Ég held niðri í mér andanum: Það eru stóratburðir að gerast í Najaf í Íraq. Stuðningsmenn al-Sistanis flykkjast þangað í tugþúsundatali en ekki hefur enn komið í ljós hvað al-Sistani ætlast fyrir. Kannski gengur honum það eitt til, að með tugþúsundir stuðningsmanna sinna á götum Najaf hefur hann geysimikið vald yfir borginni. Al-Sistani er friðsemdarmaður. Þótt hann hnykkli pólítíska vöðva sína er mjög ólíklegt að hann beiti þeim til ills. Það var skotið á stuðningsmenn hans og nokkrir féllu. Hver ætli hafi verið þar að verki? Hver hagnast á því að hleypa upp friðsamri göngu þessa valdamikla klerks og stuðningsmanna hans?

Eins og dr. Magnús Þorkell Bernharðsson rakti í góðum pistli sínum fyrir nokkru síðan, þá er al-Sistani sennilega mikilvægasti maður heims um þessar mundir. Í öllu falli með þeim allra merkilegustu. Hvers vegna? Hann þarf ekki annað en að gefa út yfirlýsingu og þá getur hann steypt Íraq í bál og brand - miklu meira en orðið er. Núna býður hann stuðningsmönnum sínum að safnast til Najaf. Hann er ólíklegur til valdbeitingar, en hann hefur feiknaleg völd í krafti áhrifa sinna. Skemmst er að minnast þess, þegar hann smalaði hundruðum þúsunda manna út á götur til friðsamlegra mótmæla, og með því að smella fingri kallaði hann þá aftur af götunum. Slíkt getur ekki hver sem er gert. Með öðrum orðum, Bandaríkjamenn komast ekki hjá því að taka tilliti til al-Sistanis. Allt sem þeir eru að reyna að gera í Íraq veltur á því hvort þeim tekst að halda al-Sistani góðum eða ekki. Hvernig þeim reiðir af í Íraq hefur svo skiljanlega mikil áhrif á margt annað.



Á sama tíma handtekur lögreglan í Najaf fréttamenn, hótar að drepa þá og rekur þá úr borginni. Það liggur í augum upp, hvað þeim gengur til: Fækka vitnunum að því sem þeir hyggjast fyrir. Hvað sem Bandaríkjamenn ætla að fara að gera af sér vilja þeir ekki að augu heimsins (fjölmiðlar) beinist að þeim. Ég efast um að þeir láti til skarar skríða núna þegar al-Sistani er kominn til baka, samt.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Annars vil ég benda fólki á þetta og þetta. Greinar eftir Sigurð Hólm á Skoðun.is, og umræður um þær, þar sem ég hef vaðið elginn í dag og í gær. Hressileg skoðanaskipti. Hvet fólk til að kíkja á það.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Stofnfundur „umbótamiðstöðvarinnar“ (í alvöru, það vantar almennilegt nafn!) í Garðastræti 2 í gærkvöldi var vel heppnaður, og betur sóttur en nokkur þorði að búast við. Voru þó margir sem ekki komust. Mér líst vel á þetta verkefni. Býsna vel.

Fyrir fáum vikum var allt í ólgu út af lýðræðismálum og hiti í mönnum. Þjóðarhreyfingin hefur ekki haft hátt upp á síðkastið. Varla hefur Ólafur Hannibalsson látur Hannes Dólgstein þagga niður í sér? Annars, hreyfingin segir á heimasíðu sinni: „Lýðræði: Þar sem flestir hafa sem mest áhrif á sem flest mál.“ Hvað á það að þýða?? Það er ekki lýðræði, það er meirihlutaræði. Lýðræði er það að fólk hafi sjálft áhrif á þær ákvarðanir sem koma því við. Hvað kemur það mér við hvort Húsvíkingar vilja byggja sér nýja sundlaug? Svo fremi að ég eigi ekki að borga fyrir hana, þá kemur það mér ekkert við og þá ætti ég heldur ekki að hafa áhrif á það!

~~~~~~~~~~~~~~~

Ef ég var ekki búinn að því, þá vil ég benda á þessa grein á Palestína.is, „Marie og draugarnir“ heitir hún og er eftir Uri Avnery, formanni friðarhreyfingarinnar Gush Shalom, en þýðingin er gerð af mér.

~~~~~~~~~~~~~~~

Ég held að vanmetnasta stétt Íslands séu kennarar. Það er erfitt verk og vandasamt að vera góður kennari, en góður kennari er þyngdar sinnar virði í gulli og gott betur. Er hægt að setja verðmiða á það, hvernig börnin manns eru úr garði gerð? Það er ætlast til mikils af kennurum, vinnuþjakaðir foreldrar ætlast til þess að skólinn ali upp börnin þeirra en eru sjálf vinnandi úti allan daginn og hafa ekki tíma fyrir gríslingana. Hendur kennaranna eru samt bundnar svo þeir geta ekki einu sinni gert það sem til er ætlast. Það er valdatóm í uppeldismálum. Þegar báðir foreldrar eru útivinnandi og kennaranum settar þröngar skorður, hver sér þá um að veita börnum aðhald og uppeldi og kenna þeim það sem þau læra ekki í skólanum? Ég held að þetta sé ekki bara svartagallsraus. Mér finnst að laun og neysla ættu að vera þannig, að laun einnar fullorðinnar útivinnandi manneskju gætu framfleytt einni meðalfjölskyldu. Alla vega, það skiptir miklu máli að vandað fólk sé laðað til kennslustarfa og að kennarar séu ánægðir í starfi. Það ku stefna í kennaraverkfall. Sumir fussa yfir því og tala um hvað það kosti mikið vesen að hafa öll þessi börn heima við og hvað þau verði nú heimsk af því að missa nokkrar vikur úr námi. Ég blæs á það. Það gerir krökkunum ekkert til þótt kennararnir fari í verkfall. Það eru bara foreldrar sem halda að tíma þeirra sé betur varið í launaþrældóm en uppeldi eigin barna. Það, eða alvöru en óþarfur ótti við afleiðingar verkfallsins. Sumir fussa yfir hvað þessir kennarar séu alltaf að færa sig upp á skaftið og eitthvað. Kennarar hafa bara fullan rétt til þess. Þeir eiga betra skilið. Þeir eiga mína samúð alla ef til verkfalls kemur.

Talandi um skólamál, ég er ennþá alveg bit yfir heimskunni í menntamálaráðuneytinu nú í vor, þegar kom í ljós að það var ekki pláss fyrir viðbúinn fjölda framhaldsskólanema. Ekki pláss? Eins og þessi kynslóð hafi dottið af himnum ofan? Kom hún ekki fram á sjónarsviðið fyrir rúmum hálfum öðrum áratug síðan?

~~~~~~~~~~~~~~~

Njósna Bandaríkjamenn um Íslendinga?

~~~~~~~~~~~~~~~

Ég vil benda á þessa grein Ögmundar Jónassonar um land/sjóflutninga og þessa, um Jón Baldvin og ekki-útilokaða endurkomu hans í íslens stjórnmál. Á heimasíðu Ögmundar er auk þess grein eftir Torfa Stefánsson, sem er þess virði að lesa hana...

~~~~~~~~~~~~~~~

Gagnauga.is er komið með nýtt útlit og fyrir höndum er formlegur stofnfundur hinnar róttæku umbótamiðstöðvar í Garðastræti, á miðvikudag klukkan 20. Áhugasamir eru hvattir til að mæta. Heitt á könnunni.

Þegar ég stal lögreglubíl

Fyrir nokkrum árum gekk ég einu sinni heiman frá mér og niður í miðbæ. Gekk niður Túngötuna, sem leið liggur. Á horni Túngötu og Suðurgötu er bílastæði, og þar var eitthvað á seyði. Myndatökulið, leikarar (Fóstbræður, held ég), leikmunir. Mest áberandi leikmunurinn var lögreglubíll sem þarna stóð. Mannlaus. Í gangi. Ólæstur.

Nei, ég stóðst freistinguna. Lét hann eiga sig. Ég hugsa samt ennþá til þess stundum, hvaða prakkarastrik ég lét mér úr greipum ganga þennan sumardag.

o~o~o~o~o~o~o~o~o~o~o



Minn bróðir á afmæli í dag og er tvítugur. Til hamingju með það!

o~o~o~o~o~o~o~o~o~o~o







Ég vil lýsa yfir ánægju minni með nýbyggingar í Aðalstræti. Hótelið sem verið er að byggja í Aðalstræti 14-18 er að verða að sannri prýði á miðbænum. Þegar það er tilbúið ætla ég að fara og gista þar.

Menn Sadrs verjast enn í moskunni, skv. síðustu fréttum sem ég hef heyrt. Hetjurnar í Bandaríkjaher geta víst hreykt sér af að hafa drepið marga menn, en misst fáa sjálfir, ef eitthvað er að marka fréttaflutning. Hetjuskapur, af þungvopnuðum úrvalshermönnum, að salla niður með vélum léttvopnaða menn Sadrs. Þess ber reyndar að geta, að það mun vera venja hjá Bandaríkjaher, að telja mann ekki fallinn í bardaga, ef hann særist og deyr svo af sárum sínum þegar honum hefur verið komið af vígvellinum. Það er því rétt að taka opinberum tölum frá þeim með fyrirvara.

Það er ekki hægt að segja annað, en að vörn Sadrs og manna hans er frækileg. Hvað svo sem líður pólítískri stefnuskrá þeirra, þá er barátta þeirra gegn innrásarhernum fyllilega réttmæt. Hún er mótspyrna gegn heimsvaldastefnu ofvaxins þrjótaríkis. Sjá hér, hér.

~~~~~~~~~~~~

Umsátur nepalskra maóista um Katmandú er í algleymingi. Lesið t.d. þetta og þetta.) Mér finnst eftirtektarvert hvað fréttamenn hafa eftir nepölskum yfirvöldum, en hins vegar minnist ég þess ekki að hafa heyrt vitnað í maóistana sjálfa. Miðað við að það eru tvær aðalfylkingar í þessum átökum, og að byltingarhreyfing maóista hefur mjög mikið umleikis í landinu, væri þá ekki eðlilegt að heyra þeirra hlið á málunum líka?

~~~~~~~~~~~~

Finnt fólki hrakfarir Teds Kennedy fyndnar? Öldungadeildarþingmaðurinum hefur þráfaldlega verið meinað að stíga um borð í farþegaflugvélag, vegna þess að hann á nafna á lista yfir meinta/ grunaða/ óæskilega menn/fólk í ónáð hjá bandarískum yfirvöldum. Þetta ristir dýpra. WSWS.org er með grein um þetta, sem vert er að lesa. Hversu fyndið er þetta eftir lestur hennar?

~~~~~~~~~~~~

Ég vil svo benda á grein hjá Venezulea Electronic News, um stjórnarandstöðu Venezuela og styrrinn sem hefur staðið um nýafstaðnar kosningar þar.

Skæruliðar maóista í Nepal halda uppi umsátri um sjálfa Katmandú, höfuðborg landsins. Það hlýtur að teljast til tíðinda. Konungdæmi Gyanendra konungs (tröll hirði þann hund) virðist vera valt í sessi, svo ekki sé meira sagt. Bandaríkin og Bretland hafa dælt í það vopnum til að berjast við maóistana, en þeir vinna hvern sigurinn á fætur öðrum. Ráða milli 40 og 70% af landinu eftir 8 ára borgarastríð og 9.600 manns fallna. Ætli þeir séu við það að taka öll völd í sínar hendur?

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Sadr virðist hafa dregið her sinn frá Imam Ali moskunni. Eins og er svo algengt í stríði, þá ber mönnum ekki saman, jafnvel ekki um stór mál. Hver stjórnar moskunni, lögregla írösqu leppstjórnarinnar eða menn ayatollah Sistani? Kannski Mahdi herinn ennþá? Það lítur helst út fyrir að Mahdi herinn sé að víkja fyrir Sistani og mönnum hans. Rök hafa verið leidd að því að Sistani sé einn mikilvægasti maður heims um þessar mundir, sem æðsti klerkur shí'íta í Íraq. Hann hefur frekar haldið sig til hlés, ekki viljað eiga saman við leppstjórnina að sælda, né heldur hernámsliðið. Hann hefur ekki hvatt til ofbeldis, en þó gæti hann fylkt geysilegu liði ef hann kysi það, enda hefur hann mikil og sterk ítök meðal shí'íta. Ef snert væri hár á höfði hans yrðu tugþúsundir manna til að rísa upp, honum til varnar, og það gæti gert útslagið um herför Bandaríkjamanna, hvorki meira né minna.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Það er eitt í opinberu málfari sem styggir mig meira en flest annað. Þegar menn eru teknir fastir fyrir „brot gegn valdstjórninni“ -- er hægt að orða þetta á berorðari hátt? Það sem ég meika ekki við þetta er einfaldlega það sem blasir við í þessum orðum. Ég veit vel af því þegar því er leynt með orðskrúði eða flækjum, en mér finnst „brot gegn valdstjórninni“ svo óforskammað hreinskilið að það setur að mér stugg. Þeir stjórna með valdi. Sá sem streitist gegn valdinu fremur afbrot. Sá sem neitar að láta stjórna sér er afbrotamaður.

Finnst einhverjum öðrum en mér þetta ógeðfellt orðalag?

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Halldór Ásgrímsson kom í sjónvarpi og sagði að menn mundu „sakna Siv“ þegar hún hætti sem umhverfisráðherra. Hvað hafa þau unnið lengi saman? Hvað er milli eyrnanna á manni sem kann ekki að beygja nafn náins samstarfsmanns síns? Þessi maður er krónprins Íslands og ríkiserfingi!

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Úr tilkynningu frá Háskóla Íslands [leturbreyting mín]:

Spekingar Vísindavefsins, örfyrirlestrar, leikur að ljósi og rafmagni,

furðuverk, farartæki og margt, margt fleira í Öskju,vísindaleikir og Qi gong í

Skeifunni, Spaðarnir í Norræna húsinu. Og loftbelgurinn hans Ara Ólafssonar

svífandi í 30 metra hæð!

Qi gong?? Hvað er Háskólinn að vasast í að boða hindurvitni?? (Lesið „Passaðu þig á qi'inu“.)

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Meiri ólánsmaðurinn er Bobby Fischer. Hlustaði á viðtal við hann á Útvarpi Sögu í gær. Það var ekki annað að heyra en manngreyið væri fárveikur. Á geðsmunum. Hugsa sér að bandarísk stjórnvöld skuli ekki telja sig yfir það hafin að níðast á sjúklingum eins og honum, að ofsækja mann sem er ofsóknaróður fyrir! Alla vega, hann kvaðst ekki mundu flytja til Íslands. Ekki meðan bandaríski herinn væri hérna. Þar er komin enn ein ástæðan til að losna við herinn!

Í tilefni af frekar líflegri umræðu um jafnréttismál og Framsóknarflokkinn á ýmsum af heldri vefritum (m.a. Sellunni, Vefþjóðviljanum, Deiglunni), þá ætla ég að gera grein fyrir afstöðu minni. Ég er heitur jafnréttissinni og mér finnst gjörsamlega ótækt að konur skuli ekki sitja við sama borð og karlar í þjóðfélaginu, hvað varðar laun, völd og annað. Á hinn bóginn er ég einnig heitur andstæðingur reaktífra og afturhaldssamra lausna („lausn“ er reyndar rangnefni í þessu sambandi), enda eðli þeirra að vera lélegar, tímabundnar og falskar. Glaður skal ég gangast við því að vera femínisti, en það er ekki þar með sagt að ég skrifi undir allt sem allir femínistar segja. Pólítískt séð er er ég, umfram annað, marxisti, og yfirleitt vantrúaður á hvernig borgaralegt afturhald tekur á málunum.

Ef við notum representasjón kynjanna í hinum ýmsu stjórnunarstöðum sem mælikvarða á stöðu kvenna almennt í þjóðfélaginu, og leitumst við að fjölga konum í stjórnunarstöðum handvirkt (t.d. með kynjakvótum), þá breytist útkoma reikningsdæmisins. Ekki vegna þess að staða kvenna hafi almennt batnað í alvörunni, heldur vegna þess að fiktað hefur verið við mælikvarðann. Ég efast um að Löggildingarstofan mundi samþykkja þetta mælitæki. Sem dæmi um þetta má nefna Ráðstjórnarríkin sálugu. Þar var jafnrétti kynjanna bundið í lög = reaktíf jafnréttisstefna. Þegar þau hrundu og lögbundið jafnrétti heyrði sögunni til var launamunur kynjanna heldur ekki lengi að verða mjög mikill aftur. Það var vitanlega vegna þess að jafnrétti kynjanna var haldið með handafli þar. Handafl breytir ekki náttúrulegri tilhneigingu. Þótt náttúran sé lamin með lurk, leitar hún út um síðir, eins og skáldið kvað. Umbæturnar verða að koma neðan frá. Raunverulegt jafnrétti næst ekki nema konur ryðji sér raunverulega til rúms í þjóðfélaginu, taki sjálfar það sem þeim ber og helst að karlaveldið hindri þær ekki í því. Nú gjalda konur vitanlega fyrir ýmsa þætti sem ekki verður hjá komist, s.s. meðgöngu. Ég er fyllilega fylgjandi löggjöf um jafnt fæðingarorlof karla og kvenna og fleira þvíumlíkt sem stuðlar að jafnri stöðu kynjanna. Kynjakvótar eru hins vegar afturhaldssöm nálgun á vandamálið. Það sem þjóðfélagið vantar eru ekki fleiri kvenkyns kapítalistar.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Í Fort Myers á Flórída: Cops Use Taser Gun On Man Trying To Get Home - lítið á þetta, lögregluofbeldi í Bandaríkjunum færist í aukana. Það styttist í lögregluríkið, gott fólk. Vandsveinar ríkisvaldsins hafa nú þegar fengið óhugnanlega mikil völd yfir fólki. Borgaraleg réttindi eru stórskert og réttaröryggi, friðhelgi einkalífs og fleira horfin eins og dögg fyrir sólu. Það eru ekki lengur mannréttindi að njóta meðfæddra réttinda sinna: Það eru forréttindi. Sá sem nýtur réttinda sinna gerir það ekki vegna þess að hann hafi réttindi heldur vegna þess að yfirvaldinu þóknast að leyfa honum að njóta þeirra. Meðan hann er þægur.

Talandi um það, þá styttist í að tekin verði upp opinber umræða í Bandaríkjunum um national ID skilríki. Ég get varla til þess hugsað að Íslendingar -- hrekklausir sem við erum -- skuli hafa tekið upp kennitölukerfið þegjandi og hljóðalaust. Aðeins svo auðveldara sé að flokka okkur í spjaldskrá og hafa eftirlit með okkur og sortera okkur í andlegar og félagslegar réttir.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Raven Rock Mountain í Pennsylvaníu hýsir tröllaukið kerfið neðanjarðarbúnkera með leynilegri stjórnstöð fyrir leyniríkisstjórnina sem getur tekið við valdstjórninni í Bandaríkjunum ef eitthvað stórfenglegt kemur upp á. Þar földu Dick Cheney, Paul Wolfowitz og fleiri sig eftir 9/11. Tékkið á þessari síðu sem er tileinkuð þessu mikla fylgsni.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ögmundur Jónasson skrifar hreint ágæta grein um forsetakosningarnar í Venezuela, þar sem lýðræðið vann áfangasigur á afturhaldinu nú um helgina.

Er bankanum mínum sama um mig?

Þegar ég var lítill gerðist ég viðskiptavinur Búnaðarbankans. Undanfarin ár hefur bankinn tekið upp á því að „strjúka mér öfugt“ eins og það er kallað. Í viðleitni sinni til að vera sniðugur lætur hann mér líða illa. Ég er alveg að fá mig fullsaddan, en af einhverjum ástæðum hangi ég enn á horriminni. Líkast til eru það vanafestan og efinn um að ég finni skárri banka, sem ráða þar mestu um. Ef ég hefði haldið til haga öllu því sem hefur farið í taugarnar á mér við bankann minn væri sá listi eflaust orðinn vænn núna. Ég sé eftir því að hafa ekki gert það. Nokkur atriði sem ég man eftir:

·· Þegar ég frétti að pólskum kunningja mínum hefði verið neitað um lán vegna þjóðernis síns. Mér til undrunar fékk ég það staðfest seinna frá sjálfstæðri heimild, að þetta væri stefna bankans.

·· Þegar ég var, gegn vilja mínum, gerður að viðskiptavini „KB banka“. Mér fannst Búnaðarbankinn alltaf hlýlegur. „KB banki“ er ómanneskjulegt og fráhrindandi bákn og ég er með ofnæmi fyrir honum.

·· Þráfaldlegar útistöður mínar við bankann vegna hvers kyns „misskilnings“ varðandi hvers lags kort. Kort ekki tilbúin á tilsettum tíma, ekki staðið við að hafa þau tilbúin þegar gerð er athugasemd, einkennilegar rukkanir o.fl.

·· Einu sinni vantaði mig upplýsingar sem ég fann hvergi á heimasíðu bankans. Ég sendi því fyrirspurn og fékk ekkert svar. Ég ítrekaði fyrirspurnina og fékk ekkert svar. Sama í þriðja sinn. Þegar ég svo, í fjórða sinn, sendi samrit til milli 25 og 30 manns innan bankans, þar á meðal háttsettra stjórnenda, og lét það fylgja að þolinmæði minni væru takmörk sett, þá loksins fékk ég skjót svör og bljúg. Ég á ekki að þurfa að spyrja fjórum sinnum til að fá upplýsingar um debetkort, fjandakornið!

·· Mér geðjast ekki að afskiptum bankanna af atvinnulífinu, og þar er KB banki ekki barnanna bestur.

·· Sú var tíðin að mér datt í hug að færa viðskipti mín til Sparisjóðanna. Hvað gerist? KB banki kaupir SPRON.



Þá er ótalinn fjöldi ósmekklegra, leiðinlegra, ósannra eða á annan hátt hvimleiðra auglýsinga. Í þeirri nýjustu er fullyrt að allir Íslendingar séu í íslenska landsliðinu í handbolta, og útskýrt að það sé meint á þann hátt að við höldum öll með því. Getið hvað: Ég held ekki með því og ég kæri mig ekki um að vera borinn rógi og mér gerðar upp skoðanir! Ætti ég að sækja þá til saka? Er ég ósanngjarn við bankatetrið? Ef ég er það, þá örlar ekki á samviskubiti hjá mér. Ég hef fengið mig fullsaddan af þessum banka. Fyrir öll sín skammarstrik má Davíð Oddsson eiga eitt: Það var gott hjá honum á sínum tíma að hætta viðskiptum sínum við Búnaðarbankann. Verst hvað ég er framtakslaus og fastur í viðjum vanans.....



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

James Dresnok heitir maður sem gerðist liðhlaupi úr bandaríska setuliðinu í Suður-Kóreu 1962 og flúði til Norður-Kóreu. Þar hefur hann búið síðan og unað vel. Um þessar mundir er verið að gera mynd þar sem hann segir sögu sína og gerir grein fyrir Norður-Kóreumönnum og að þeir séu, þrátt fyrir allt, ekki með horn og hala heldur mennskir menn. Lesið þessa grein um myndina. Þessa langar mig að sjá.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

·· „Fighting in Najaf exposes an unpopular, isolated Iraqi regime“ eftir Peter Symonds er frábær grein!

·· Guðmundur Sigurfreyr skrifar býsna athyglisverða grein um vímuefnamál.

·· Grímur Atlason skrifar ágæta grein um strandsiglingar.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hinrik Már Ásgeirsson segir réttilega: Stjórnmálamönnum er meinilla við ófyrirséðar afleiðingar frelsis því þeir telja sig ábyrga fyrir því hvernig fólk fer með sitt eigið líf, í grein sem að öðru leyti hefur ekki sérstaklega margt fram að færa. Mér finnst eftirtektarvert hvað ungir jafnaðarmenn minna um margt á unga sjálfstæðismenn í orðavali. Er einhvers konar frjálshyggja orðin að einhvejru normi, eða hvað?

Stjórnarandstaðan í Venezuela virðist ekki ætla að láta sér lynda að hafa tapað heiðarlegum kosningum. Hvern hefði órað fyrir því að Jimmy Carter kæmi út úr skápnum sem kommúnisti? Chavez er heimsvaldasinnuðu auðvaldinu einfaldlega óþægur ljár í þúfu. Út af fyrir sig er ekkert að því. Þegar við bætist að hann er rétt kjörinn forseti, þótt hann sé ekki hvítur á litinn. Úr umfjöllun fjölmiðla stendur kannski upp úr það sem Morgunblaðið orðar svona:

Bandaríska utanríkisráðuneytið var nú síðdegis varkárt í yfirlýsingum um atkvæðagreiðsluna en Tom Casey, talsmaður ráðuneytisins hrósaði íbúum Venesúela fyrir mikla kjörsókn og fyrir að atkvæðagreiðslan hefði farið vel fram.

Málið er einmitt, Chavez stendur uppi í hárinu á Bandaríkjastjórn. Man einhver eftir valdaráninu sem venezúelskir herforingjar, efnahagsstórlaxar og bandaríska leyniþjónustan gerðu í apríl 2002? Man einhver eftir vinnustöðvuninni sem venezúelskir atvinnurekendur stóðu fyrir í desember sama ár og létu sem það væri verkfall?

Bandaríska heimsveldinu og samverkamönnum þess í Venezuela var nú að mistakast í þriðja sinn að knésetja Chavez. Svo eru þeir „varkárir“ í yfirlýsingum sínum!

Þegar svipað stendur á og í Venezuela núna, hefur það oft gerst að vinnuveitendur hóta uppsögnum ef óæskilegi pólítíkusinn tapar ekki, og þvinga þannig fylgismenn hans meðal launamanna sinna til að kjósa gegn eigin samvisku. Þessi 41% atkvæða sem féllu gegn Chavez hafa örugglega að minnsta kosti að fjórðungi verið til komin með þeim hætti.

Sumir í frjálshyggjukreðsunni hrópa upp yfir sig að þessi forherti óvinur lýðræðisins, sem hatar sjálfsagt Bandaríkin og vill skemma allt það góða sem við eigum, skuli fótum troða hagsmuni þeirra ríkustu. Mér kemur í hug orðasamband sem reglulegir lesendur kunna að hafa rekið augun í áður. Þessi hópur manna sem í daglegu tali nefnist „þjóðin“ þarf alltaf að vera að ybba sig eitthvað, bara til að trufla elítuna í arðráni heiðarlegri auðsöfnun sinni. Hvers á elítan að gjalda? Hver gaf þessum óræða hópi vafasamra manna einhvern rétt til að ráðskast með þá ríku sem hafa ekkert af sér gert?







Í gær, 16. ágúst, birtir Palestine Monitor stutta en greinargóða umfjöllun um hungurverkfall palestínskra fanga í ísraelskum dýflissum. Ég hvet fólk að sjálfsögðu til að lesa hana!

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ansvíti góð grein eftir Sverri Jakobsson á Múrnum í gær: [F]agrar hugsjónir geta breyst í andhverfu sína í munni hræsnara.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Morgunblaðið greinir frá [leturbreyting mín]:

Alþjóðleg réttindagæslusamtök blaðamanna, Blaðamenn án landamæra (RSF), fordæmdu seint í gærkvöldi ákvörðun írösku stjórnarinnar að vísa blaðamönnum frá hinni helgu borg Najaf, þar sem hart hefur verið barist að undanförnu.

Þarna þykir mér einhver vera að gera alvarlega villu. Ekki í fyrsta sinn og alls ekki óskiljanlega, en grafalvarlega engu að síður. Þeir sem mynda hina svonefndu bráðabirgðastjórn Íraqs eru nefnilega ekki lögmæt stjórn Íraqs og þeir sækja ekki völd sín til Íraqa. Þeir eru leppar Bandaríkjastjórnar, sækja völd sín til Bandaríkjahers og eru og haga sér á allan hátt sem verstu quislingar. Aðal munurinn á Saddam Hussein og Ayad Allawi er sá að Saddam er skeggjaður en Allawi ekki, fyrir utan það að Saddam naut þrátt fyrir allt stuðnings þónokkurs hluta þjóðarinnar, en það er varla hægt að segja um Allawi. Hvað varðar hrottaskap eða pólítíska óskammfeilni er ekki marktækur munur á þeim tveim. Ég minni m.a. á nýlegar fréttir af því er hr. Allawi fór í eigin persónu á lögreglustöð og skaut þar sex fanga eigin hendi til að kenna þeim lexíu. Óskabarn lýðræðisins og réttaröryggisins, hmm?

Þegar farið er að reka blaðamenn út úr Najaf er ekki erfitt að gera sér í hugarlund hvað tekur næst við. Eitthvað sem gerendurnir hafa ekki áhuga á að fréttist út fyrir borgina. Húsbændur okkar, bandóðrísku heimsvaldasinnarnir, hafa undanfarið framið einn stóreflis stríðsglæp í Najaf. Þessari borg er nauðgað fyrir augunum á okkur. Ríkisvald íslenskra óþokka klappar saman lófunum, fróandi sér af þrælslund, kvalalosta og skeytingarleysi og sleikjandi út um við tilhugsunina um beinið sem húsbóndinn hendir í hana í verðlaunaskyni.

Írasqa andspyrnan berst gegn ólöglegu og níðingslegu hernámi. Bandóðríkjastjórn lætur sem við tóma glæpamenn, þrjóta og hryðjuverkamenn sé að etja, þegar sannleikurinn er sá að glæpamennirnir, þrjótarnir og hryðjuverkamennirnir eru Bandaríkjamenn sjálfir. Andspyrna er náttúrulegt viðbragð við hernámi. Írasqa andspyrnan er jafn réttmæt og andspyrna Frakka, Norðmanna, Júgóslava og annarra gegn ribböldum Þriðja ríkisins á sínum tíma. Núna eru ribbaldarnir bandarískir og þjóðfrelsismennirnir írasqir.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ég bíð spenntur eftir nánari fréttum að þjóðaratkvæðagreiðslunni í Venezuela. Skv. þessari frétt mun allt vera með felldu, meira og minna, við framkvæmdina, að sögn Jimmy Carter. Vitanlega með undantekningum, en meira og minna þó.

Í dag, laugardag, er sögulegur dagur í Venezuela. Þjóðaratkvæðagreiðsla um hvort það verði haldnar nýjar forsetakosningar, þar sem Huga Chavez gæti tapað embættinu. Chavez greyið er eitur í beinum hinnar borgaralegu stjórnarandstöðu, sem getur ekki séð í friði viðleitni hans til endurbóta. Ekki það, að þótt Chavez sé kannski líklegur til að láta mikið gott af sér leiða ef hann fær að sitja á friðarstóli, þá er hann samt sem áður ólíklegur til að leiða til lykta vandamál Venezuela á framsækinn hátt. Umbætur já, bylting nei. Nú hefur hann ekki byltingarkennda stefnuskrá, og aðstæður í Venezuela eru varla hagstæðar fyrir alvöru verkalýðsbyltingu. Er hann þó lýðræðislega kjörinn og hefur hingað til haldið velli gagnvart hverri atlögu afturhaldsins á fætur annarri. Það er gott hjá honum, og gott hjá stuðningsmönnum hans, sem hafa stutt hann í gegn um þykkt og þunnt. Eins og einhvern kann að ráma í er ekki ýkja langt síðan CIA rændi völdum í Venezuela og Chavez, á pólítískum hrakhólum, flæmdist úr landi. Stuðningsmenn hans linntu ekki látum fyrr en hann var settur í embætti aftur. Sumir segja að CIA leggi nú á ráðin um annað valdarán. Megi afturhalds kúkalabbarnir, óvinir hans, bíða sögulegan ósigur í kosningunum á morgun.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ég býð Dodda annars velkominn til baka í bloggflór Íslands. Megi hans blogg verða mörg og góð.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ísraelar skutu á palestínska lækna, sjúkraflutningamenn og aðra heilbrigðisstarfsmenn sem voru að dreifa fyrstu-hjálpar pökkum til sárþjáðra íbúa Rafah, syðst á Gazaströndinni.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Man einhver eftir landi sem heitir Haiti? Málaliðar og hermenn Bandaríkjastjórnar rændu þar völdum í febrúar síðastliðnum. Suður-Afríka viðurkennir Jean-Bertrand Aristide ennþá sem réttkjörinn forseta landsins. Hann fékk enda 92% atkvæða í síðustu kosningum. Ég held að það séu væntanlegar aðrar forsetakosningar þar í nóvember. Það verður spennandi að fylgjast með. Sénsinn að þær verði lýðræðislegar er kannski ekki mikill. Síðan hvenær hafa þeir sem eru vitlausu megin við vald Bandaríkjanna þegið það vald (eða frelsi undan því) greiðlega og friðsamlega?



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Í Time Magazine er býsna góð grein um Kárahnjúkavirkjun. Lesið hana. Meðal þess sem ég þoli ekki við Kárahnjúkavirkjun er þetta: Ríkisstjórnin og Landsvirkjun beita hreinni valdníðslu og gefa hreinan skít í sjónarmið annarra í þessu máli. Þessu skal komið í gegn hvað sem það kostar. Kúkalabbarnir í ríkisstjórn sjá auk þess ekkert óeðlilegt við að eiga innileg viðskipti við glæpamennina í Bechtel, Alcoa og Impregilo. Glæpamenn, segi ég og skrifa. Ótíndir slúbbertar. Af félagsskapnum getum við svo þekkt innræti „okkar eigin“ landsdrottna. Hvers vegna ættum við ekki að sökkva þessari fögru náttúru, drekkja lífríkinu, róta upp moldroki (eins og það sé á það bætandi!) og stunda önnur umhverfishryðjuverk? Hvers vegna ekki? Einfalt svar: Vegna þess að við þurfum þess ekki. Við erum ein ríkasta þjóð í heimi og höfum ekki þörf fyrir að beita þriðja heims vinnubrögðum til að kikkstarta efnahagnum hjá okkur. Ekki lengur. Það er kominn tími til að draga hausinn upp úr flórnum. Heyrið það, framsóknarmenn. Á að skapa störf? Ef það er málið eru fáar leiðir kostnaðarsamari en álver. Byggðastefna? Horfumst í augu við það: Ef byggðarlagi er ekki við bjargandi með náttúrulegum hætti er það vegna þess að tilvistargrundvellinum hefur verið kippt undan því. Fólksflutningar úr sveit í þorp, úr þorpi í kaupstað og kaupstað í borg og loks úr borg til útlanda er náttúruleg þróun. Þorpin urðu til á kostnað sveitanna og borgin á kostnað beggja. Ef það væri vilji fyrir heiðarlegri byggðarstefnu er eitt sem væri sterk byrjun: Afnema kvótakerfið og taka upp sanngjarna fiskveiðistjórn og sjá hvort landsbyggðin mundi ekki rétta eitthvað úr kútnum við það. Það er ekkert annað en feigðarflan að halda að reaktífar framsóknarlausnir virki í alvörunni í málum eins og landsbyggðarflótta. Ég er ekki búinn: Ef þessi verksmiðjudrusla er svona hagkvæm, hvers vegna reisa og reka Íslendingar hana þá ekki sjálfir? Það væri skömminni skárri búbót, ef heimamenn ættu sjálfir verksmiðjuna, ekki satt? Ég hlusta ekki á væl um að menn hafi ekki bolmagn til þess. Ef hún er svona arðbær hlýtur að vera hægt að fá lán fyrir henni. Hvers vegna svo að flytja álið óunnið úr landi? Væri ekki viturlegt að smíða flugvélar eða eitthvað úr því hér á landi líka, og skapa með því enn fleiri störf? Eitt enn í bili: Þessi aumi fyrirsláttur um að álverksmiðja á Íslandi sé umhverfisvæn er einmitt það: Aumur fyrirsláttur. Í fyrsta lagi er hún það ekki. Í öðru lagi er ein aðalástæðan fyrir byggingu álvers hér sú að á móti er hægt að loka álverum í Bandaríkjunum, sem eru of dýr í rekstri. Hvers vegna? Vegna þess að þar eru gerðar strangari kröfur til mengunarvarna en á Íslandi! Með öðrum orðum eru þeir hingað komnir til að menga ókeypis.



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Í Time sá ég annars aðra býsna góða grein, Where Do France's Jews Belong eftir Tony Karon:

Those who tell Jews like Cathy they don't belong in Israel are

quickly seen as anti-Semitic. But I apply the same label to any-

one who tells Uncle Adam that as a Jew he doesn't belong in

France, or says the same thing to any of my relatives elsewhere

in the Diaspora. "Go back to Israel" was a message I heard

occasionally growing up, both from Zionist emissaries promoting

immigration and from rightwing anti-Semites

...og þar liggur einmitt hundurinn grafinn. "Rightwing anti-Semites" eru nefnilega fyllilega sambærilegir við zíonista að flestu leyti öðru en því að aðrir eru óeðlilega andvígir gyðingum en hinir eru óeðlilega mikið fylgjandi þeim!

Um þessar mundir er hugur minn með íbúum Najaf í Íraq og þjóðfrelsishreyfingunni sem al Sadr leiðir. Það eru ekki öfundsverð örlög að bandaríski herinn hafi einsett sér að brytja mann niður til að kenna manni lexíu. Bandaríski herinn segist berjast að beiðni bráðabirgðastjórnarinnar og í umboði hennar. Bíðum við. Í umboði hvers ríkir bráðabirgðastjórnin? Bandaríkjahers! Einskis annars! Ég ítreka ábendinguna um að lesa grein Roberts Fisk úr The Independent um málefni Íraqs.



Það var að springa kúlupenni frá Sjálfstæðisflokknum í vasanum hjá mér. Það var nú það eina sem mig vantaði. Mér var nær að ganga með auðvaldspenna upp á vasann. Kennir mér lexíu. Hugsa sér að einu sinni lét ég glepjast af lýðskrumi og áróðri þessa íhaldsskröggaflokks.



Tom Mackaman er í framboði fyrir Socialist Equality Party á fylkisþing Illinois í BNA. Demókrataflokkurinn var búinn að reyna að spilla framboði hans en tókst ekki. Hér er bréf Mackamans til stuðningsmanna sinna. Gott hjá honum. Vonandi nær hann kjöri.



John Kerry: „I would still have voted for Iraq war“ -- sýnir hvað hann yrði góður forseti eða þannig.

Tilraunastofa í stjórnvaldsleysi

Það er til land þar sem er engin ríkisstjórn.  Það land heitir Sómalía.  13 ár eru liðin síðan stjórnkerfi landsins hrundi, með borgarastríði og hungursneyð, sem kostuðu tugþúsundir mannslífa, eins og sumir muna. 

Sviptivindar ættbálkaerja og stríðsherra hafa leikið landið grátt á þessum tíma.  Landið hefur ennfremur klofnað upp í tvö og hálft land.  Hin eiginlega Sómalía, klofningslandið Sómalíland, og sjálfstjórnarhéraðið Puntland, sem þó er hluti af hinni eiginlegu Sómalíu.  Sómalíland hefur ekki verið viðurkennt sem ríki af neinu öðru ríki, svo ég viti, en hefur reyndar miðað bærilega við að koma sér upp innviðum (infrastrúktúr), auk þess sem verslun um Sómalíland er allblómleg.

Það mun ekki hafa verið fyrr en um aldamótin 1900, að vísir að miðstýrðu ríkisvaldi lét fyrst á sér kræla í Sómalíu.  Þar var á ferð nýlendustjórn Breta og Ítala.  Sómalía varð sjálfstætt ríki 1960.

Hinir 8 milljón íbúar Sómalíu eru frekar einsleitir: Um 85% eru eþnískir Sómalar, en arabar, Bantumenn og fleiri eru samtals um 15%.  Landið býr yfir þónokkrum náttúruauðlindum.  Kol og landbúnaðarafurðir eru meðal helstu útflutningsvara.

Eftir hrun ríkisvaldsins má segja að hver hafi verið sjálfum sér næstur.  Allharður ættbálkarígur upphófst, en ættbálkskennd mun vera sterk meðal Sómala.  Þeir eru það einsleitir, eþnískt séð, að hefðbundinn rasismi og þjóðerniskennd ná ekki að kljúfa þjóðina.  Þá er gripið til ættbálkskenndarinnar í staðinn.  Auk ættbálkanna eru stríðsherrar fyrirferðarmiklir.  Þeirra frægastur var sennilega Mohammed Farrah Aidid (1934-1996).  Barist var/er um ítök eða völd, yfir allt frá góðum vatnsbrunnum upp í heilu landshlutana.  Eins og víðar eru völd stríðsherranna háð áframhaldandi ófriði.

SÞ sendu friðargæslulið til landsins og Bandaríkjamenn sendu hermenn.  Myndin Blackhawk Down fjallar einmitt um afdrifaríkan dag í Mogadishu, þegar Bandaríkjamenn misstu 18 Rangers fallna í árás (reyndar munu vera verulegar rangfærslur í myndinni).  Svo fór að bæði BNA og SÞ drógu lið sitt út úr Sómalíu, og hafa afskipti umheimsins af henni verið næsta lítil síðastliðin 7-8 ár.  Helst er það að nágrannalöndin, einkumEþíópía og Djibútí, láti sig varða málefni Sómala, gjarnan tengt eigin hagsmunapoti.



Hvers vegna vekur Sómalía áhuga minn, af öllum löndum?

Það var að renna upp fyrir mér, að vel má líta á Sómalíu sem tilraunastofu í stjórnvaldsleysi.  Hvernig bera menn sig að, þegar ekkert er ríkisvaldið?

Í Sómalíu binda mjög margir trúss sitt við ættbálkinn sem þeir tilheyra, eins og áður segir, og njóta vissrar verndar fyrir vikið.  Sumir gerast handgengnir stríðsherrum og undirgangast þannig vald þeirra.  Stríðsherrarnir taka verndartolla og vegatolla og eru því undirsátum sínum dýrir í rekstri.  Stærri fyrirtæki hafa, hins vegar, vopnaða menn á sínum snærum, sem gæta öryggis þeirra.  Það er dýrt fyrirkomulag, að hafa menn undir vopnum, svo sums staðar, einkum á stærri þéttbýlissvæðum, hafa umsvifamiklir bisnessmenn tekið sig saman og komið upp sveitum vopnaðra manna, eins konar lögreglu, til að verjast ágangi stríðsherranna.  Hefur það víða heppnast ágætlega, og þegar verndar- og vegatollum sleppir hafa tekjur stríðsherranna minnkað og þar með völd þeirra.  Þessir sömu aðilar, umsvifameiri bisnessmenn, eru aðalhvatamenn þess að á ný verði komið upp nýju miðstýrðu ríkisvaldi.  Í skjóli þess gætu þeir stundað sinn fyrirtækjarekstur óáreittir.  Þessi viðleitni gæti verið að skila árangri, ef eitthvað er að marka fréttir þaðan.  Hafa fulltrúar ættbálka og sumir stríðsherrarnir verið fengnir til fylgilags við nýja stjórn, og ríkisstjórnir Eþíópíu og Djibouti einnig.  Það vill svo til að í dag, 30. júlí, stendur til að bráðabirgðaþingfyrir Sómalíu  verði sett í Nairobi í Kenýa (sjá þessa frétt).

Nýja ríkisvaldinu verður trúlega falið að tryggja öryggi og reisa við innviði samfélagsins, en ólíklegt er að það fari seilist ofan í vasana hjá mönnunum sem setja það saman, valdaklíkum og viðskiptablokkum.  Þessi vísir að nýju ríkisvaldi er enn sem komið er mjög veikburða.  Stríðsherrarnir og ættbálkahöfðingjarnir sem eiga aðild að því eru margir hverjir, ef ekki flestir, stórtækir mannréttindabrjótar.  Amnesty International hefur því séð ástæðu til að hafa orð á hættunni, að hin nýja ríkisstjórn láti sér mannréttindi í léttu rúmi liggja (sjá frétt hér).



Fyrir hrunið 1991 var nokkur iðnaður í Sómalíu, sem einkum fékkst við að vinnslu landbúnaðarafurða.  Margra ára gripdeildir hafa skemmt mikið fyrir, en vélum hefur verið rænt úr verksmiðjum og verkstæðum og seldar sem brotajárn.  Landsframleiðsla á mann er með því lægsta sem þekkist í heiminum.

Þrátt fyrir afleitt ástand á mörgum sviðum hefur mönnum þó tekist sumt.  Viðskipti ganga t.d. ekki jafn illa og halda mætti.  Einn árangursríkur bisnessmaður ljóstraði upp um leyndarmál sitt og komst svo að orði: „Everything is possible in Mogadishu now, everything.  If you have the money and the knowledge, you can do whatever you want.“ (sjá þessa grein).  Meðal fyrirtækja sem hafa borið eftirtektarverðan árangur eru t.d. símfyrirtækja.

Þar sem ekkert er ríkisvaldið eru heldur enginn seðlabanki.  Stærri fyrirtæki gefa út sína eigin peningaseðla (vörupeninga) sem ganga sem gjaldmiðill vegna þess að fólk treystir þeim.  Það er jú, þegar öllu er á botninn hvolft, það sem sker úr um hvernig einum gjaldmiðli gengur, hvort fólk treystir honum eða ekki.

Þar sem ekkert er ríkisvaldið eru ennfremur hvorki lög né opinberir dómstólar.  Sum svæði hafa komið sér upp sínum eigin dómstólum, sums staðar með eigin lögum, annars staðar með gömlu lögunum, sums staðar með íslömsku shari'a-lögunum (langflestir Sómalar eru múslimar) og sums staðar með hefðbundnum reglum ættbálkanna.  Einnig er það algengt, þegar misklíð verður, að öldungar séu látnir miðla málum.



Í Sómalíu er menntun lítil, bæði akademísk menntun og iðnmenntun.  Alnæmi er alvarlegt vandamál þar eins og víðar, og eru vestrænar hjálparstofnanir litnar hornauga af mörgum þegar þær koma og dreifa ókeypis smokkum meðal fólks.  Sú skoðun er útbreidd að skírlífi og einkvæni séu besta vörnin við alnæmi, en smokkar ýti undir lauslæti, sem aftur auki útbreiðslu sjúkldómsins.

Íslam er sterkt afl í samfélaginu, þar sem langflestir eru súnní-múslimar.  Pólítísk umræða einkennist mjög af íslam, ættbálkaríg og þjóðernislegum eða borgaralegum afturhaldshugmyndum.  Á netinu eru sómalskir spjall-vettvangar á ensku, sem hægt er að skoða til að fá tilfinningu fyrir umræðunni, svosem spjall SomaliNet um stjórnmál eða Somalia Online.



~~~~~~~~~

Ég leik mér að hugmyndinnu um að það væri hægt að gera eitthvað reglulega róttækt og framsækið í Sómalíu.  Á 8. áratugnum var til hreyfing sem nefndist Somali Communist Revolutionary Party, en núna mun ekki vera til neinn róttækur, framsækinn vinstriflokkur í Sómalíu.  Minnugur orða bisnessmannsins, „Everything is possible in Mogadishu now, everything,“ velti ég vöngum yfir hvort ekki væri hægt að hlúa að sjálfsbjargarviðleitni fólks, boða meðal þess róttækan vinstriboðskap, en sameina það gegn afturhaldsöflunum sem ráða ferðinni.  Leiða því fyrir sjónir að ættbálkahöfðingjarnir, stríðsherrarnir, borgaralegu bisnessmennirnir og erlendu útsendararnir eru allir með tölu angar af meira og minna sömu valdastéttinni, og að þeir eru sameiginlegir óvinir undirstéttarinnar.  Klofningur undirstéttarinnar er henni til mikillar óþurftar og stendur framförum fyrir þrifum.  Með liðsinni framsækið þenkjandi athafnafólks mætti kannski koma í kring afrekum.

Ég er nú samt svartsýnn á að þessi draumur mundi rætast í alvörunni.  Ítök trúar og ættbálkskenndar eru mjög sterk.  Ég, fyrir mitt leyti, kem flestum Sómölum sennilega fyrir sjónir sem hvítur Vesturlandabúi, alinn á ofdekri og vínarbrauði, kann ekki að vinna og hef aldrei verið svangur.  Hvað ætti ég svosem að vita um hið raunverulega líf?  Auk þess sem hugmyndir mínar mundu líkast til falla í mjög grýttan jarðveg, þá yrði þeim sennilega veitt geysihörð mótspyrna líka, frá afturhaldsöflunum.  Í landi sem á ofgnótt af fáu öðru en Kalashnikov-rifflum getur slík staða verið varasöm.  Þá má ekki gleyma því að Sómalía er efnahagslega vanþróað land og, eins og áður sagði, menntun slæm og landsframleiðsla lítil.  Stétt verkamanna er fámenn, hvað þá iðnverkamanna.  Stór hluti landsmanna eru hirðingjar.



Ég geri mér semsagt engar grillur um að þessi hugmynd sé raunhæf.  En það er víst í lagi að láta sig dreyma.

Burtséð frá Gretti og Högna heitnum hrekkvísa í Morgunblaðinu er kötturínn minn sennilega víðlesnasti köttur á Íslandi.  Í Fréttablaðinu í hittifyrradag, 26. júlí 2004, var mynd af henni (bls. 17) - að ég held í sjötta skipti, allt í allt.  Frægðarköttur, hmm?

Almenningssamgöngur, Norður-Kórea og fleira

Vegna umræðna um almenningssamgöngur upp á síðkastið held ég að ég geri grein fyrir afstöðu minni: Lengi lifi almenningssamgöngur.  Ég er fylgjandi því að almenningssamgöngur veiti þjónustu eins og eftirsóknarverðast getur verið fyrir notendur: Stundvíslega, greiðlega og ókeypis.  Ha, lásuð þið rétt?  Já, ókeypis.  Ef almenningssamgöngur væru ókeypis, þá mundi mun fleira fólk nýta sér þær en gerir það nú.  Ef maður gæti einfaldlega stigið inn í strætisvagninn, þessvegna að aftan, án þess að þurfa að borga, þá er ég viss um að strætisvagnar yrðu vinsælli ferðamáti en þeir eru.  Hvers vegna þætti mér það æskilegt?

Fyrir hvern mann sem tekur strætó í staðinn fyrir að aka á einkabílnum, þá er u.þ.b. einum einkabíl minna á götunni.  Það þýðir minni bensín/díselolíunotkun, minni mengun, minni umferð, minni hætta fyrir vegfarendur, lægri tryggingakostnaður, minna slit á umferðarmannvirkjum og þar með minni viðhaldskostnaður, minna slit á bílaflotanum og að bílaflotinn geti að ósekju verið mun minni en hann er.

Í stuttu máli, það væri þjóðhagslega hagkvæmt.

Ef almenningssamgöngur væru ókeypis og í umsjá sveitarfélaganna eða á annan hátt hluti af samneyslunni, og væru auk þess betur skipulagðar (t.d. með fjölbreyttara og sveigjanlegra leiðakerfi og vagnaflota), þá mundi fólk án nokkurs vafa nýta sér það mun meira en það gerir nú.  Áður nefndur árangur mundi síðan spara samfélaginu svo mikið að sparnaðurinn einn mundi hrökkva fyrir kostnaðinum af því að hafa almenningssamgöngurnar ókeypis, og gott betur.



Ég held að sérstaklega mikil ástæða sé til að sporna gegn mikilli jeppanotkun landsmanna.  Ekki það, að ég sé á móti jeppum í sjálfu sér, síður en svo.  Jeppi er gott og þarft farartæki þar sem hans er þörf.  En jeppi innanbæjar?  Hvaða ástæðu hefur maður til að keyra jeppa ef maður fer aldrei svo mikið sem út af malbikinu?  Stöðutákn?  Stöðutákn sem eyðir miklu eldsneyti, er þungt og skapar óþarfa hættu í umferðinni og óþarfa fyrirferð líka.  Ég held að það þyrfti að skoða það, hvernig hægt væri að fá fólk til að nota farartæki í samræmi við það sem það er að fara.

********************

Vegna undirtekta við síðasta innlegg mitt ætla ég að gera nánari grein fyrir afstöðu minni til Norður-Kóreu og málefna hennar.

Eins og sjá má tók ég það fram, að vottaði ekki fyrir því hjá mér, að hafa samúð n-kóreskum stjórnvöldum.  Þau hafa gersamlega rangt fyrir sér í mörgum grundvallarmálum (mannréttindi, herská utanríkisstefna o.fl.), en það er ekki þar með sagt að sjónarmið þeirra séu óskiljanleg.  Eðlilega vilja þau tryggja stöðu sína og völd og þar með hljóta þau að streitast gegn ásælni óvina sinna, svosem Bandaríkjamanna.  Annars hefur vígbúnaðurinn gegn Norður-Kóreu minna að gera með Norður-Kóreu en með Kína.  Hermenn í Suður-Kóreu og Japan gegna fyrst og fremst hlutverki fælingarmáttar gagnvart Kínverjum, en N-Kórea gegnir líka hlutverki fyrir Kínverja.

Ég held að það væri skásti kostur að normalisera tengsl umheimsins við N-Kóreu.  Ég hugsa að borgarar landsins mundu taka réttlætið í eigin hendur ef þeir fengju tækifæri til þess.  Aðstæður eins og ríkja núna spila beint upp í hendurnar á n-kóreskum stjórnvöldum þar eð þau geta í skjóli þeirra komið fram vilja sínum við þegnana í nafni öryggis og nauðsynjar.  Ásakanir Bandaríkjamanna um mannréttindabrot eru að líkindum meira og minna réttmætar.  Hins vegar hafa ásakanirnar lítið með mannréttindabrotin að gera í sjálfu sér.  Mannréttindi eru bara skiptimynt í baráttunni um hagsmunina.  Það sést af því hvernig Bandaríkjastjórn styður dyggilega við stjórnvöld sem brjóta grimmilega á mannréttindum.  Má þar nefna Saúdi-Arabíu, Egyptaland og Ísrael, auk þess sem Bandaríkin sjálf brjóta grimmt á manréttindum jafnt erlendis sem heima fyrir.  Þá má minnast keisarans í Íran, sem steypt var 1979, sem var einhver mesti fantur sem sögur fara af og mun hafa átt heimsmet í mannréttindabrotum á sinni samtíð.  Fjölda annarra dæma mætti tína til.

********************

Það eru nokkrar bækur sem er að verða ansi brýnt að ég lesi.  Ég hef verið að velta því fyrir mér að taka mér frí frá öðru en lestri í nokkra daga.

Bandaríkjaþing samþykkir North Korea Human Rights Act samhljóða.  En fallegt af þeim.  Hvað ætli Bandaríkjaþing hafi í alvörunni mikinn áhuga á mannréttindum í Norður-Kóreu?  Eða, réttara sagt, á mannréttindum yfirleitt?  Ef hann væri mikill, þá getur maður hugsað sér fimmtíu eða sextíu staði sem þeim væri í lófa lagið að taka til á, þótt þeir geri það ekki.

Mannréttindamál eru skiptimynt í valdabaráttu.  Þau eru notuð í þessu máli vegna þess að þau vinna gegn óvininum N-Kóreu.  Annars væru þau ekki nefnd á nafn.

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

Finnst fleirum en mér eins og það sé komið spennufall eftir fjölmiðlamálið?  Gúrkutíð gengin í garð, hmm?

Flokkshollusta er nú meiri meinsemdin.  "Sjálfstæðisflokkurinn er minn flokkur.  Einhverjir galgopar og gosar hafa náð forystunni en þetta er áfram flokkurinn minn og ég læt þá ekki taka hann af mér!  Þess vegna kýs ég hann áfram!" -- Þetta sagði mér roskinn karl sem ég þekki.  Fyndið að sjá hvernig menn geta verið á móti stefnu flokksins, jafnvel harðir stjórnarandstæðingar, en áfram dyggir kjósendur!  Svona er það, þegar flokkur verður að blæti, trúarbragði eða gömlum vana.

Ég hef visst gaman af því, þegar "frjáls"hyggjumenn tala um að lækka skatta og nefna í því samhengi lönd eins og Írland, Lúxemborg o.fl.  Ef fáein lönd lækka skatta á fyrirtæki niður úr öllu valdi, þá laða þau til sín fjármagn, já, og þetta mikla fjármagnsaðsóp hefur góð áhrif á efnahagslíf viðkomandi lands (eða, er það ekki annars?) -- en ef þetta trend breiðist út snýr dæmið öðruvísi við.  Þá keppast lönd við að lækka skatta á fyrirtæki til að laða þau til sín frá hinum löndunum, og slík keppni, getur hún nokkurs staðar endað nema með algerum skattfríðindum fyrirtækja og fjármagnseigenda?  Það er einmitt lóðið: Lækka skatta á þá ríkustu þangað til þeir þurfa ekki að borga neina skatta lengur.

Það er samfélagssáttmáli um að hjálpa þeim sem þarfnast hjálpar.  Það kostar vitanlega peninga.  Er ekki hugmyndin að brúsann borgi undirstéttin, stétt launþega?  Stétt launþega, sliguð af byrðum, eða þá hver og einn svamlandi eða drukknandi einn, arðrændur á einstaklingsgrundvelli, meðan þeir ríkustu dansa milli regndropanna.  Draumsýn hægrimannsins.  Lögga og her vernda réttindi þeirra ríkustu.  Frábært.

Í alvöru lýð-ræði eru það hinir almennu borgarar sem eru uppspretta valdsins og stjórnmálamenn eru fulltrúar þeirra eða þjónar, ekki herrar.  Þótt ríkisstjórnin hafi haft ósigur í fjölmiðlamálinu hlýtur það samt að vekja menn til umhugsunar, að svona mál skuli koma upp, þar sem augljóslega eru frekar fáir menn sem telja sér stætt á því að reyna að troða löggjöf ofan í kokið á þjóðinni, hvort sem henni líkar betur eða verr.  Það kann að vera rétt að endurskoða stjórnarskrána en reyndar held ég, fyrir mitt leyti, að hinir háu herrar séu ekki sérstaklega líklegir til að gera mjög framsæknar breytingar á henni.

Hvaða breytingar vildi ég sjá gerðar á henni?

Ég mundi meðal annars vilja sjá tafarlausan aðskilnað ríkis og kirkju.  Ég mundi vilja sjá valdi hins opinbera dreift eins og kostur er.  Sumu til sveitarfélaga, sumu í þjóðaratkvæðagreiðslur, sumt mætti útfæra á einhvern annan hátt.  Sumt mætti hreint og beint leggja niður.

Sagt er að þjóðaratkvæðagreiðsla kosti 200 milljónir.  Ef það skiptist niður á kvartmilljón manna, þá eru það um 800 krónur á mann.  Með öðrum orðum, það kostar okkur jafn mikið að halda eina þjóðaratkvæðagreiðslu og að fara einu sinni í bíó.  Er það svo hræðilega há upphæð?

-------------------------------------

Hannes Hólmsteinn skrifar smá innlegg í Morgunblaðið í dag, sennilega það sjötugasta og sjöunda það sem af er sumri.  Mér er óskiljanlegt að þessum manni skuli vera hampað eins og snillingi meðan maður eins og Elías Davíðsson er í ritbanni.  Nú hefur Morgunblaðið víst rétt til að ráða hvað það birtir og hvað ekki.  Mér finnst það hins vegar undarleg vinnubrögð að gera svona mikið úr því þegar Hannes eys eiturspýjum á báða bóga.  Smábarnalegar og ómálefnalegar árásir á Ólaf Hannibalsson eru til að mynda ekki háskólaprófessor sæmandi.  Hvað sem um Ólaf má segja hlýtur það altént að vera grundvallarkrafa, þegar svona þjóðfélagsumræða er annars vegar, að lágmarksvirðingar gæti í skrifum manna, eða hvað?  Hannes á ekki í fórum sínum svör gegn Ólafi og hvað gerir hann?  Hann breytir bara um umræðuefni.  Ef út í það er farið má segja að Hannes hafi ekki beinlínis manna mest efni á persónulegu skítkasti.

-------------------------------------

Í fréttum RÚV:

SÞ: Ísraelar eiga að rífa múrinn

Allsherjarþing Sameinuðu þjóðanna samþykkti með yfirgnæfandi meirihluta, ályktun í gærkvöld þar sem Ísraelum er skipað að rífa aðskilnaðarmúrinn, sem þeir eru að reisa kringum lönd Palestínumanna. 

Ályktun um að múrinn 640 kílómetra langi,  sé brot á alþjóðalögum og ólöglega reistur á herteknu landi, var samþykkt með  atkvæðum 150 aðildarríkja, gegn sex en 10 sátu hjá.

Sé skyggnst á heimasíðu Sameinuðu þjóðanna sést þetta:

Voting against the measure were Australia, the Federated States of Micronesia, Israel, the Marshall Islands, Palau and the United States. The countries that abstained were Cameroon, Canada, El Salvador, Nauru, Papua New Guinea, the Solomon Islands, Tonga, Uganda, Uruguay and Vanuatu.

Þetta mundi, á máli neoconservative Bandaríkjastjórnar, sennilega kallast "bandalag" eða "víðtæk samstaða" eða eitthvað þvíumlíkt.  Athygli vekur að á þessum lista er Ísland ekki.  Það þýðir að Ísland hefur, einu sinni, greitt atkvæði á móti aðskilnaðarmúrnum.  Það er nú óvenjulegt en gott.

Eins og fram kemur í frétt Morgunblaðsins er fyrirhuguð lengd aðskilnaðarmúrsins um 640 kílómetrar að lengd.  Ummál Vesutrbakkans í heild er 404 kílómetrar.  Landamæri Vesturbakkans og Ísraels eru allt í allt 307 kílómetrar.  Múrinn er meira en tvöföld sú lengd.  Enn og aftur bendi ég fólki á að skoða þetta góða kort, sem sýnir legu múrsins og hvernig honum er ætlað að skera Vesturbakkann í smáparta.

Ísraelar ætla að sjálfsögðu ekki að láta þessa skýru niðurstöðu hagga við sér.  Stigamannaríkisstjórn Sharons lætur ekki kvikindi eins og SÞ eða „mannúðarsjónarmið“ [les: áróður og samsæri kommúnista og hryðjuverkamanna] segja sér fyrir verkum, en heldur ótrauð sínu striki.  Með væntanlegum stuðningi hins friðelskandi Verkamannaflokks.  Úff...

Arafat virðist vera kominn í hann krappan á Gazaströndinni.  Það er enginn leikur þegar verður til valdatóm.  Mismunandi fylkingar bítast um að fylla upp í það.

-------------------------------------

Paul Harris skrifar um argentínskt spil sem er kannski keimlíkt Matador, en snýst um að maður leikur land og á að safna sem minnstum skuldum í togstreitu við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn.  Þetta er spil sem mig langar að prófa!  Óska hér með eftir spænskumælandi sjálfboðaliða sem vill kaupa þetta spil, þýða það á íslensku og spila það við mig!

-------------------------------------

Hin umdeildu samtök PETA sýna myndband, tekið upp á laun, sem sýnir illa meðferð kjúklinga á kjúklingabúi í Bandaríkjunum.  Ógeðfellt, svo ekki sé meira sagt.

Ef annað skyldi hafa hvarflað að einhverjum, þá vil ég aðskilnað ríkis og kirkju.  Því fyrr, þess betra.  Stjórnmál og trúarbrögð eiga ekki samleið, aldrei, aldrei!  Sama hvort stjórnvöldin eru íslömsk, bókstafstrúar kristin, kaþólsk, hindúísk eða hvaðeina.  Tafarlausan aðskilnað ríkis og kirkju!  Ég tel trú vera á bilinu frá því að vera gagnslaus yfir í að vera skaðleg.  Ég aðhyllist trúfrelsi, ekki spurning, en trú og pólítík ættu að vera stranglega aðskilin.  Svona finnst mér að þetta ætti að vera: Afhelgað og veraldlega ríkisvald skipti sér ekki neitt af trúarbrögðum fólks eða öðrum lífsskoðunum.  Þeir sem telja lífsskoðanir sínar eiga erindi til annarra gera það á eigin forsendum, annað hvort sem einstaklingar eða hópar, eftir því sem þeim þykir tilefni til, á vettvangi grasrótarinnar og óháð afskiptum ríkisvaldsins.  Ég veit að ég er ekki einn um þessa skoðun og held reyndar að skoðanasystkinin séu býsna mörg.  Þarna væri lag að koma á laggirnar þverpólítísku þjóðarátaki um aðskilnað ríkis og kirkju.  SARK - Samtök um aðskilnað ríkis og kirkju - eru að vísu til nú þegar, en mér þætti kannski ástæða til víðari regnhlífarsamtaka.

--------------------------------

Á Múrnum er þessi skemmtilega grein sem ég hvet fólk til að lesa: Matadorkynslóðin.

--------------------------------

Ljótu fréttirnar frá Palestínu eins og oft áður.  Ég held að það hafi ekki verið sterkur leikur hjá Arafat að skipa þennan frænda sinn.  Þessir menn, sem gerðu aðsúg að lögreglu, hertóku eitt hús heimastjórnarinnar og hvaðeina, voru sagðir tilheyra hópi sem "tengdist Fatah-hreyfingu Arafats".  Ég held að eitt sé ljóst: Fatah-hreyfingin er ekki strengjabrúða Arafats ef menn hennar ráðast á menn Arafats sjálfs.  Fatah-hreyfingin hefur ekki getað haldið aðalfund í fjölda ára og raunveruleg völd innan hreyfingarinnar endurspeglast því ekki í embættum hennar.  Ég get ekki sagt hvernig niðurstöðurnar yrðu ef stokkað væri upp í forystu Fatah eftir vilja almennra félagsmanna.  Hins vegar get ég sagt eitt þeim sem ekki vita: Fatah-hreyfingin er ekki bara "hreyfing Arafats" eins og mætti halda af fréttaflutningi.  Fatah er stjórnmálaflokkur, sá stærsti meðal Palestínumanna.  Er Sjálfstæðisflokkurinn "hreyfing Davíðs Oddssonar"?  Skárra væri það nú.  Þarna veikist líka ein tengingin, sem mjög er haldið að okkur: Um Al-Aqsa herdeildirnar, sem ávallt eru sagðar "tengjast Fatah, hreyfingu Arafats".  Ég dreg í efa að Arafat ráði miklu um gang mála innan Al-Aqsa herdeildanna.

--------------------------------

Ekki eru heldur skemmtilegar fréttir frá Íraq.  Þarna getur að líta quislingastjórnina í essinu sínu, að gera það sem til er ætlast af henni: Ljá stríðsglæpum Bandaríkjamanna lögmæti á yfirborðinu.  "Allawi heimilar loftárásir á Fallujah" - hvað er verið að segja með þessu?  Fyrir það fyrsta, Allawi er bandarískur leppur.  Þegar er sagt að Allawi heimili eitthvað mætti skipta "Allawi" út fyrir "Bandaríkjastjórn": Bandaríkjastjórn heimilar loftárásir á Fallujah.

Alltaf þegar eru gerðar atlögur að borgurum Fallujah, þá er það undir yfirskyni þess að verið sé að ráðast á "jórdanska hryðjuverkamanninn Abu Mussab al-Zarqawi".  Ég er ekki einu sinni sannfærður um að þessi maður sé til, til að byrja með.  Ef hann er til í alvörunni, þá tel ég sirka 75% líkur á að hann sé bandarískur leppur líka.  Alla vega virðist allt sem hann gerir spila beint upp í hendurnar á Bandaríkjamönnum.  Sú alda ógnarverka sem er eignuð honum gefur Bandaríkjaher "heimild" til að fara sínu fram í nafni óræðs "öryggis".

Hvað með Fallujah?  Þessi borg varð hrottalega fyrir barðinu á bandaríska hernum fyrir nokkrum mánuðum.  Tveir bandarískir "öryggisverktakar" (les: málaliðar) voru drepnir.  Eftir því sem ég kemst næst voru þessir menn ótíndir hrottar sem hefðu aldrei átt að koma til Íraq til að byrja með.  Leitt að þeir hafi verið drepnir, en það er nú samt ekki eins og þetta hafi verið óbreyttir borgarar.  Þungvopnaðir menn, þrautþjálfaðir í hverskyns ofbeldi og ráðnir til að lúskra á heimamönnum.  Ef maður dúsar í fangelsi að ósekju og fangavörður skemmtir sér við að misþyrma honum, hver láir þá fanganum fyrir að reiðast??

En þetta var ekki bara árás á tvo gaura.  Þetta var árás á tvo bandaríska gaura sem gengu erinda heimsveldisins.  Með öðrum orðum, þetta var árás á heimsveldið.  Þar sem drápin nutu almennrar hylli Fallujah-manna var ekki annað hægt en sýna þessum óstýrilátu heiðingjum í tvo heimana.  Við tóku margra daga bardagar þar sem ekkert var gefið eftir.  Í fréttum var látið líta svo út að um frekar fámennt lið útlendinga og Zarqawi-manna væri að ræða, auk saddamista, en í rauninni vörðu íbúar Fallujah borgina sína í örvæntingu fyrir innrásarhernum og andspyrnan var almenn.  Gekk þeim vörnin nægilega vel til þess, að bandaríski herinn féllst á málamiðlanir.  Hvernig datt íbúum Fallujah í hug að þeir væru lausir allra mála?  Kannski datt þeim það aldrei í hug.

Ögrun við yfirburði Bandaríkjanna þarf að svara með viðeigandi hætti: Ofbeldi.  Það var bara tímaspursmál hvenær Fallujah yrði hegnt fyrir að hafa streist á móti innrásarhernum.  Fyrir að hafa barist gegn yfirgangi og fyrir þjóðfrelsi.

 

Í millitíðinni er írösq leppstjórn komin til sögunnar.  Allawi quislingur hefur að nafninu til vald til að "heimila" fyrir hönd írösqu þjóðarinnar, m.a. að Bandaríkjamenn fái olíuvinnslu á silfurfati, auk annarra samninga sem þeir munu hagnast verulega á, og að þeir berji niður mótspyrnu í landinu.  Að nafninu til er það því forseti Íraqs sem er að reyna að halda friðinn í ríkinu, þegar "hryðjuverkamaðurinn Zarqawi" espar til "óeirða" og "brota gegn valdstjórninni".

Fær einhver annar en ég óbragð í munnunn af þessu?  Sumir segja að árásin á Fallujah eigi kannski mest skylt við árás ísraelska hersins á Jenín-flóttamannabúðirnar í apríl í hittifyrra.  Alla vega lærðu Bandaríkjamenn af ísraelskum liðþjálfum og horfðu á kennslumyndbönd gerð um árásina á Jenín.

Ég hef gengið um rústir flóttamannabúðanna í Jenín.  Þær hlutu örlög sem ég óska engu byggðarlagi.

 

Fallujah er skotmark Bandaríkjamanna, ekki vegna þess að Zarqawi sé þar eða Ósama eða David Koresh.  Íbúarnir streittust á móti þegar átti að misnota þá.  Dauðasök.

--------------------------------

 

Franska stelpan sem tilkynnti lögreglu um árás norðurafrískra gyðingahatara á sig viðurkennir að hún hafi verið að skrökva.  Fyndin skröksaga?  Skondin uppákoma?  Lesið þessa grein eftir heiðursmanninn hann Uri Avnery og sjáið hvað ykkur finnst.

Þessi skoðanakönnun bendir til þess að meirihluti Bandaríkjamanna telji núna að Bandaríkin hefðu aldrei átt að ráðast á Íraq.  Betra er seint en aldrei, býst ég við.  Á sama tíma gefur John Kerry út yfirlýsingar sem styggja ekki valdastéttina í Bandaríkjunum: Bandaríski herinn verði í Íraq ekki skemur en til 2008 og hann kveðst reiðubúinn fyrir "any political move".  Andófsmennirnir Michael Moore og Noam Chomsky hafa báðir lýst stuðningi við að Kerry nái kjöri -- þ.e.a.s. hvatt fólk til að kjósa hann, meinandi að með kjöri hans til forseta fengi hreyfingin gegn stríði útrás og nokkurn hljómgrunn.  Kerry er ekki friðarsinni og ef hann nær kjöri mun hann ekki sitja á friðarstóli frekar en forverar hans.  Því miður.  Stuðningur málsmetandi andófsmanna við hann er afturhaldssamur og grefur undan trúverðugleika þeirra sem málflytjenda framsækni og raunverulegra umbóta.

Þegar ég tala við Bandaríkjamenn hvet ég þá til að veita Bill Van Auken og Jim Lawrence brautargengi í kosningunum.  Þeir bjóða fram fyrir Socialist Equality Party og eru langbesti kostur sem ég hef séð.  Kannski ekki fullkomnir en ekki hef ég séð annan kost betri.

-------------------------------------

Naumast eru það fréttirnar frá Palestínu.  Maður hlýttur að reka upp stór augu, þegar mannræningjar eru farnir að setja heimastjórninni skilyrði og spilltir embættismenn (?) eru fyrst reknir þegar mannræningjarnir krefjast þess?  Nú er palestínska heimastjórnin ekki beysin og hefur reyndar aldrei verið.  Ég er mjög efins um að hún hafi nokkra burði til að koma almennilegum umbótum í höfn, af ýmsum ástæðum.  En það keyrir nú um þverbak ef það er sem virðist, að framsæknar uppstokkanir og umbætur komi frá mannræningjum?  Ég hef ekki nákvæmar fréttir af Frökkunum sem var rænt, en mér þykir bæði einkennilegt og sérstaklega óskemmtilegt ef erlendir hjálparstarfsmenn eru farnir að verða fyrir barðinu á vígamönnum í herbúðum Palestínumanna.  Reyndar svo einkennilegt og óskemmtilegt að ég hlýt að spyrja mig, hvort það hafi verið Palestínumenn eða etv. einhverjir aðrir, sem áttu upptökin að því?  Ekki það, að auðvitað eru svartir sauðir meðal Palestínumanna.

Ísraelar fara annars mikinn í Beit Hanoun á Gazaströndinni um þessar mundir.  Brjóta hús og limlesta fólk og drepa, og skutu nú síðast á bílalest frá Sameinuðu þjóðunum, sem var á leið til borgarinnar með hjálpargögn.

Talandi um Palestínu, þá vil ég benda fólki á að kíkja á þessa skýringarmynd sem Palestine Monitor býður upp á á heimasíðu sinni.  Á myndinni sjást landakort sem sýna landsvæðið sem Palestínumönnum hefur verið ætlað í gegn um tíðina, skýrt og skorinort.

-------------------------------------

Ég var annars að reka augun í opinbera norðurkóreska heimasíðu -- þrátt fyrir alla galla norðurkóresku stjórnarinnar, þá get ég ekki varist áhuga á þessu óvenjulega landi.

Norður-Kórea er þrælvel vopnum búin og getur á augabragði skotið stóra hluta Japans og Suður-Kóreu í sand og ösku.  Sumar eldflaugar þeirra (Taepo-dong-3) drífa alla leið til Alaska.  Norðurkóreski herinn ku vera sá fimmti fjölmennasti í heimi og er ógnvænlegur.  Í stuttu máli sagt, Norður-Kórea er óárennileg.  Bandaríkin geta ekki hætt á það að ráðast á hana með beinum hætti, bæði vegna vígbúnaðar Norðurkóreumanna, og einnig vegna Kínverja.  Kínverjar eiga hagsmuna að gæta í Norður-Kóreu og það er þeim mikilvægt að ríkið hrynji ekki saman.  Reyndar er hættuleg Norður-Kórea líka gagnleg Bandaríkjamönnum.  Meðan hún er trúverðug ógn geta þeir skýlt sér á bak við hana til að viðhalda massívri hernaðarviðveru í A-Asíu og halda Kínverjum í skefjum án þess að vera opinberlega í vígbúnaðarkapphlaupi við þá.  BNA eru með Kína í sigti í praxís þótt þeir séu það ekki að nafninu til.

Ef Bandaríkjamenn eða aðrir óvinir Norður-Kóreumanna fá nóg af ógninni sem stafar af stigamannaríkinu, hvaða leiðir eru þá færar til að draga úr því tennurnar?  N-Kóreumenn hafa lýst því yfir að þeir mundu líta á viðskiptabann sem jafngildi stríðsyfirlýsingar.  Beint stríð er svo gott sem útilokað vegna mutually-assured-destruction ástands á svæðinu.  Eina leiðin sem ég get ímyndað mér að sé fær er að útsendarar mundu komast í innstu raðir stjórnkerfisins og hersins og gera hallarbyltingu, og koma svo í kring þeim breytingum sem yfirmenn þeirra vildu.  Ég held að þetta séu sennilegustu lyktir á hnútnum í Kóreu.  Það þyrftu ekki einu sinni að vera útsendarar Bandaríkjamanna.  Rússar eða Kínverjar gætu allt eins komið til greina.  Ég hugsa að Kim Jong-il sé mjög meðvitaður um þessa hættu og stundi hreinsanir í röðum manna sinna af miklum móð til að afstýra henni.  Hver sagði að það gæti ekki gert mönnum gagn að vera vænisjúkir?

1999 fór þýski læknirinn dr. Norbert Vollertsen til Norður-Kóreu til að leggja heimamönnum lið ef henn gæti.  Þar dvaldi hann í 18 mánuði, varð margs vísari og miðlaði af óhugnanlegri reynslu sinni.  Fróðlega grein um hann og störf hans má lesa hérna.  Auk þess bendi ég áhugasömum á langa en mjög fróðlega ferðasögu Bandaríkjamanns sem fór til N-Kóreu og hafði ýmislegt um hana að segja.

Alveg eru kostulegar brellur ríkisstjórnarinnar með fjölmiðlafrumvarpið. Veruleikafirringin er algjör. Davíð Oddsson lætur eins og naut í flagi, ölvaður af valdhroka og samdauna embætti sínu. Meira að segja G.W. Bush hefur orð á því að hann sé "fastur fyrir og fylginn sér" og "mjög ákveðinn"!

Ég kenni í brjósti um pólítíska andstæðinga mína á hægri vængnum, þ.e.a.s. þá þeirra sem láta píska sig til hlýðni. Ég held að með hliðsjón af því, hvernig ég hallast í pólítík, hafi ég efni á að segja þetta: Það kann ekki góðri lukku að stýra þegar þarf að lemja menn til að halda sig á línunni, hvort sem línan er gefin í Kreml eða Valhöll. Þegar farið er að láta menn tala opinberlega þvert gegn betri vitund, samvisku og sannfæringu, þá er illt í efni.

Það skal enginn segja mér að Sjálfstæðismenn almennt séu hrifnir af þessari aðferð, að skella fram ljótu frumvarpi og ætla sér með ljótum brellum og aflsmunum að koma því í kring. Núna, sem oftar, er ég því feginn að hafa hoppað af lest Sjálfstæðisflokksins á sínum tíma.

Það er reyndar fróðlegt að fylgjast með um þessar mundir, því ríkisstjórninni gengur svo óvenjulega illa að sveipa sitt sanna eðli tjásulegri dulu lýðræðisins eða auðmjúkrar þjónkunar við almenning. Óvenjulega illa. Auk þess gengur óvenju illa hjá ríkisstjórninni að þykjast reka heiðarlegan erindisrekstur í þingsölum.

Ríkisvaldið er verkfæri valdastéttarinnar og borgaralegur stjórnmálaflokkur sem keppir að áhrifum er fulltrúi fyrir straum eða strauma í valdastéttinni, fyrir valdablokkir og hagsmunahópa. Sjálfstæðisflokkurinn er fulltrúi sægreifa og heildsala, meðal annarra. Um þessar mundir þjónar hann, eins og endranær, dyggilega þeim sem stjórna honum, og þar með þeim hagsmunum sem þeir standa fyrir en ekki hagsmunum þess hóps sem í daglegu tali kallast þjóðin. Andspænis þeim stendur önnur valdablokk, hið rísandi veldi Baugsfeðga. Innbyrðis skylmingar borgarastéttarinnar eru háðar fyrir óvanalega opnum tjöldum, og það er fróðlegt að fylgjast með.



-------------------------



Félagið Ísland Palestína og Græna ljósið bjóða til sérstakrar forsýningar fimmtudaginn 8. júlí klukkan 20:30 í Háskólabíói á kvikmyndinni Divine Intervention. Miðasala rennur óskert til neyðarsöfnunar FÍP. Ég hvet fólk að sjálfsögðu til að fjölmenna og taka vini sína með. Ég hef beðið eftir þessari mynd með eftirvæntingu. Burtséð frá því hvaðan hún kemur og um hvað hún fjallar, þá ku hún vera listavel gerð, og hefur enda unnið til verðlauna og verið bönnuð í Ísrael. Nánari upplýsingar hérna.



-------------------------



Nokkrar ábendingar um áhugavert lesefni:



* Lenín: Sósíalismi og trúarbrögð.



Frá World Socialist Web Site:

* Frábær og analýtísk grein um sýndarréttarhöldin yfir Saddam Hússein;

* Sígild grein James P. Cannon um þjóðhátíðardag Bandaríkjanna og Karl Marx.



Frá Power and Interest News Report:

* Readjustment to American Weakness: Signs of a Power Vacuum;

* The Weakness in the White House: The President.



Frá AlterNet.org:

* The Progressive Case for Patriotism;

* Vitnisburður um þjóðarmorð í Súdan;

* Úttekt á umhverfisstefnu Bush-stjórnarinnar.



-------------------------



Í fréttum:

* Össur lætur skína í, með hverjum hann hefur áhuga á að vinna - og þar með hvaða stjórnarmynstri má búast við ef Samfylkingin fær mikið fylgi?

* Stjórn Norður-Kóreu varar þegna sína við skaðlegum áhrifum af smygluðum Biblíum og áróðri kapítalista;

* Ratzinger kardínáli bannfærir John Kerry óformlega.

Þú færð sanngjörn réttarhöld og svo verðurðu hengdur.

-- Hrói Grænbaun við Lukku-Láka í Rangláta dómaranum



Ég er einn þeirra sem líst ekkert á þessi sýndarréttarhöld yfir Saddam Hussein. Til að afstýra ásökunum þá tek ég það fram að það er ekki vegna þess að mér finnist Saddam Hussein svona æðislegur. Það er vegna þess að ég aðhyllist svokölluð "mannréttindi" og tel þau vera universal - það er að segja að þau gildi um alla, alltaf. Réttindin sem Bandaríkin sýna Saddam Hussein eru sömu mannréttindi og ég get vænst af þeirra hálfu, sömu mannréttindi og hver sem er getur vænst af þeirra hálfu.

Sá sem þjónar ekki hagsmunum bandarísku valdastéttarinnar getur búist við viðeigandi ráðstöfunum. Ef Saddam hlýtur ósanngjörn endalok geta aðrir ekki átt von á sanngjarnari endalokum ef þeir skyldu ekki kæra sig um að þjóna bandarísku valdastéttinni.



Hægt er að lesa fyrsta hluta réttarhaldanna, m.a. hér.



Alþjóða stríðsglæpadómstóllinn í Haag væri réttasti vettvangurinn til að rétta yfir Saddam, býst ég við. Ef leitað er að sanngjörnum eða óhlutdrægum dómara, er þá ekki vafasamt að leita hans í hópi óvina sakborningsins?



Ef sá sem etur kappi við bandarísku valdastéttina bíður lægri hlut getur hann, eins og aðrir sem bíða lægri hlut, átt von á réttlæti sigurvegarans. Flóasirkus er sjónhverfing: Hann er sirkus, en það eru engar flær í honum. Eins er því farið með réttlæti sigurvegarans: Það er sigurvegarans, en það er ekkert réttlæti.