íslendingar hefðu ferðast 2500 km leið til Danmerkur til að lemja einhvern sem þeir töldu sig eiga eitthvað sökótt við. Ég hef heyrt þannig um fólk frá S-Evrópu, sem hinir þjóðrembusinnaðri vilja síður bera okkur saman við, en ég man ekki eftir að hafa heyrt það um Íslendinga áður.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það segir sitt um hvað er á bak við Kosovo-málið, að í fréttamyndum flökta iðulega hlið við hlið fánar Albaníu og Bandaríkjanna. Kannast einhver við Camp Bondsteel? Lesið grein Jóns Karls frá því um daginn: Kósóvó og önnur aðskilnaðarhéröð á Balkanskaganum. Ég held að það kunni ekki góðri lukku að stýra að taka þátt í þessu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er ekki allt sem sýnist í kosningunum í Pakistan.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Hvað gerir það til að ástunda ekki gagnrýna hugsun? Já, hvað gerir það til?
Monday, February 11, 2008
Á mánudaginn var syfjaði mig svo þegar leið á kvöldið, að ég ákvað að sleppa því að fara á krá til að brjóta lög. Hins vegar fór ég á krá í Danmörku nýlega, og þar braut ég reykingalögin, eins og flestir aðrir sem voru þar inni. Skemmtilegt var það, á sinn hátt, en hins vegar var það ennþá meira fróðlegt en skemmtilegt. Það súrnaði í augum og föt mín þörfnuðust hreinsunar daginn eftir, og ég sjálfur reyndar líka. Ég er með öðrum orðum ennþá staðfastari í stuðningi mínum við reykingalögin núna, heldur en ég var síðast þegar ég tjáði mig um þau. Ég átta mig á því að mín reynsla, sem kúnna, hefur ekkert að gera með forsendur laganna, og að mér var auk þess nær að sitja sjálfur þarna inni og reykja eins og skorsteinn ... en samt: Reykingar á skemmtistöðum eru beisikallí off í mínum huga. Þær ættu ekki að vera leyfðar nema í undantekningartilvikum. Jamm.
(Leiðrétting 20. febrúar: "andstöðu minni" breytt í "stuðningi mínum" -- afsakið prentvilluna...)
(Leiðrétting 20. febrúar: "andstöðu minni" breytt í "stuðningi mínum" -- afsakið prentvilluna...)
Tuesday, January 29, 2008
44 blaðsíður
Ég man ekki eftir að Morgunblaðið hafi nokkurn tímann verið eins þunnt og í dag.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Egyptar samþykkja tillögu Abbasar um að palestínska heimastjórnin taki yfir landamærastöðina í Rafah. Takið eftir: Egyptar samþykkja að PA taki yfir hana. Er eitthvað bogið við það? Eru það ekki Hamas-samtökin sem ráða ríkjum á Gaza? Hvernig geta Egyptar og PA þá skipt Gaza á milli sín? Abu Gheit, utanríkisráðherra Egypta, segist fordæma „valdarán“ Hamas-samtakanna -- og í prent-Mogga sá ég að Hamas ríktu „í óþökk alþjóðasamfélagsins“. Það var og! Hvenær var „alþjóðasamfélagið“ spurt álits? Þýðir þetta nokkuð annað en að Bandaríkjastjórn og Ísrael séu á móti þeim? Það er best að halda því til haga að það var Fatah sem rændi völdum af réttkjörinni ríkisstjórn Hamas. „Lýðræðislegar kosningar“ -- pah! Hvað haldið þið að palestínskur almenningur fái mikla trú á gildi lýðræðislegra kosninga þegar Vesturveldin hunsa þær eftir hentugleika? Þegar heimsvaldasinnar tala um „lýðræði“ -- eða „frelsi“, „siðmenningu“, „kristni“ eða önnur gildishlaðin orð, þá meina þau aðeins eitt: Eigin völd.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ólafur F. Magnússon var með einhverja glötuðustu innkomu sem ég hef vitað. Hann og Sjálfstæðisflokkurinn hafa drullað upp á bak með þessari fáránlegu leikfléttu. Gott samt að þeir skuli sýna sitt rétta andlit, svona svo maður líti á björtu hliðarnar. Það verður gaman að sjá hvernig þeim vegnar í næstu kosningum. Það besta sem getur hlotist af þessu er að nokkrum gömlum húsum verði þyrmt. Það er mikið gleðiefni í sjálfu sér, að öllu öðru slepptu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Egyptar samþykkja tillögu Abbasar um að palestínska heimastjórnin taki yfir landamærastöðina í Rafah. Takið eftir: Egyptar samþykkja að PA taki yfir hana. Er eitthvað bogið við það? Eru það ekki Hamas-samtökin sem ráða ríkjum á Gaza? Hvernig geta Egyptar og PA þá skipt Gaza á milli sín? Abu Gheit, utanríkisráðherra Egypta, segist fordæma „valdarán“ Hamas-samtakanna -- og í prent-Mogga sá ég að Hamas ríktu „í óþökk alþjóðasamfélagsins“. Það var og! Hvenær var „alþjóðasamfélagið“ spurt álits? Þýðir þetta nokkuð annað en að Bandaríkjastjórn og Ísrael séu á móti þeim? Það er best að halda því til haga að það var Fatah sem rændi völdum af réttkjörinni ríkisstjórn Hamas. „Lýðræðislegar kosningar“ -- pah! Hvað haldið þið að palestínskur almenningur fái mikla trú á gildi lýðræðislegra kosninga þegar Vesturveldin hunsa þær eftir hentugleika? Þegar heimsvaldasinnar tala um „lýðræði“ -- eða „frelsi“, „siðmenningu“, „kristni“ eða önnur gildishlaðin orð, þá meina þau aðeins eitt: Eigin völd.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ólafur F. Magnússon var með einhverja glötuðustu innkomu sem ég hef vitað. Hann og Sjálfstæðisflokkurinn hafa drullað upp á bak með þessari fáránlegu leikfléttu. Gott samt að þeir skuli sýna sitt rétta andlit, svona svo maður líti á björtu hliðarnar. Það verður gaman að sjá hvernig þeim vegnar í næstu kosningum. Það besta sem getur hlotist af þessu er að nokkrum gömlum húsum verði þyrmt. Það er mikið gleðiefni í sjálfu sér, að öllu öðru slepptu.
Tuesday, January 22, 2008
Blablabla...
Því verður naumast neitað að nýja borgarstjórnin er eins veik og hugsast getur. Hún fellur um leið og Ólafur fær flensu. Ég hló dátt þegar einhver sagðist fullvissa fréttamenn um að hér væri sterkur málefnagrundvöllur á ferðinni og blablabla!
[Innskot: Ég fékk ábendingu um að ég hefði mislesið orðin, og Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson hefði talað um "sterkan málamiðlunargrundvöll" -- sem er reyndar mjög asnalegt og fyndið líka..]]
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Musharraf biður Vesturlönd um þolinmæði og mótmælir þráhyggju þeirra fyrir lýðræði og mannréttindum. Flottur kall, Musharraf, ekki satt? Hreinskiptinn, ha? Það er því miður hárrétt hjá honum að Vesturveldin ættu bara að halda kjafti og hætta að skipta sér af því sem kemur þeim ekki við. Hvað eru Vesturveldin að heimta lýðræði í Pakistan þegar þau styðja miðaldakonungdæmi í Saúdi-Arabíu? Hvað eru þau að heimt amannréttindi þegar þau styðja gróf og kerfisbundin mannréttindabrot allt frá Írak og Palestínu alla leið inn í sín eigin fátækrahverfi? Haldið bara kjafti þangað til þið hafið bætt úr eigin göllum! Það er bara einn aðili sem hefur rétt til að krefjast lýðræðis í Pakistan, og það vill svo til að það er sami aðili sem er sá eini sem getur komið því á. Það er pakistanskur almenningur. Það er hans að skipuleggja sig, setja fram kröfur og fylgja þeim eftir með þeim meðölum sem þarf. Annað er bara blaður. Sorrí.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Spurt er: Er kreppan að koma?
Svarað er: Já, hvort hún er. Hlaupið í skjól eða tosið í neyðarhemlana, oft var þörf en nú er nauðsyn.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í Chiapas í Mexíkó kannast menn ekki við að Zapatistas séu veikari en þeir voru áður en hægriöflin byrjuðu að pilla í þá aftur. Þvert á móti; vegna mikils undirbúnings- og skipulagsstarfs eru þeir sterkari en nokkru sinni, ef eitthvað er, og eiga núna samstarf og samhljóm við grasrótarhreyfingar úti um allt ríkið.
[Innskot: Ég fékk ábendingu um að ég hefði mislesið orðin, og Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson hefði talað um "sterkan málamiðlunargrundvöll" -- sem er reyndar mjög asnalegt og fyndið líka..]]
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Musharraf biður Vesturlönd um þolinmæði og mótmælir þráhyggju þeirra fyrir lýðræði og mannréttindum. Flottur kall, Musharraf, ekki satt? Hreinskiptinn, ha? Það er því miður hárrétt hjá honum að Vesturveldin ættu bara að halda kjafti og hætta að skipta sér af því sem kemur þeim ekki við. Hvað eru Vesturveldin að heimta lýðræði í Pakistan þegar þau styðja miðaldakonungdæmi í Saúdi-Arabíu? Hvað eru þau að heimt amannréttindi þegar þau styðja gróf og kerfisbundin mannréttindabrot allt frá Írak og Palestínu alla leið inn í sín eigin fátækrahverfi? Haldið bara kjafti þangað til þið hafið bætt úr eigin göllum! Það er bara einn aðili sem hefur rétt til að krefjast lýðræðis í Pakistan, og það vill svo til að það er sami aðili sem er sá eini sem getur komið því á. Það er pakistanskur almenningur. Það er hans að skipuleggja sig, setja fram kröfur og fylgja þeim eftir með þeim meðölum sem þarf. Annað er bara blaður. Sorrí.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Spurt er: Er kreppan að koma?
Svarað er: Já, hvort hún er. Hlaupið í skjól eða tosið í neyðarhemlana, oft var þörf en nú er nauðsyn.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í Chiapas í Mexíkó kannast menn ekki við að Zapatistas séu veikari en þeir voru áður en hægriöflin byrjuðu að pilla í þá aftur. Þvert á móti; vegna mikils undirbúnings- og skipulagsstarfs eru þeir sterkari en nokkru sinni, ef eitthvað er, og eiga núna samstarf og samhljóm við grasrótarhreyfingar úti um allt ríkið.
Friday, January 18, 2008
Þorsteinn, Bergiðja, milljarðar...
Mikið fannst mér fyndið að sjá Birgi Ármannsson í sjónvarpinu í fyrrakvöld, að reyna að verja skipan Þorsteins Davíðssonar. Þetta er brandari sem heldur bara áfram og áfram. Ég hálfkenni í brjósti um alla þessa ungu sjálfstæðismenn sem lenda í þessu, að þurfa að verja þessa æðislegu skipan. Ég hálfkenni líka í brjósti um Árna Mathiesen. En bara hálf. Honum -- og þeim hinum -- var nær að taka þetta að sér. Trúverðugleikinn í rass og rófu. Greyin. En bara hálf samt.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Þann 1. maí nk. á að loka Bergiðjunni hér við Klepp. Þar eru verkstæði og vinnustofur þar sem sjúklingar vinna. Ástæðan er sparnaður, eins og fyrri daginn. Ég skil nú ekki forgangsröðunina -- það er skrúfað fyrir leka þar sem enginn leik er -- skorið niður í kostnaði við sjálfa þjónustu Landspítalans -- en á meðan standa flóðgáttirnar opnar í yfirbyggingunni. Er þetta fyndið? Er þetta smekklegt? Hvers vegna er verið að reka þetta heilbrigðiskerfi á annað borð, ef það er ekki hægt að gera það sómasamlega?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í dag er grein eftir mig á s. 28-9 í Mogganum. Lesið hana. Hún ætti að birtast á Vantrú líka fljótlega.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er eins og það sé allt á öðrum endanum vegna þessa hruns á verðbréfamörkuðum. Jah, ég er alla vega ekki á öðrum endanum. Ég man ekki eftir að þessi verðbréfamarkaður hafi gert mikið fyrir mig nýlega. Kemur þetta einhverjum á óvart? Getur það, í alvöru talað, verið? Það er talað um að svo og svo margir milljarðar hafi „horfið“. Hvernig getur maður annað en hlegið? Það sýnir best hvað þessi markaður byggist á miklu hókuspókusi. Alvöru verðmæti „hverfa“ ekki bara sisona. vitið þið hver galdurinnn er? Á ég að segja ykkur það? Það voru engin verðmæti á bakvið þessa svokölluðu milljarða! Þetta voru bara sjónhverfingar! Og þar hafiði það og hananú.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í Nepal sögðu maóistar sig úr bráðabirgðastjórninni í haust, en hafa gengið til liðs við hana aftur eftir samninga um að halda þjóðaratkvæðagreiðslu um framtíð konungdæmisins fyrir áramót, sem eru í apríl hjá þeim. Nú segjast þeir sjá kosningasvindl í uppsiglingu, alla vega í Terai-héraði, en heita aðgerðum til þess að koma í veg fyrir það.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
BP vísa því á bug á olíutindurinn sé yfirvofandi eða yfirstaðinn. Já, tóbaksfyrirtækin neituðu líka skaðsemi tóbaks frameftir öllu. Hver vill að hlutabréfin lækki? Hér er hollráð: Ef þið eigið hlutabréf í olíufélögum, seljið þau þá á stundinni!
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Þann 1. maí nk. á að loka Bergiðjunni hér við Klepp. Þar eru verkstæði og vinnustofur þar sem sjúklingar vinna. Ástæðan er sparnaður, eins og fyrri daginn. Ég skil nú ekki forgangsröðunina -- það er skrúfað fyrir leka þar sem enginn leik er -- skorið niður í kostnaði við sjálfa þjónustu Landspítalans -- en á meðan standa flóðgáttirnar opnar í yfirbyggingunni. Er þetta fyndið? Er þetta smekklegt? Hvers vegna er verið að reka þetta heilbrigðiskerfi á annað borð, ef það er ekki hægt að gera það sómasamlega?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í dag er grein eftir mig á s. 28-9 í Mogganum. Lesið hana. Hún ætti að birtast á Vantrú líka fljótlega.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er eins og það sé allt á öðrum endanum vegna þessa hruns á verðbréfamörkuðum. Jah, ég er alla vega ekki á öðrum endanum. Ég man ekki eftir að þessi verðbréfamarkaður hafi gert mikið fyrir mig nýlega. Kemur þetta einhverjum á óvart? Getur það, í alvöru talað, verið? Það er talað um að svo og svo margir milljarðar hafi „horfið“. Hvernig getur maður annað en hlegið? Það sýnir best hvað þessi markaður byggist á miklu hókuspókusi. Alvöru verðmæti „hverfa“ ekki bara sisona. vitið þið hver galdurinnn er? Á ég að segja ykkur það? Það voru engin verðmæti á bakvið þessa svokölluðu milljarða! Þetta voru bara sjónhverfingar! Og þar hafiði það og hananú.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í Nepal sögðu maóistar sig úr bráðabirgðastjórninni í haust, en hafa gengið til liðs við hana aftur eftir samninga um að halda þjóðaratkvæðagreiðslu um framtíð konungdæmisins fyrir áramót, sem eru í apríl hjá þeim. Nú segjast þeir sjá kosningasvindl í uppsiglingu, alla vega í Terai-héraði, en heita aðgerðum til þess að koma í veg fyrir það.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
BP vísa því á bug á olíutindurinn sé yfirvofandi eða yfirstaðinn. Já, tóbaksfyrirtækin neituðu líka skaðsemi tóbaks frameftir öllu. Hver vill að hlutabréfin lækki? Hér er hollráð: Ef þið eigið hlutabréf í olíufélögum, seljið þau þá á stundinni!
Wednesday, January 16, 2008
Febrúar 2006
Hvað varst þú að gera í febrúar 2006? Ég get ekki sagt að ég muni í fljótu bragði hvað ég var að gera, fyrir utan að vinna á næturvöktum. Jú, ég sinnti Egginni meðan hún var ennþá hýst á Blogdrive. Eitthvað var ég að spá í ástandið í Nepal líka. Snarrót líka. Þá voru kosningar í stúdentaráð og mig minnir að ég hafi verið í kjörstjórn. Já, ýmislegt var maður víst að gera. Einu gaf ég þó ekki gaum meðan á því stóð:
Í febrúar 2006 unnu menn nefnilega 84.678.000 tunnur af olíu á dag að jafnaði. Þá hafði aldrei verið framleitt meira -- og síðan hefur ekki náðst að framleiða jafnmikið. Olíutindurinn ógurlegi var, að öllum líkindum, febrúarmánuður 2006. It's all going downhill from now on. Fyrst tiltölulega rólega, eins og undanfarin tvö ár, og síðan fer að halla meira og meira undan fæti.
Finna fleiri en ég eins og lykt af sviðnandi gúmmíi?
Í febrúar 2006 unnu menn nefnilega 84.678.000 tunnur af olíu á dag að jafnaði. Þá hafði aldrei verið framleitt meira -- og síðan hefur ekki náðst að framleiða jafnmikið. Olíutindurinn ógurlegi var, að öllum líkindum, febrúarmánuður 2006. It's all going downhill from now on. Fyrst tiltölulega rólega, eins og undanfarin tvö ár, og síðan fer að halla meira og meira undan fæti.
Finna fleiri en ég eins og lykt af sviðnandi gúmmíi?
Ruslpósturinn flæðir um fleiri póstkassa en á netinu og bréfberum er uppálagt að hunsa frómar óskir fólks um grið. Eva stingur upp á lausn. Ég hef fyrir löngu tamið mér aðra lausn, sem mér finnst betri, svona fyrir mitt leyti: Endursenda bara draslið. Troða því í umslag, stíla á viðkomandi fyrirtæki -- helst forstjórann í eigin nafni heima hjá sér -- og skrifa "burðargjald greiðist af viðtakanda" utan á. Þetta hef ég gert annað slagið í nokkur ár, og stungið þessu svo bara í næsta póstkassa. Ef þúsund manns tækju sig saman um að gera þetta, þá þætti mér gaman að sjá svipinn á spömmurunum.
Heyrið þið annars, hér er uppástunga: Hvernig væri að bloggarar mundi taka sig saman um að taka eitthvert tiltekið stykki af ruslpósti og senda það, hver fyrir sig, til baka til sendanda einhvern tímann á næstunni? Hvernig væri að velja t.d. stærsta stykkið sem er borið út á föstudaginn, og endursenda það í þúsundatali?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Brói prjónar við þarsíðustu færslu mína.
Heyrið þið annars, hér er uppástunga: Hvernig væri að bloggarar mundi taka sig saman um að taka eitthvert tiltekið stykki af ruslpósti og senda það, hver fyrir sig, til baka til sendanda einhvern tímann á næstunni? Hvernig væri að velja t.d. stærsta stykkið sem er borið út á föstudaginn, og endursenda það í þúsundatali?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Brói prjónar við þarsíðustu færslu mína.
Thursday, January 10, 2008
Norður-Kórea; Íran; olía og efnahagur
Mér finnst skynsamlegt af Kínverjum -- og vitanlega mjög skiljanlegt -- að hafa áætlanir um innrás í Norður-Kóreu ef hún kiknar og hrynur saman. Kjarnorkuáætlun Norður-Kóreumanna er augljóslega mikilvæg, en fyrir utan hana, þá sitja Kóreumenn á óhemjulega miklu af vopnum. Her þeirra er einn sá stærsti í heimi og landamærin, úff... Í suðvesturhorni landsins hafa þeir t.d. komið upp svo mörgum langdrægum fallbyssum, að ef það yrði gerð innrás úr suðri, gætu þeir jafnað Seoul við jörðu -- bókstaflega þurrkað hana út -- á klukkustund. Það yrði óneitanlega sjón að sjá. Tilfellið er, að gereyðingarmáttur Norður-Kóreu liggur í hefðbundnum vopnum. Feiknalegu magni af hefðbundnum vopnum. Þar við bætast auðvitað efna- og sýklavopn, og kannski ein eða tvær kjarnorkusprengjur. Þessi viðbúnaður vekur auðvitað furðu í augum flestra Vesturlandabúa, en er samt skiljanlegur. Man einhver eftir Kóreustríðinu? Í því varð Kórea sviðin jörð. Því er ekki einu sinni formlega lokið. Nálægt hálf milljón lét lífið og annar eins fjöldi særður. Bandaríkjaher situr ennþá á þröskuldinum, 38. breiddargráðu, grár fyrir járnum. Norður-Kóreustjórn getur vitanlega ekki boðið landsmönnum sínum upp á þann möguleika að sagan endurtaki sig. Ekki frekar en Stalín eftir síðari heimsstyrjöld.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég trúi því vel að þetta atvik í Hormuz-sundi hafi verið vísvitað og úthugsað af Írana hálfu. Reyndar er ég hér um bil viss um það. Tilgangurinn er nokuð skýr, sýnist mér: Þeir voru einfaldlega að minna á að þeir geta lokað Hormuz-sundi þegar þeim sýnist og sökkt hvaða fleytu sem er, sem hættir sér um það, ef þá langar til. Skoðið sem snöggvast kort af Hormuz-sundi. Íran liggur í hálfhring utan um það. Það þýðir að það siglir enginn um það nema með samþykki Írana. Enginn. Hvaða máli skiptir það? Herflutningar Bandaríkjamanna til og frá Írak eru aukaatriði. Um Hormuz-sund er flutt olía. Næstum öll olía Íraks, næstum öll olía Kúveits, næstum öll olía Saúdi-Arabíu, auk Bahrein og Qatar og Sameinuðu arabísku furstadæmunum. Hormuz-sund er kannski mikilvægasta siglingaleið í veröldinni. Íranar eru semsé að sýna tennurnar og minna á að þeir geta hæglega bitið frá sér ef þeim finnst sér ógnað. Ég held samt að það sé ekki stríð í uppsiglingu milli Írans og Bandaríkjanna.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það lítur út fyrir að framboð á díselolíu fari þverrandi í Bandaríkjunum. Vörubílar, dráttarvélar, öskubílar ... þarf að segja meira? Það blæs heldur ekki byrlega á fjármálamörkuðum fyrir árið 2008, síst þegar olíumarkaðurinn er tekinn með í reikninginn. Það kemur heldur ekki á óvart að gullverðið heldur áfram að hækka -- náði 880 dölum í gær. Ef loftvogin hegðaði sér svona, mundu Almannavarnir þeyta flauturnar og reka fólk ofan í neðanjarðarbyrgi. Verst að loftvog efnahagskerfisins virðist ekki ræsa ráðamenn heimsins. Ef einhvern tímann var rétti tíminn til að taka í neyðarhemlana, þá var það .... fyrir svona fimm árum síðan. Það sem gerir horfurnar ennþá leiðinlegri er að það er ekkert plan B. Ég endurtek: Það er ekkert plan B! Þegar spilaborgin hrynur, hver borgar þá brúsann? Hver ber ábyrgðina? Hver gerði eitthvað sem hann átti ekki að gera eða gerði ekki eitthvað sem hann átti að gera? Sjónir okkar hljóta að beinast að ráðamönnum, fólkinu sem hefur verið við stýrið á þessari fleytu sem nú er við það að sigla fram af fossbrún með manni og mús. Það fólk ætlar ekki að sökkva með skipinu sínu, heldur er það í hraðbát og siglir í burtu.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ég trúi því vel að þetta atvik í Hormuz-sundi hafi verið vísvitað og úthugsað af Írana hálfu. Reyndar er ég hér um bil viss um það. Tilgangurinn er nokuð skýr, sýnist mér: Þeir voru einfaldlega að minna á að þeir geta lokað Hormuz-sundi þegar þeim sýnist og sökkt hvaða fleytu sem er, sem hættir sér um það, ef þá langar til. Skoðið sem snöggvast kort af Hormuz-sundi. Íran liggur í hálfhring utan um það. Það þýðir að það siglir enginn um það nema með samþykki Írana. Enginn. Hvaða máli skiptir það? Herflutningar Bandaríkjamanna til og frá Írak eru aukaatriði. Um Hormuz-sund er flutt olía. Næstum öll olía Íraks, næstum öll olía Kúveits, næstum öll olía Saúdi-Arabíu, auk Bahrein og Qatar og Sameinuðu arabísku furstadæmunum. Hormuz-sund er kannski mikilvægasta siglingaleið í veröldinni. Íranar eru semsé að sýna tennurnar og minna á að þeir geta hæglega bitið frá sér ef þeim finnst sér ógnað. Ég held samt að það sé ekki stríð í uppsiglingu milli Írans og Bandaríkjanna.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það lítur út fyrir að framboð á díselolíu fari þverrandi í Bandaríkjunum. Vörubílar, dráttarvélar, öskubílar ... þarf að segja meira? Það blæs heldur ekki byrlega á fjármálamörkuðum fyrir árið 2008, síst þegar olíumarkaðurinn er tekinn með í reikninginn. Það kemur heldur ekki á óvart að gullverðið heldur áfram að hækka -- náði 880 dölum í gær. Ef loftvogin hegðaði sér svona, mundu Almannavarnir þeyta flauturnar og reka fólk ofan í neðanjarðarbyrgi. Verst að loftvog efnahagskerfisins virðist ekki ræsa ráðamenn heimsins. Ef einhvern tímann var rétti tíminn til að taka í neyðarhemlana, þá var það .... fyrir svona fimm árum síðan. Það sem gerir horfurnar ennþá leiðinlegri er að það er ekkert plan B. Ég endurtek: Það er ekkert plan B! Þegar spilaborgin hrynur, hver borgar þá brúsann? Hver ber ábyrgðina? Hver gerði eitthvað sem hann átti ekki að gera eða gerði ekki eitthvað sem hann átti að gera? Sjónir okkar hljóta að beinast að ráðamönnum, fólkinu sem hefur verið við stýrið á þessari fleytu sem nú er við það að sigla fram af fossbrún með manni og mús. Það fólk ætlar ekki að sökkva með skipinu sínu, heldur er það í hraðbát og siglir í burtu.
Saturday, December 22, 2007
Gleðilegar vetrarsólstöður!
Málflutningurinn er Askasleikis-kortinu skemmir ekki málstað femínismans -- jafnréttið -- en spillir hins vegar fyrir baráttunni. Einhver bloggari kom með ágætan samanburð; að kalla karlmenn nauðgara á einu bretti er áþekkt því að kalla konur hórur á einu bretti. Hvernig mundi það hljóma, ef Gáttaþefur óskaði þess að konur hættu að vera hórur? Ömurlega, auðvitað! Líkingin við útlendinga og afbrot er líka jafn nöturleg og góð. Móamangi óskar þess að útlendingar hætti að brjóta lögin. Er einhver hissa á því að mér, sem karli, finnist þetta móðgun?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Hvað sagði ég ekki, Þorsteinn Davíðsson hefur "einstaka reynslu" í starf héraðsdómara. Einstaka, hvorki meira né minna. Árni veit hvað hann syngur. Að fólk skuli nenna að vera að býsnast yfir þessu. Hvað er þetta, á að refsa blessuðum manninum fyrir að vera sonur föður síns? Er hann verri manneskja vegna þess? Er einhver pólitísk erfðasynd í beinum hans?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Hvað sagði ég ekki, Þorsteinn Davíðsson hefur "einstaka reynslu" í starf héraðsdómara. Einstaka, hvorki meira né minna. Árni veit hvað hann syngur. Að fólk skuli nenna að vera að býsnast yfir þessu. Hvað er þetta, á að refsa blessuðum manninum fyrir að vera sonur föður síns? Er hann verri manneskja vegna þess? Er einhver pólitísk erfðasynd í beinum hans?
Friday, December 21, 2007
Askasleikir óskar sér þess ...
Ég veit ekki hvort mér finnst rétt að kæra, en ég er sammála FÁF um að þetta jólakort sé ósmekklegt. Að karlar hætti að nauðga? Ég biðst forláts! Hvað eiga svona alhæfingar að þýða? Þeir sem ég hef talað við eru hér um bil á einu máli um að svona tal sé móðgun við karla. Ég held að það sé ekki bara gagnslaust, heldur beinlínis skaðlegt fyrir málstað femínismans og samskipti kynjanna.
Saturday, December 15, 2007
Illugi, gefðu þig fram!
Í leiðara Morgunblaðsins í fyrradag skrifaði leiðarahöfundur (Styrmir, vænti ég):
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær birti Fréttablaðið grein eftir mig: Trúleysingjar eru líka fólk heitir hún, og mun líklega birtast á Vantrú innan skamms. Kannski að það sé bara tilviljun, en vegna veðurs var einmitt þetta tölublað Fréttablaðsins ekki borið út í hús. Var guð að leggja stein í götu mína?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er búið að laga dálkaskiptinuna á Egginni, svo síðan er aðeins þægilegri í meðförum núna. Þar skrifaði Þórarinn Hjartarson einmitt í gær: 11. september og „stríðið gegn hryðjuverkum“ og Hrafn Malmquist á miðvikudaginn: Hver eru leikföng? Hvað er bara fyrir krakka? -- lesið þetta og hafið gagn og gaman af.
Hér skal dregið í efa að íslenzkur þegn hafi nokkru sinni fengið aðra einsAldrei nokkru sinni? Jæja, aldrei að segja aldrei. Fyrir rúmum tveim árum hlaut Arna Ösp Magnúsardóttir sambærilega meðferð þegar hún kom til Ísraels. Henni var haldið í um 30 klukkutíma og síðan snúið öfugri úr landi eftir ógnanir og illa meðferð. Hvað hafði aðstoðarmaður forsætisráðherra, Illugi Gunnarsson, um málið að segja? Jú: »Ísraelar hafa nú rétt til að verja sig,« sagði hann. Það var og! Hvar er Illugi núna, að segja að Bandaríkjamenn hafi nú rétt til að verja sig? Illugi, gefðu þig fram!
meðferð og Erla Ósk lýsir, m.a. í Morgunblaðinu í dag, hjá ríkjum kommúnismans
eða fasismans eða nokkru einræðis- og kúgunarríki í veröldinni.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í gær birti Fréttablaðið grein eftir mig: Trúleysingjar eru líka fólk heitir hún, og mun líklega birtast á Vantrú innan skamms. Kannski að það sé bara tilviljun, en vegna veðurs var einmitt þetta tölublað Fréttablaðsins ekki borið út í hús. Var guð að leggja stein í götu mína?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Það er búið að laga dálkaskiptinuna á Egginni, svo síðan er aðeins þægilegri í meðförum núna. Þar skrifaði Þórarinn Hjartarson einmitt í gær: 11. september og „stríðið gegn hryðjuverkum“ og Hrafn Malmquist á miðvikudaginn: Hver eru leikföng? Hvað er bara fyrir krakka? -- lesið þetta og hafið gagn og gaman af.
Monday, December 10, 2007
Mikil er trú þín, Karl
Siðmennt hefur svarað bréfi Karls Sigurbjörnssonar. Ég á bágt með að trúa að Karli finnist hann hafa sterka stöðu í þessum deilum. Og þó, maður veit aldrei. Hugrænt misræmi getur verið furðulega sterkt afl og tekið stjórnina af skynseminni þegar hagsmunir, sjálfsmynd eða annað merkilegt er í húfi.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Jón Karl Stefánsson skrifar: Burt með hryðjuverkalögin.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Hvernig geta Ísraelar haft áhyggjur af því að Rússar vilji fá þá Rússa heim til Rússlands, sem hafa flutt til Ísraels?„“
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Er þetta grín? Ég leyfi mér að halda því fram að hækkun olíuverðs eigi ekki nema að litlu leyti rætur að rekja til aukinnar olíunotkunar í olíuframleiðsluríkjum.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Jón Karl Stefánsson skrifar: Burt með hryðjuverkalögin.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Hvernig geta Ísraelar haft áhyggjur af því að Rússar vilji fá þá Rússa heim til Rússlands, sem hafa flutt til Ísraels?„“
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Er þetta grín? Ég leyfi mér að halda því fram að hækkun olíuverðs eigi ekki nema að litlu leyti rætur að rekja til aukinnar olíunotkunar í olíuframleiðsluríkjum.
Friday, December 7, 2007
„Skalat maðr rúnir rísta, nema ráða kunni“
Það eru gömul sannindi að maður á ekki að vekja upp drauga sem maður getur ekki kveðið niður aftur. Það hefði áróðursdeild Þjóðkirkjunnar átt að geta sagt sér sjálf. Nú virðist herferðin, sem hefur staðið yfir undanfarna daga, vera að snúast í höndunum á þeim. Það er sama sagan og alltaf, að ódrengileg framkoma Þjóðkirkjunnar við aðra -- hvort sem það eru samkynhneigðir eða trúlausir -- kemur sér verst fyrir hana sjálfa. Á dögunum birti Vantrú greinaflokk eftir mig sem kallast Strategískar ráðleggingar handa Þjóðkirkjunni, I: Opnið augun, II: Rætur vandans og III: Ráðið ykkur framkvæmdastjóra. Kirkjan hefði gott af því, og allir aðrir líka, að hún tæki það til athugunar sem ég skrifaði þar.
Í dag er heilsíðuauglýsing í Fréttablaðinu (s. 25), sem Siðmennt keypti til þess að koma því á hreint hvað hún vill og hvað hún vill ekki. Þessar rangfærslur eru óþolandi, og étur hver eftir öðrum. Ábyrgð Bjargar Evu Erlendsdóttur er mikil í því máli, eftir að hún ranghermdi það eftir Bjarna Jónssyni að Siðmennt væri á móti litlu jólunum í skólum. Þvílík fásinna. Siðmennt er á móti helgileikjum að svo miklu leyti sem í þeim felst trúboð. Það er málstað kirkjunnar síst til framdráttar að halda þessu blaðri áfram, til viðbótar við allan þann ófögnuð sem talsmenn hennar hafa látið út úr sér um trúleysingja í gegn um tíðina. Dylgjur og vísvituð ósannindi fara henni illa.
Trúboð í leikskólum er ekki spurning um vinsældakosningar trúarbragða, heldur um mannréttindi. Einstaklingsbundin mannréttindi og ófrávíkjanleg.
Í dag er heilsíðuauglýsing í Fréttablaðinu (s. 25), sem Siðmennt keypti til þess að koma því á hreint hvað hún vill og hvað hún vill ekki. Þessar rangfærslur eru óþolandi, og étur hver eftir öðrum. Ábyrgð Bjargar Evu Erlendsdóttur er mikil í því máli, eftir að hún ranghermdi það eftir Bjarna Jónssyni að Siðmennt væri á móti litlu jólunum í skólum. Þvílík fásinna. Siðmennt er á móti helgileikjum að svo miklu leyti sem í þeim felst trúboð. Það er málstað kirkjunnar síst til framdráttar að halda þessu blaðri áfram, til viðbótar við allan þann ófögnuð sem talsmenn hennar hafa látið út úr sér um trúleysingja í gegn um tíðina. Dylgjur og vísvituð ósannindi fara henni illa.
Trúboð í leikskólum er ekki spurning um vinsældakosningar trúarbragða, heldur um mannréttindi. Einstaklingsbundin mannréttindi og ófrávíkjanleg.
Tuesday, December 4, 2007
Siðmennt. Líka Venezuela.
Rógsherferð Þjóðkirkjunnar undanfarið gegn Siðmennt er með ólíkindum. Eða, öllu heldur, hún er dæmigerð í eðli sínu þótt umfangið sé meira en maður á að venjast. Talsmenn Siðmenntar hafa staðið sig vel; það er kúnst að halda stillingu og þolgæði frammi fyrir svona breiðsíðu af dylgjum og rangfærslum, þar sem bloggarar og fjölmiðlamenn éta vitleysu hver upp eftir öðrum og láta liggja óbættar hjá garði -- það er að segja, óleiðréttar. Svakalegt. Ef ég væri ekki orðinn félagi í Siðmennt fyrir löngu mundi ég gerast það á stundinni. Ég mæli með því að fólk skoði heimasíðu Siðmenntar og gangi jafnvel í félagið. Það er margur húmanistinn sem ætti heima meðal skoðanasystkina sinna og leggja lóð á vogarskálarnar.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Bandaríkin fagna ósigri Chavez -- ekki undrast ég það. Þau reru líka öllum árum að honum. Þetta kemur samt á óvart, verð ég að segja. Ekki held ég samt að öll kurl séu komin til grafar -- þeir eiga fleira í pokahorninu og eru með virk og svæsin plön um að steypa Chavez með illu. Tapið í kosningunum er bara hluti af stærra plotti. Venezúelsk stjórnvöld komust að því um daginn, fundu leyniskjöl þegar þau rótuðu í tösku bandarísks diplómata, og gerðu plönin opinber. Verkbönn, samgöngutruflanir, valdarán. Þetta er í pípunum, en dokum við og sjáum. Ég reikna með að tjá mig meira um þetta áður en langt um líður.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Um glæpamanninn Pútín hef ég ekki annað að segja en að hann mundi ekki þekkja lýðræði þótt því væri vafið um hálsinn á honum og hert að. Ég skil ekki að nokkur stjórnmálamaður með heiðarlega hugsjón fyrir lýðræði vilji nokkuð saman við hann sælda ótilneyddur. Þessi ófyrirleitni asni og ruddi.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Bandaríkin fagna ósigri Chavez -- ekki undrast ég það. Þau reru líka öllum árum að honum. Þetta kemur samt á óvart, verð ég að segja. Ekki held ég samt að öll kurl séu komin til grafar -- þeir eiga fleira í pokahorninu og eru með virk og svæsin plön um að steypa Chavez með illu. Tapið í kosningunum er bara hluti af stærra plotti. Venezúelsk stjórnvöld komust að því um daginn, fundu leyniskjöl þegar þau rótuðu í tösku bandarísks diplómata, og gerðu plönin opinber. Verkbönn, samgöngutruflanir, valdarán. Þetta er í pípunum, en dokum við og sjáum. Ég reikna með að tjá mig meira um þetta áður en langt um líður.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Um glæpamanninn Pútín hef ég ekki annað að segja en að hann mundi ekki þekkja lýðræði þótt því væri vafið um hálsinn á honum og hert að. Ég skil ekki að nokkur stjórnmálamaður með heiðarlega hugsjón fyrir lýðræði vilji nokkuð saman við hann sælda ótilneyddur. Þessi ófyrirleitni asni og ruddi.
Monday, November 26, 2007
Hagkerfi með sótthita
Gullverð er barómeterinn sem er hvað áreiðanlegastur til þess að spá fyrir um veðrið í hagkerginu. Í augnablikinu er únsan í rúmum 820 dölum. Fyrir ári var hún á tæpa 650 dali. Fyrir tveim árum á 500 dali. Fyrir fimm árum í tæpum 350 dölum. Eftir 11. september 2001 STÖKK verðið upp í 290 dali únsan. Og núna er það um 820 dalir, sem áður sagði. Þeir sem vilja hafa sitt á þurru þegar kreppan kemur, kaupa gull.
Hver er skýringin? Jú, þumalputtareglan er að únsa af gulli kosti sirka sama og tíu tunnur af olíu. Verðið á olíutunnunni hefur verið á bilinu 85-100 dollarar undanfarinn mánuð. Gullverðið lætur ekki á sér standa. Það tók tind fyrir viku, en á eftir að snarhækka áfram. Tal um Íraksstríð eða yfirvofandi stríð gegn Íran er fyrirsláttur. Skýringin er einföld: Markaðurinn finnur að olían fer þverrandi. Hann finnur strax og eftirspurnin fer fram úr framboðinu. Hvað þá þegar hún hendist fram úr því. Eða, réttara sagt, þegar framboðið steypist niður úr eftirspurninni.
Gott fólk, olíukreppan nálgast. Ekki af pólitískum ástæðum og varla einu sinni af hagfræðilegum ástæðum heldur. Ástæðurnar eru jarðfræðilegar. Reynið bara að deila við þann dómara.
--- ---- ---- --- ---- ---- ---
Það er grein eftir mig á Egginni í dag, um frönsku verkföllin: Hvað er með Frökkum? Lesið hana. Hrósið henni.
Hver er skýringin? Jú, þumalputtareglan er að únsa af gulli kosti sirka sama og tíu tunnur af olíu. Verðið á olíutunnunni hefur verið á bilinu 85-100 dollarar undanfarinn mánuð. Gullverðið lætur ekki á sér standa. Það tók tind fyrir viku, en á eftir að snarhækka áfram. Tal um Íraksstríð eða yfirvofandi stríð gegn Íran er fyrirsláttur. Skýringin er einföld: Markaðurinn finnur að olían fer þverrandi. Hann finnur strax og eftirspurnin fer fram úr framboðinu. Hvað þá þegar hún hendist fram úr því. Eða, réttara sagt, þegar framboðið steypist niður úr eftirspurninni.
Gott fólk, olíukreppan nálgast. Ekki af pólitískum ástæðum og varla einu sinni af hagfræðilegum ástæðum heldur. Ástæðurnar eru jarðfræðilegar. Reynið bara að deila við þann dómara.
--- ---- ---- --- ---- ---- ---
Það er grein eftir mig á Egginni í dag, um frönsku verkföllin: Hvað er með Frökkum? Lesið hana. Hrósið henni.
Wednesday, November 21, 2007
Í dag er 21. nóvember
Í dag á ég grein á Egginni: Jibbí, jólin koma! heitir hún og er, því miður, löngu tímabær.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í dag er líka grein eftir mig á Vantrú: Hinn mikli velunnari samkynhneigðra. Umfjöllunarefnið eru Þjóðkirkjan og biskupinn.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ian Smith er dauður! Sá ljóti og heimski kúkalabbi mun þá varla gera fleira saklausu fólki skráveifu. Í Moggafréttinni er hann sagður hafa gagnrýnt Mugabe harðlega, sakað hann um að hafa eyðilegt landið og að vera ekki með réttu ráði. Kostulegt. Smith getur trútt um talað, eins og títt er um aflóga stjórnmálamenn. Í fyrsta lagi voru það Smith og kúkalabbavinir hans sem héldu Ródesíu í greipum óréttlætis en Mugabe braut þá á bak aftur (þá var hann hetja). Í öðru lagi hefur Smith tekið þátt í MDC (Movement for Democratic Change) með Morgan Tsvangirai og félögum, og þannig verið þeim til þeirrar óþurftar að afhjúpa hvað er í rauninni á bak við þá hreyfingu: Vestræn heimsvaldastefna. Smith hefur ekki bara tekist að stjórna landinu svo illa og óréttlátt að Mugabe hafi komist til valda, heldur hefur hann auk þess óvart gert stjórnarandstöðuna gegn Mugabe ótrúverðuga og þannig óbeint hjálpað honum að halda í völdin!
Var ekki Halli málaliði frá Akureyri annars í skítverkum í Ródesíu?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
„Frostrósir“ halda tónleika í desember og okurverð er rukkað fyrir aðgöngumiða, eins og títt er orðið um stærri tónleika hér á landi.
Hvað með það? Hverjum er ekki sama? Hvern langar að fara? Verður einhver súr yfir að komast ekki?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Í dag er líka grein eftir mig á Vantrú: Hinn mikli velunnari samkynhneigðra. Umfjöllunarefnið eru Þjóðkirkjan og biskupinn.
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
Ian Smith er dauður! Sá ljóti og heimski kúkalabbi mun þá varla gera fleira saklausu fólki skráveifu. Í Moggafréttinni er hann sagður hafa gagnrýnt Mugabe harðlega, sakað hann um að hafa eyðilegt landið og að vera ekki með réttu ráði. Kostulegt. Smith getur trútt um talað, eins og títt er um aflóga stjórnmálamenn. Í fyrsta lagi voru það Smith og kúkalabbavinir hans sem héldu Ródesíu í greipum óréttlætis en Mugabe braut þá á bak aftur (þá var hann hetja). Í öðru lagi hefur Smith tekið þátt í MDC (Movement for Democratic Change) með Morgan Tsvangirai og félögum, og þannig verið þeim til þeirrar óþurftar að afhjúpa hvað er í rauninni á bak við þá hreyfingu: Vestræn heimsvaldastefna. Smith hefur ekki bara tekist að stjórna landinu svo illa og óréttlátt að Mugabe hafi komist til valda, heldur hefur hann auk þess óvart gert stjórnarandstöðuna gegn Mugabe ótrúverðuga og þannig óbeint hjálpað honum að halda í völdin!
Var ekki Halli málaliði frá Akureyri annars í skítverkum í Ródesíu?
~~~ ~~~ ~~~ ~~~
„Frostrósir“ halda tónleika í desember og okurverð er rukkað fyrir aðgöngumiða, eins og títt er orðið um stærri tónleika hér á landi.
Hvað með það? Hverjum er ekki sama? Hvern langar að fara? Verður einhver súr yfir að komast ekki?
Bíræfni, ófyrirleitni, gnístran tanna
Ég fór á Þjóðarbókhlöðuna á mánudagskvöldið, skildi hatt minn, jakka og trefil eftir í fatahenginu eins og ég er vanur, og leit síðan á tölvuverið. Undi mér þar í á að giska klukkutíma og stóð síðan upp til þess að yfirgefa svæðið.
Ég gekk berhöfðaður heim. Einhver asni hafði verið svo óprúttinn að taka hattinn minn úr fatahenginu. Ég var rændur!
Hatturinn hefur ekki komið í leitirnar ennþá. Ég hef ekki alveg gefið upp vonina, en hún er satt að segja ekki mikil. Til bráðabirgða hef ég tekið gamalt pottlok í notkun, en er ekki eins ánægður með það og hattinn góða. Þessi hattur var keyptur í lítilli hattabúð í London í júníbyrjun 2002. Hann var hugsaður sem eins konar sólhlíf, þar sem ég var á leiðinni til hinnar sólríku Palestínu. Sem slíkur reyndist hann óaðfinnanlega; sólarljós sleppur illa í gegn um hnausþykkt leður.
Þegar ég kom heim hengdi ég hann upp á vegg, en nokkrum mánuðum síðar skall á ofboðsleg vætutíð. Valið stóð á milli þess að fara að nota regnhlíf eða að ganga með hatt; hatturinn varð fyrir valinu. Frá þeim degi hef ég notað hann í næstum því hvert einasta skipti sem ég hef farið út úr húsi, eins og þeir hafa séð sem hafa séð mig. Og nú virðist hann vera allur.
Ég gekk berhöfðaður heim. Einhver asni hafði verið svo óprúttinn að taka hattinn minn úr fatahenginu. Ég var rændur!
Hatturinn hefur ekki komið í leitirnar ennþá. Ég hef ekki alveg gefið upp vonina, en hún er satt að segja ekki mikil. Til bráðabirgða hef ég tekið gamalt pottlok í notkun, en er ekki eins ánægður með það og hattinn góða. Þessi hattur var keyptur í lítilli hattabúð í London í júníbyrjun 2002. Hann var hugsaður sem eins konar sólhlíf, þar sem ég var á leiðinni til hinnar sólríku Palestínu. Sem slíkur reyndist hann óaðfinnanlega; sólarljós sleppur illa í gegn um hnausþykkt leður.
Þegar ég kom heim hengdi ég hann upp á vegg, en nokkrum mánuðum síðar skall á ofboðsleg vætutíð. Valið stóð á milli þess að fara að nota regnhlíf eða að ganga með hatt; hatturinn varð fyrir valinu. Frá þeim degi hef ég notað hann í næstum því hvert einasta skipti sem ég hef farið út úr húsi, eins og þeir hafa séð sem hafa séð mig. Og nú virðist hann vera allur.
Subscribe to:
Posts (Atom)